Por favor, algué pode aclararme o tema da cea.
Eu o 23 non podo, teño outra, da Plataforma para ser exactos, o 22 sí podería pero tería que ser unha cousiña suave, jajjajajajajaajjaa.
Un saudiño.
Por favor, algué pode aclararme o tema da cea.
Eu o 23 non podo, teño outra, da Plataforma para ser exactos, o 22 sí podería pero tería que ser unha cousiña suave, jajjajajajajaajjaa.
Un saudiño.


En moi pouco tempo tiveron lugar diferentes actos violentos por parte do independentismo galego máis radical. O primeiro e máis preocupante, foi a colocación dun artefacto explosivo nunha urbanización de Miño, por parte da organización terrorista "Resistencia Galega". Non houbo danos persoais, pero si materiais, causando importantes destrozos nunha nave da inmobiliaria Martinsa-Fadesa.O venres 8 de febreiro, o programa Máis Berberechos da Radio Galega emitiuse dende Pontevedra, co gallo do día do enterro de Ravachol, evento que marca a fin do entroido na cidade.
Como oínte esporádica dos berberechos, decidín achegarme ate o Café Moderno, que era onde se gravaba o programa. O primeiro invitado foi o alcalde de Pontevedra, co cal conversaron de moitas cousas, e unha dela foi a celebración dos matrimonios no concello.
Nestas, María Xosé Rodríguez, a presentadora do programa, comentou que lle chamara a atención, como asistente a un casamento en Pontevedra, que o alcalde fixera referencia a que os cónxuxes deben ser fieis, e que o comentara cun coñecido seu avogado e lle dixera que iso era unha licencia do oficiante, que non era necesaria tal cousa; ó que o alcalde dixo que si, que viña sendo unha tradición da cerimonia, pero nada máis.
Sorprendinme moito ó ouvir isto, pois aínda que non me sei de memoria o Código Civil, estaba case segura de que a fidelidade segue a estar recollida no texto legal e que non fora eliminada na súa última modificación.
Así que o primeiro que fixen o sábado foi ir ó Código Civil, para comprobar que eu non estaba errada, e que o artigo 68 segue establecendo a fidelidade como unha das obrigas dos cónxuxes.
Os cónxuxes están obrigados a vivir xuntos, gardarse fidelidade e socorrerse mutuamente. Deberán, ademais, compartir as responsabilidades domésticas e o coidado e atención de ascendentes e descendentes e outras persoas dependentes ao seu cargo.
A continuación propoño unha serie de datas para vernos que xa fai moito que non hai unha quedada:P
Ángela
tudovale con tal de tar de festa con vos:P;):P;)
P.S.: Esquecíame da posibilidade de ir TOD@S ao hotel Pontes de Gatín a desfrutar dos Ancares...
Bueno, como hace tiempo que no escribo de política, me pongo a ello, aunque esta vez seré breve, aún así, espero causar polémica jajajjajajajjajajja. Bueno, no será para tanto.
Me explico, ya que decidí no votar el PSOE, por diveras cuestiones que podría estar mucho tiempo explicando, pero entre las que están ese apasionamiento por las autovías sin justificación, la limitación del derecho a manifestación que están practicando propios de la derecha, la relación servicial con la iglesia, la falta de políticas sociales dirigidas a los más desfavorecidos, la poca comprensión de los "nacionalismo periféricos", o el tener en sus filas a gente como Xaime Rei, Abel Caballero o Antón Louro......... Bueno, podía esta un largo rato.
Bueno, mi duda existencial es saber si votaré al BNG que es lo que me pide la cabez o a IU, que es lo que me pide el corazón. La cuestión es que actualmente y por lo oído y escuchado con el grupo que más sitonizo es con el IU, tanto por las propuestas sociales, como por su visión más realista de la sociedad, como sus propuestas progresistas, ecológicas, de recuperación de la memoría histórica, y, sobre todo, por su firmeza ente los sectores más rancios como la derecha o la iglesia.
Pero la cuestión es que IU no tiene ninguna opción de poder sacar un diputado en Pontevedra, unicamente que se dé un episodio de histeria colectiva o algo parecido. La verdad es que me gustaría que este partido tuviera mucho más peso en el panorama español, pero desgraciadamente es el más perjudicado por la ley electoral española. Entonces, me enconmendaré al voto útil del BNG, y Olaia Fernández Dávila repetirá como diputada. Pero bueno, aún no lo tengo decidido. ¿Me decantaré por el voto inútil, pero que me pide el cuerpo? o ¿iré al voto de izquierda nacionalista?
Comienza el debate.


Ronnie.
Procurando la páxina da BBC a sección de "learning English", entrei nas novas da BBC. De súpeto leo que no mercado de Camden está tendo lugar un incendio de grandes dimensións, que require a intervención de máis de 100 bombeiros. Non daba crédito. Tan só hai 6 días eu estiven alí, rebuscando entre as pequenas tendas, vendo aos punkies máis estrafalarios do Reino Unido, e finalmente comprándome unha gorra típica do Reino Unido e Irlanda, que chaman en inglés flat cap (se pinchades aquí veredes un exemplo).A frase do día: “Temos unhas tensións no sistema de sanidade das comunidades autónomas espectaculares, coas urxencias colapsadas porque os inmigrantes descubriron a grandeza do sistema nacional de saúde. Claro, alguén que para facerse unha mamografía en Ecuador ten que pagar o salario de nove meses chega aquí, a urxencias, e fanlla nun cuarto de hora” D. Miguel Arias Cañete, comisión económica do Pp.
Desde logo, nótase que este señor non é usuario da Seguridade Social.
A demais do comentario dos máis xenófobo que oín ultimamente, e a verdade é que ultimamente se están escoitando moitos. Este señor non ten nin idea de como funciona a Seguridade Social. Tampouco debe ter nin idea de para que serve unha mamografía, iso desculparémosllos entre comiñas, porque non é muller. Por iso, igual non sabe que cando lle fan unha mamografía a unha muller, ou a un home, é porque se ten a lixeira de sospeita dun cancro de mama, e iso non é calquera cousa. Non debemos frivolizar sobre un tema tan grave.
Normalmente as mamografías, non se fan de urxencias, son derivada polo médico de cabeceira ou pola Seguridade Social, que nos envía ás mulleres a partir dunha certa idade unha carta para que pasemos unha revisión. Evidentemente ás veces as mamografías, non son de revisión, senón de urxencia e nese caso, é cando cha fan, aínda que non creo, de ningunha maneira, que tarden un cuarto de hora en facercha. Aí é onde se nota o total descoñecemento da materia por parte do señor Cañete.
Exemplo: Unha muller que se dá conta de que ten un vulto nun peito, salvo que sexa un vulto como unha canica, vai ao seu médico de cabeceira, este derívalle á seu xinecologo (de urxencia no mellor dos casos), o xinecólogo dáche un volante para unha proba (de urxencias, tambien no mellor dos casos). Así que polo menos pasan 2 días, non un cuarto de hora, sr. Arias Cañete. Logo esta señora aparece no día e hora sinalado no servizo asignado e igual ten que esperar unha hora ou dúas, é o norma.
No peor dos casos posibles que a señora ou señor notásese o vulto do tamaño dunha canica e do susto fose directamente a urxencias, igual ten que esperar como mínimo unha hora a que o atendan, logo deriváseno a un especialista de urxencias, e logo faranlle a proba. Neste caso non lle auguro menos de de 3 ou 4 horas. Pero neste caso, calquera urxencia é necesario, porque no caso do cancro, toda urxencia é necesaria.
¡Ai señor Cañete, onde foi a parar a caridade cristiá! Xa sabe aquela de o catecismo, de dar para comer ao famento, dar de beber ao sediento, dar esmola ao pobre e curar ao enfermo.
Para buscar as causas dos colapsos de urxencias, non hai que ir buscalas ao estranxeiro, é culpa dunha mala xestión da Sanidade pública, cando se primou o déficit 0, diminuíndo médicos, ou policías, por exemplo. Poñamos máis médicos e máis hospitais e xa verá como se deixan de colapsar as urxencias. Convertamos os médicos en funcionarios ben pagos, que cumpran as súas oito horas de rigor, como calquera traballador, que traballen en exclusiva para a Seguridade Social, e tamén se acabarán os colapsos. Non poderemos evitar nunca de todos os xeitos, que cando haxa unha “epidemia” os medios habituais quédenllenos curtos.
Unha usuaria habitual da Sanidade pública.
Tengo yo una novia que no es mi novia pero los dos nos queremos todo lo que nos podemos querer que es mucho porque hemos tenido todo lo que tienen que tener dos novios que se precien aunque quizás nos ha faltado algún paseo de la mano y otro por una playa con Luna llena y boleros.
Tiene mi novia que no es mi novia pero que quiero mucho una inteligencia demasiado grande para su vida llena de risas que se dispara cuando le aparece un novio de los de verdad, de los de paseo de la mano con Luna llena, de los de besos en la mejilla y de los de te doy toda mi vida entera. Ese novio que le vino, ella lo marchó y ahora se le aparece en sueños porque la verdad es que lo retiró de su realidad y ahora no hace otra cosa que llorarle por los rincones de su soledad y yo le digo que siempre amamos lo que perdemos y ella me dice que cuando eran novios de verdad, de los que se comen a besos, a ella le parecía un poco plasta para sus adentros y un mucho tonto para sus afueras, y ella lo sabía, y ella lo sabe, sabía y sabe que la elección fue sabia, y que ese novio, que fue novio de verdad y no como yo que no soy su novio pero que nos queremos hasta la muerte aunque hacemos lo que hacen todos los novios que se precien o que deberían hacer y preciarse, decía que ella sabia, sabía y sigue sabiendo que ese novio no le conviene, que no podrá llegar a ser feliz con él, y yo le canto aquello de: ni contigo ni sin ti tienen mis males remedio, contigo porque me matas sin ti porque yo me muero, y ella me contesta con un bolero, y me canta (mal, porque a mi novia que no es mi novia yo nunca le miento, y hay que reconocer que ella canta bastante mal): dicen que la distancia es el olvido, pero yo no concibo esta razón, porque yo seguiré siendo la cautiva, de los caprichos de su corazón (del de su novio de verdad que ya no es su novio).
Esta mi novia que no es mi novia pero que tanto me quiere, trabaja mucho en un sitio que apenas le pagan poco y se deja vencer y convencer por regalarles su inteligencia a cambio de una firma a pie de página, y a mí, que de firmar huyo como gata casta en celo, me sorprende que no la hayan elevado a los altares de una nómina fija y un sueldo que le permita comprar ropa en rebajas y ayudarles a su padre a pagarle sus propios vicios, los de ella. Gana, eso sí, unas entrevistas con gente que ella elige a sabiendas que antes de elegirlas le tienen que gustar a sus jefes, y ahí suele haber problemas porque no acaban de juntarse en los gustos, pero mi novia que no es mi novia pero que día a día no dejo de quererla y eso que hace tiempo que no hacemos lo que hacen los novios que se precien pero que en el fondo nos da igual porque cuando nos juntamos recuperamos el tiempo perdido cual Proust con unas magdalenas en un café, ella, digo y repito, se maneja muy bien con las dos caras que a la vida se le suele y debe mostrar: la de chica tonta y la de chica lista, y eso lo hace a la cara de sus jefes sin que sus jefes se den cuenta de que lo hace, y sin que ellos nunca lleguen a sospechar, lo listas que son las listas que se hacen pasar por tontas, y lo tontas que son las tontas que se hacen pasar por listas, y en esas está, mi novia que no es mi novia pero que no dejo de desear, con unas entrevistas que le tienen que gustar a sus jefes que comulgan con cosas que a ella nunca se le ocurriría comulgar y a lo mejor es por ello que me llama a mí para decirme que hoy por hoy está muy sola y que él que fue su novio de verdad ya no la llama, y me cita todo lo que echa de menos, y es qu eecha de menos a su novio de verdad, y también echa de menos por lo menos a un novio con el que pueda retozar, y ya por ponernos extremos también me echa de menos a mí que soy su novio pero sin serlo aunque a veces hacemos las cosas que hacen los novios que se deberían preciar.
Ahora mi no novia, pero que el fondo podría ser perfectamente mi novia por todo lo que yo la quiero, quiere que alguien le haga caso y que le llore sus soledades, quiere que su hermana regrese de Londres para ponerla al día con sus amores, que sus amigas vuelvan de los Brasiles para cambiar e intercambiar todos los amores vividos y de paso que le den consejos sin aconsejar, broncas sin abroncar y abrazos sin abrazar, y por soñar, sueña que los amigos suyos dejen por una vez de ser amigos del que fue su novio de verdad, porque entonces la cosa se le complica hasta el final y por eso ella prefiere quedarse a pintar cuadros muy mal pintados pero tremendamente expresivos y escribirme cartas a mí que no soy su novio pero que a los dos hay momentos en que nos apetecería serlo sobre todo cuando hacemos cosas que hacen los novios que se deberían preciar.
Ayer, sin ir más lejos, en vez de ir al piso de sus amigos, que también son amigos del que fue su novio de verdad, prefirió estar conmigo para vomitar, y me dijo que va dejando años a ritmo de dejar kilos por el camino en lo que algunos llaman madurez, y en sus antiguos redondeles ahora habitan curvas de aquí te espero y que liga todo lo que quiere pero el problema es que no quiere nada de lo que puede ligar, y que un ginc tonic le dura lo que un orgasmo a un cura del Opus, un simple suspiro, y las noches de los fines de semana se convierten en tortuosos quedabienes sociales sin chispa ni emoción, y por eso se acuerda de mí, y de aquellas noches que pasábamos ejerciendo de novios y que nos regalábamos cosas nuevas, ella a mí y yo a ella, y esta mi novia que no es mi novia pero que no paramos de querernos por los siglos de los siglos amén, está triste, igual que cuando le decían a Margarita que estaba triste la mar, o cuando se preguntaban por qué estaba triste la princesa, y ayer vino a acurrucarse a mí para que le dé calor y yo que de calores ando sobrados, la abracé y la besé, y sin decirle nada le pedí que como no novia me diera un beso de verdad, que me regalara su algo nuevo ano-derguan y que si quisiera, que se quede a mi vera, verita, vera unpar dehoritasy un beso más.
Unha nubes negras avanzaban no ceo, cubrindo cada anaco azul, cada raio de sol, detendo o tempo. Chegaba un son repetitivo, xusto e simétrico, pum pum, coma se fose un latexo, zumbando nos oídos. A súa procedencia semellaba afastada do noso mundo, máis aló do horizonte.
Ninguén falaba na rúa. Todos miraban cara arriba, temendo e fuxindo, de si mesmos, de todo. No campo os sachos non sachaban. O gando non pastaba. Os dóciles animais toleaban, bramando e muxindo; os animais salvaxes procuraban un agocho profundo e fresco.
De súpeto o vento deixou de soprar. A calor fíxose máis intensa, e o aire aínda máis viciado. Un primeiro refacho sacudiu con forza a cidade. Bateu contra os cristais, esmagándoos, reducíndoos a un lixeiro po brillante. O vento bruou por un intre e despois silencio. A madeira xemeu e retorceuse en imposibles formas.
O latexo deixou de escoitarse, e os oídos comezaron a zoar . A calor e o proído na pel anulaba calquera outro sentido. Os tecidos do corpo e das roupas mesturáronse nunha amalgama xelatinosa. A xente berraba. Todo era confusión e morte. Era peor que a fin do mundo. Era a fin da humanidade.
Eu non son xornalista. Nin moito menos. Xa bastante traballo da un blog, como para poder imaxinar o que é ser xornalista: procurar a nova, informarse ben, estar seguro e sobre todo procurar ser obxectivo.Lo cierto es que ayer vi a aquella amiga mía de primero de carrera que una vez me dio un par de besos redondos una noche previa a unas navidades y que me dejó con un palmo de narices cuando se lió con el compañero más tonto y baboso que tuve en mi vida. Después intenté cogerle manía por esa elección tan aciaga que ella tuvo en su segundo año de carrera, e intenté odiarla con todas mis fuerzas (a la amiga porque al compañero ya lo odiaba), pero resultó todo mucho más difícil de lo imaginado ya que en vez de rencor me enamoré más de ella y con esto lo único que logré fue quererla egoístamente para mí, por mí, por ella y por joder al imbécil de ese compañero, y lo digo en ese orden porque ese era el orden que yo sentía.
Esta mi amiga en cuestión adelgazó demasiado. Parece ser que se le mezcló la delgadez con una pleuritis y un neumotorax. Maribel también adelgazó en demasía. De aquella carita redonda de sus inicios pasó a otra de mujer diez, se enfiló la barbilla, apuntó con las tetas y apretó el culo, pero se le pasó la rosca y ahora parece como si le sacaran la cara de un embudo y sólo le respetaran los dientes, y eso choca con mi gusto, ya que yo siempre he preferido a las mujeres con cinco kilos más que con cinco kilos menos, y a Maribel le hacen falta cinco kilos para igualarse y otros cinco más para estar a mi antojo, y ya que me pongo pues también lo digo: a mi antigua amiga le pasa exactamente lo mismo, y me di cuenta cuando la recordé y cuando ayer me presentó a su hija de seis años mientras le pedía un zumo de piña, y yo pensaba en aquella noche antes de navidad y aquellos dos besos redondos que me dio, y también pensé en el imbécil del compañero con el que se lió en segundo de carrera y que parece ser que le va muy bien en su vida profesional y de lo cual yo no me alegro en absoluto porque no tan en el fondo soy malo, muy malo, y rencoroso y todavía no entiendo como ella lo prefirió a él en vez de aquel otro que le escribía por los rincones, en vez de aquel que le cantaba canciones de amor, en vez de aquel que le prometió amor eterno en una eterna noche de amor con dos besos redondos, pero ella eligió a un soplagaitas que salpicaba al hablar y que llevaba el jersey metido por dentro del pantalón, y tan mal gusto me sorprendió hasta a mí, otros en cambio me dijeron que no era mal tipo, pero eso nunca lo quise escuchar, casi siempre escuchamos aquello que nos apetece, y al día siguiente de verlos juntos, él retiró el jersey de dentro del pantalón y se echó gomina en el pelo, y sigo sin entender porque me gusta tanto la Verdú cuando de todos es sabido que no tiene los dos incisivos superiores raros que es como a mi me gustan las mujeres que más me gustaron, y que es tal y como los tiene esta compañera que un día me dio dos besos redondosantes de navidad, pero sin embargo Maribel tiene un incisivo inferior ligeramente salido, y su lengua tropieza una y otra vez con él cuando está hablando, es como si de un tic nervioso se tratase, el mismo tic que me entra a mi cuando la veo y cuando me quedo prendado de sus ojos tan vivos y tan lujuriosos, y entonces me pregunto si ella llegó a sentir nuestro mutuo amor en aquel año de las luces que a ambos nos despertó, y tengo que reconocer que sigo esperando la ocasión de volver a ponerme nervioso como aquella vez que un aeropuerto nos cruzó una mirada, y yo volví sobre mis pasos y me puse a su lado para ver un escaparate de peluches y decirle entre sudores y a trompicones, esto, ejem, bueno, que estás mucho más guapa en persona que en televisión y que en el cine, y ella me sonrió, y ella me miró a los ojos y ella me dijo un muchas gracias con su diente incisivo inferior saliendo de la línea dentaria y con su sonrisa saliendo por los ojos y por eso me alegro que le hayan dado esa mierda de premio que a ella parece ser que tanto le agradó y sorprendió, y también me alegro que aquella amiga que me dejó por un compañero baboso, el compañero más baboso que tuve en mi vida, también lo haya dejado a él, aunque no sé si sería peor el remedio que la enfermedad ya que fue a caer en brazos de un abogado gordo y con melenas con el que tuvieron un hija y que ahora ella también dejó (al abogado y no a la hija) y por eso vive sola con su hija, la del abogado, y con su extrema delgadez mientras en la trastienda de mi pasado se mezcla sus dos besos redondos de antes de navidad con la mirada lujuriosa y pasional de Maribel Verdú despertando a las luces y un chico delgado de barrio que se fue a estudiar algo que todavía se pregunta el por qué, y que con los años metió los kilos que a aquella chica ahora le faltan y entre las alegrías de un Goya ganado, sueña con Maribel Verdú enfundada en traje negro Rita Hayword diciéndole al oído el número de su habitación y a lo mejor fue por eso por lo que por fin le dije a esa compañera de los besos redondos todas las cosas que llevaba acumuladas desde hacía años, le dije lo de los dos besos redondos que me supieron a néctar, y lo de lo mal que me pareció que se liara con aquel compañero baboso que se metía el jersey por dentro de los pantalones y no menté al abogado gordo porque estaba su hija presente y tampoco soy tan malo, pero lejos de su complicidad, lejos de otros dos besos redondosme encontré una medio sonrisa academicista con incisivos superiores prominentes y montados uno sobre el otro y un no seas tonto y paga este café que afuera parece que ya empieza a llover.
