Por favor, algué pode aclararme o tema da cea.

Eu o 23 non podo, teño outra, da Plataforma para ser exactos, o 22 sí podería pero tería que ser unha cousiña suave, jajjajajajajaajjaa.

Un saudiño.


O parlamento kosovar aprobou hoxe a independencia, de xeito unilateral, de Serbia. Eu aínda estou un pouco abraiado pola rapidez con que tivo lugar, e a facilidade con que unha rexión dun país é capaz de escindirse do estado ao que pertencía. A UE e EEUU apoian esta decisión, sabedores este novo estado convírtese dun novo aliado, e forza a Serbia a negociar a súa posible futura entrada na Unión Europea. Gañan os occidentais... e Rusia perde os seus antigos aliados.
A verdade é que non son gran coñecedor da política internacional, pero o proceso da secesión de Kosovo foi levado sen moita dilixencia, e conlevará inestabilidade nos Balcanes, e conflictos con Rusia. Hai tan só unha semana Rusia ameazou a Ucrania con apuntar os seus misiles cara este país, se finalmente entraba na OTAN. Hai que ter en conta que Rusia e Ucrania son veciñas, e históricamente foron aliadas.
Ademais a independencia de Kosovo ten aínda outro efecto pernicioso: o de alentar aos nacionalistas e independentistas de diferentes países. Algúns países da Unión Europea eran (e son) reticentes a esta ruptura abrupta (como é o caso de Grecia, Chipre, Eslovenia, con problemas internos de independentismo).
No caso de España, a posición diplomática era a do respeto á legalidade internacional, con Nacións Unidas como árbitro de cualquera decisión, e a procura da unidade no seno da UE, o que implicaría aceptar a posición maioritaria. De calquera xeito, nótase que a independencia de Kosovo non gustou a España, polos posibles paralelismos que poidan xurdir no País Vasco ou Cataluña.
¿Qué pasaría se un día o lehendakari decidira a independencia do País Vasco, coa votación no parlamento, e saíse adiante a proposta? Imaxinades o escándalo? Agora a cuestión é: ¿Se o fixo Kosovo, por qué non o pode facer o País Vasco?
O Día dos Namorados, ou coma din os ingleses, Valentine's Day, é un día creado polo Corte Inglés que ten a mala fe de lembrar aos que estamos sós que o seguimos estando. Pero ¿cómo podería ser un día romántico? ¿Quizais cunha cea romántica, a luz das veas, coa lúa no alto? ¿E unha cea romántica alumada polo luar, co mar de fondo e sentindo a fresca brisa mariña? ¿E qué me dicides dunha cea romántica, coa lúar, o mar e un veleiro? E aínda mellor, ¿e se estiverades a bordo do maior veleiro do mundo? ¿E se veleiro, fose de fabricación galega? ¿Sorprendidos?

Pois iso mesmo é que están facendo agora no noso veciño concello de Marín, onde están construíndo o maior veleiro do mundo, chamado "Sea Cloud Hussar", e botarase o no 2009. Terá unha lonxitude de 135,7 metros, un auténtico xigante dos veleiros.

Eu non sei vós, pero síntome moi orgulloso do noso veciño concello, pode que sexa porque eu fun por case a toda vida marinense. Eu xa estou desexando que sexa 2009 para ver o resultado, ¿ e vós?
En moi pouco tempo tiveron lugar diferentes actos violentos por parte do independentismo galego máis radical. O primeiro e máis preocupante, foi a colocación dun artefacto explosivo nunha urbanización de Miño, por parte da organización terrorista "Resistencia Galega". Non houbo danos persoais, pero si materiais, causando importantes destrozos nunha nave da inmobiliaria Martinsa-Fadesa.
O seguinte episodio violento tivo lugar en A Coruña e en Vigo. A asociación "Galicia Bilingüe" recorre estes días Galicia recollendo firmas para denunciar a imposición do galego na sociedade galega. Foron increpados e insultados por grupos de radicais nacionalistas galegos. En Vigo víronse obrigados a ser escoltados pola Policía Nacional, despois da carga policial que tivo lugar en A Coruña, contra os independentistas galegos.



A última foi hoxe mesmo, cando un grupo de independentistas radicais intentaron agredir a María San Gil, presidenta do PP no País Vasco. Os grupo radical identificánrose baixo as siglas de AGIR (Organizaçom estudantil da esquerda independentista).
É lamentable que este tipo de episodios estean tendo lugar en Galicia, onde uns poucos queren impoñer as súas ideas baixo a violencia. Dende o meu blog condeno enérxicamente todos estes episodios violentos e apoio a todos aqueles que coa palabra intenta defender as súas propias ideas.

O venres 8 de febreiro, o programa Máis Berberechos da Radio Galega emitiuse dende Pontevedra, co gallo do día do enterro de Ravachol, evento que marca a fin do entroido na cidade.

Como oínte esporádica dos berberechos, decidín achegarme ate o Café Moderno, que era onde se gravaba o programa. O primeiro invitado foi o alcalde de Pontevedra, co cal conversaron de moitas cousas, e unha dela foi a celebración dos matrimonios no concello.

Nestas, María Xosé Rodríguez, a presentadora do programa, comentou que lle chamara a atención, como asistente a un casamento en Pontevedra, que o alcalde fixera referencia a que os cónxuxes deben ser fieis, e que o comentara cun coñecido seu avogado e lle dixera que iso era unha licencia do oficiante, que non era necesaria tal cousa; ó que o alcalde dixo que si, que viña sendo unha tradición da cerimonia, pero nada máis.

Sorprendinme moito ó ouvir isto, pois aínda que non me sei de memoria o Código Civil, estaba case segura de que a fidelidade segue a estar recollida no texto legal e que non fora eliminada na súa última modificación.

Así que o primeiro que fixen o sábado foi ir ó Código Civil, para comprobar que eu non estaba errada, e que o artigo 68 segue establecendo a fidelidade como unha das obrigas dos cónxuxes.

Os cónxuxes están obrigados a vivir xuntos, gardarse fidelidade e socorrerse mutuamente. Deberán, ademais, compartir as responsabilidades domésticas e o coidado e atención de ascendentes e descendentes e outras persoas dependentes ao seu cargo.


A continuación propoño unha serie de datas para vernos que xa fai moito que non hai unha quedada:P

  • 16 Febreiro: The Homens no Auriense, Ourense
  • 17 Febreiro: Manifestación en Compostela contra a destrución do territorio
  • 24 Febreiro: Roteiro á serra da Pena Corneira organizado por AMAL
  • 29 Febreiro: Tres Peixes Voando, no Auriense
  • 29 Febreiro: Projecto Miño, de Baldo Martínez Ensemble no Teatro Jofre de Ferrol
  • 1 de Marzo Festival do Queixo de Arzúa: Mala Rodríguez + Triángulo de Amor Bizarro + Muchachito Bombo Infierno
  • 7 de Marzo Ourense: Tonhito de Poi e Rasa Loba, Auriense
  • 28 de Marzo Vigo - Tres Peixes Voando, Fábrica de Chocolate Club
  • Calquera día que haxa algunha ultranoite na Sala Nasa ou o que sexa... en Compostela;)

Ángela
tudovale con tal de tar de festa con vos:P;):P;)

P.S.: Esquecíame da posibilidade de ir TOD@S ao hotel Pontes de Gatín a desfrutar dos Ancares...

Bueno, como hace tiempo que no escribo de política, me pongo a ello, aunque esta vez seré breve, aún así, espero causar polémica jajajjajajajjajajja. Bueno, no será para tanto.

Me explico, ya que decidí no votar el PSOE, por diveras cuestiones que podría estar mucho tiempo explicando, pero entre las que están ese apasionamiento por las autovías sin justificación, la limitación del derecho a manifestación que están practicando propios de la derecha, la relación servicial con la iglesia, la falta de políticas sociales dirigidas a los más desfavorecidos, la poca comprensión de los "nacionalismo periféricos", o el tener en sus filas a gente como Xaime Rei, Abel Caballero o Antón Louro......... Bueno, podía esta un largo rato.

Bueno, mi duda existencial es saber si votaré al BNG que es lo que me pide la cabez o a IU, que es lo que me pide el corazón. La cuestión es que actualmente y por lo oído y escuchado con el grupo que más sitonizo es con el IU, tanto por las propuestas sociales, como por su visión más realista de la sociedad, como sus propuestas progresistas, ecológicas, de recuperación de la memoría histórica, y, sobre todo, por su firmeza ente los sectores más rancios como la derecha o la iglesia.

Pero la cuestión es que IU no tiene ninguna opción de poder sacar un diputado en Pontevedra, unicamente que se dé un episodio de histeria colectiva o algo parecido. La verdad es que me gustaría que este partido tuviera mucho más peso en el panorama español, pero desgraciadamente es el más perjudicado por la ley electoral española. Entonces, me enconmendaré al voto útil del BNG, y Olaia Fernández Dávila repetirá como diputada. Pero bueno, aún no lo tengo decidido. ¿Me decantaré por el voto inútil, pero que me pide el cuerpo? o ¿iré al voto de izquierda nacionalista?

Comienza el debate.

Ronnie.



So I look in your direction
But you pay me no attention, do you?
I know you don't listen to me
'Cause you say you see straight through me, don't you?

But on and on
From the moment I wake
To the moment I sleep
I'll be there by your side
Just you try and stop me
I'll be waiting in the line
Just to see if you care

Oh, did you want me to change?
Well I've changed for good
And I want you to know that you'll always get your way
And I wanted to say

Don't you shiver
You shiver
Sing it loud and clear
I'll always be waiting for you

So you know how much I need you
But you never even see me, do you?
And is this my final chance of getting you?

But on and on
From the moment I wake
To the moment I sleep
I'll be there by your side
Just you try and stop me
I'll be waiting in the line
Just to see if you care, if you care

Oh, did you want me to change?
Well I've changed for good
And I want you to know that you'll always get your way
And I wanted to say…

Don't you shiver
Don't you shiver
Sing it loud and clear
I'll always be waiting for you

Yeah I'll always be waiting for you
Yeah I'll always be waiting for you
Yeah I'll always be waiting for you
For you, I will always be waiting

And it's you I see
But you don't see me
And it's you, I hear
So loud and so clear
I sing it loud and clear
And I'll always be waiting for you

So I look in your direction
But you pay me no attention
And you know how much I need you
But you never even see me
Procurando la páxina da BBC a sección de "learning English", entrei nas novas da BBC. De súpeto leo que no mercado de Camden está tendo lugar un incendio de grandes dimensións, que require a intervención de máis de 100 bombeiros. Non daba crédito. Tan só hai 6 días eu estiven alí, rebuscando entre as pequenas tendas, vendo aos punkies máis estrafalarios do Reino Unido, e finalmente comprándome unha gorra típica do Reino Unido e Irlanda, que chaman en inglés flat cap (se pinchades aquí veredes un exemplo).
O mercado de Camden é un dos mellores de Londres (para min o mellor), onde podes atopar de todo, aínda que fundamentalmente roupa, calzado, e curiosidades varias. O popular mercado recibe cada fin de semana 300.000 visitantes (a población de Vigo!), abarrotando as súas rúas.
Esperemos que finalmente o incendio non chegue a afectar gravemente a un dos máis emblemáticos mercados de Londres.

A frase do día: “Temos unhas tensións no sistema de sanidade das comunidades autónomas espectaculares, coas urxencias colapsadas porque os inmigrantes descubriron a grandeza do sistema nacional de saúde. Claro, alguén que para facerse unha mamografía en Ecuador ten que pagar o salario de nove meses chega aquí, a urxencias, e fanlla nun cuarto de hora” D. Miguel Arias Cañete, comisión económica do Pp.

Desde logo, nótase que este señor non é usuario da Seguridade Social.

A demais do comentario dos máis xenófobo que oín ultimamente, e a verdade é que ultimamente se están escoitando moitos. Este señor non ten nin idea de como funciona a Seguridade Social. Tampouco debe ter nin idea de para que serve unha mamografía, iso desculparémosllos entre comiñas, porque non é muller. Por iso, igual non sabe que cando lle fan unha mamografía a unha muller, ou a un home, é porque se ten a lixeira de sospeita dun cancro de mama, e iso non é calquera cousa. Non debemos frivolizar sobre un tema tan grave.

Normalmente as mamografías, non se fan de urxencias, son derivada polo médico de cabeceira ou pola Seguridade Social, que nos envía ás mulleres a partir dunha certa idade unha carta para que pasemos unha revisión. Evidentemente ás veces as mamografías, non son de revisión, senón de urxencia e nese caso, é cando cha fan, aínda que non creo, de ningunha maneira, que tarden un cuarto de hora en facercha. Aí é onde se nota o total descoñecemento da materia por parte do señor Cañete.

Exemplo: Unha muller que se dá conta de que ten un vulto nun peito, salvo que sexa un vulto como unha canica, vai ao seu médico de cabeceira, este derívalle á seu xinecologo (de urxencia no mellor dos casos), o xinecólogo dáche un volante para unha proba (de urxencias, tambien no mellor dos casos). Así que polo menos pasan 2 días, non un cuarto de hora, sr. Arias Cañete. Logo esta señora aparece no día e hora sinalado no servizo asignado e igual ten que esperar unha hora ou dúas, é o norma.

No peor dos casos posibles que a señora ou señor notásese o vulto do tamaño dunha canica e do susto fose directamente a urxencias, igual ten que esperar como mínimo unha hora a que o atendan, logo deriváseno a un especialista de urxencias, e logo faranlle a proba. Neste caso non lle auguro menos de de 3 ou 4 horas. Pero neste caso, calquera urxencia é necesario, porque no caso do cancro, toda urxencia é necesaria.

¡Ai señor Cañete, onde foi a parar a caridade cristiá! Xa sabe aquela de o catecismo, de dar para comer ao famento, dar de beber ao sediento, dar esmola ao pobre e curar ao enfermo.

Para buscar as causas dos colapsos de urxencias, non hai que ir buscalas ao estranxeiro, é culpa dunha mala xestión da Sanidade pública, cando se primou o déficit 0, diminuíndo médicos, ou policías, por exemplo. Poñamos máis médicos e máis hospitais e xa verá como se deixan de colapsar as urxencias. Convertamos os médicos en funcionarios ben pagos, que cumpran as súas oito horas de rigor, como calquera traballador, que traballen en exclusiva para a Seguridade Social, e tamén se acabarán os colapsos. Non poderemos evitar nunca de todos os xeitos, que cando haxa unha “epidemia” os medios habituais quédenllenos curtos.

Unha usuaria habitual da Sanidade pública.

Tengo yo una novia que no es mi novia pero los dos nos queremos todo lo que nos podemos querer que es mucho porque hemos tenido todo lo que tienen que tener dos novios que se precien aunque quizás nos ha faltado algún paseo de la mano y otro por una playa con Luna llena y boleros.

Tiene mi novia que no es mi novia pero que quiero mucho una inteligencia demasiado grande para su vida llena de risas que se dispara cuando le aparece un novio de los de verdad, de los de paseo de la mano con Luna llena, de los de besos en la mejilla y de los de te doy toda mi vida entera. Ese novio que le vino, ella lo marchó y ahora se le aparece en sueños porque la verdad es que lo retiró de su realidad y ahora no hace otra cosa que llorarle por los rincones de su soledad y yo le digo que siempre amamos lo que perdemos y ella me dice que cuando eran novios de verdad, de los que se comen a besos, a ella le parecía un poco plasta para sus adentros y un mucho tonto para sus afueras, y ella lo sabía, y ella lo sabe, sabía y sabe que la elección fue sabia, y que ese novio, que fue novio de verdad y no como yo que no soy su novio pero que nos queremos hasta la muerte aunque hacemos lo que hacen todos los novios que se precien o que deberían hacer y preciarse, decía que ella sabia, sabía y sigue sabiendo que ese novio no le conviene, que no podrá llegar a ser feliz con él, y yo le canto aquello de: ni contigo ni sin ti tienen mis males remedio, contigo porque me matas sin ti porque yo me muero, y ella me contesta con un bolero, y me canta (mal, porque a mi novia que no es mi novia yo nunca le miento, y hay que reconocer que ella canta bastante mal): dicen que la distancia es el olvido, pero yo no concibo esta razón, porque yo seguiré siendo la cautiva, de los caprichos de su corazón (del de su novio de verdad que ya no es su novio).

Esta mi novia que no es mi novia pero que tanto me quiere, trabaja mucho en un sitio que apenas le pagan poco y se deja vencer y convencer por regalarles su inteligencia a cambio de una firma a pie de página, y a mí, que de firmar huyo como gata casta en celo, me sorprende que no la hayan elevado a los altares de una nómina fija y un sueldo que le permita comprar ropa en rebajas y ayudarles a su padre a pagarle sus propios vicios, los de ella. Gana, eso sí, unas entrevistas con gente que ella elige a sabiendas que antes de elegirlas le tienen que gustar a sus jefes, y ahí suele haber problemas porque no acaban de juntarse en los gustos, pero mi novia que no es mi novia pero que día a día no dejo de quererla y eso que hace tiempo que no hacemos lo que hacen los novios que se precien pero que en el fondo nos da igual porque cuando nos juntamos recuperamos el tiempo perdido cual Proust con unas magdalenas en un café, ella, digo y repito, se maneja muy bien con las dos caras que a la vida se le suele y debe mostrar: la de chica tonta y la de chica lista, y eso lo hace a la cara de sus jefes sin que sus jefes se den cuenta de que lo hace, y sin que ellos nunca lleguen a sospechar, lo listas que son las listas que se hacen pasar por tontas, y lo tontas que son las tontas que se hacen pasar por listas, y en esas está, mi novia que no es mi novia pero que no dejo de desear, con unas entrevistas que le tienen que gustar a sus jefes que comulgan con cosas que a ella nunca se le ocurriría comulgar y a lo mejor es por ello que me llama a mí para decirme que hoy por hoy está muy sola y que él que fue su novio de verdad ya no la llama, y me cita todo lo que echa de menos, y es qu eecha de menos a su novio de verdad, y también echa de menos por lo menos a un novio con el que pueda retozar, y ya por ponernos extremos también me echa de menos a mí que soy su novio pero sin serlo aunque a veces hacemos las cosas que hacen los novios que se deberían preciar.

Ahora mi no novia, pero que el fondo podría ser perfectamente mi novia por todo lo que yo la quiero, quiere que alguien le haga caso y que le llore sus soledades, quiere que su hermana regrese de Londres para ponerla al día con sus amores, que sus amigas vuelvan de los Brasiles para cambiar e intercambiar todos los amores vividos y de paso que le den consejos sin aconsejar, broncas sin abroncar y abrazos sin abrazar, y por soñar, sueña que los amigos suyos dejen por una vez de ser amigos del que fue su novio de verdad, porque entonces la cosa se le complica hasta el final y por eso ella prefiere quedarse a pintar cuadros muy mal pintados pero tremendamente expresivos y escribirme cartas a mí que no soy su novio pero que a los dos hay momentos en que nos apetecería serlo sobre todo cuando hacemos cosas que hacen los novios que se deberían preciar.

Ayer, sin ir más lejos, en vez de ir al piso de sus amigos, que también son amigos del que fue su novio de verdad, prefirió estar conmigo para vomitar, y me dijo que va dejando años a ritmo de dejar kilos por el camino en lo que algunos llaman madurez, y en sus antiguos redondeles ahora habitan curvas de aquí te espero y que liga todo lo que quiere pero el problema es que no quiere nada de lo que puede ligar, y que un ginc tonic le dura lo que un orgasmo a un cura del Opus, un simple suspiro, y las noches de los fines de semana se convierten en tortuosos quedabienes sociales sin chispa ni emoción, y por eso se acuerda de mí, y de aquellas noches que pasábamos ejerciendo de novios y que nos regalábamos cosas nuevas, ella a mí y yo a ella, y esta mi novia que no es mi novia pero que no paramos de querernos por los siglos de los siglos amén, está triste, igual que cuando le decían a Margarita que estaba triste la mar, o cuando se preguntaban por qué estaba triste la princesa, y ayer vino a acurrucarse a mí para que le dé calor y yo que de calores ando sobrados, la abracé y la besé, y sin decirle nada le pedí que como no novia me diera un beso de verdad, que me regalara su algo nuevo ano-derguan y que si quisiera, que se quede a mi vera, verita, vera unpar dehoritasy un beso más.

El poder de congelar el tiempo está en tus manos, un momento, una expresión, un sentimiento provocado por el fotógrafo y lo fotografiado.

Me he sentido vivo y realizado, y me encanta el fotoperiodismo.
("El Apocalipsis" de Cecilia Flaten)
Aquel día o amencer foi escuro. Un vento húmido e quente movía compasadamente as follas das árbores, cun forte cheiro sulfurado, lembrando ao hálito da morte. Os paxaros deixaran de piar, e os cans adoecían, retorcéndose. Os pasos da xente na rúa eran silenciados polo aire pesado, dunha consistencia case líquida. Semellaba un soño; máis ben, un pesadelo.

Unha nubes negras avanzaban no ceo, cubrindo cada anaco azul, cada raio de sol, detendo o tempo. Chegaba un son repetitivo, xusto e simétrico, pum pum, coma se fose un latexo, zumbando nos oídos. A súa procedencia semellaba afastada do noso mundo, máis aló do horizonte.

Ninguén falaba na rúa. Todos miraban cara arriba, temendo e fuxindo, de si mesmos, de todo. No campo os sachos non sachaban. O gando non pastaba. Os dóciles animais toleaban, bramando e muxindo; os animais salvaxes procuraban un agocho profundo e fresco.

De súpeto o vento deixou de soprar. A calor fíxose máis intensa, e o aire aínda máis viciado. Un primeiro refacho sacudiu con forza a cidade. Bateu contra os cristais, esmagándoos, reducíndoos a un lixeiro po brillante. O vento bruou por un intre e despois silencio. A madeira xemeu e retorceuse en imposibles formas.

O latexo deixou de escoitarse, e os oídos comezaron a zoar . A calor e o proído na pel anulaba calquera outro sentido. Os tecidos do corpo e das roupas mesturáronse nunha amalgama xelatinosa. A xente berraba. Todo era confusión e morte. Era peor que a fin do mundo. Era a fin da humanidade.

Eu non son xornalista. Nin moito menos. Xa bastante traballo da un blog, como para poder imaxinar o que é ser xornalista: procurar a nova, informarse ben, estar seguro e sobre todo procurar ser obxectivo.
Hoxe no xornal "El Mundo" atópome coa seguinte nova, baixo o titular: "¿Morte por orde de afastamento?". A nova conta a desgraza dun home, que denunciado pola súa muller, e obrigado a habitar no seu destartalado coche pola orde de afastamento, morre dous días depois no calabozo.
Sorpréndeme bastante a nova, xa que como todos podemos intuir polo título, o que queren insinuar, dun xeito pouco ético, é que a orde de afastamento provocou a morte do home. Sorprendente.
Eu non son médico, e polo tanto non podo xulgar. Tampouco coñezo o historial médico deste pobre home. Pero se o home morreu debido unha parada cardíaca dubido moito que fóra por dormir dous días nun coche.
Non me parece ético que pretendan inducir a xente a crer que as ordes de afastamento son inxustas, ou crueis. E se non era iso o que pretendían, senon procurar o morbo da nova, sen ningún tipo de escrúpulos, tal vez é aínda máis noxento.
Por favor, señores xornalistas, procuran ser obxectivos, e eviten sesgar a verdade ou relatar as historias do xeito máis morboso posible. Hai seres humanos detrás desas historias. Un respeto.

Lo cierto es que ayer vi a aquella amiga mía de primero de carrera que una vez me dio un par de besos redondos una noche previa a unas navidades y que me dejó con un palmo de narices cuando se lió con el compañero más tonto y baboso que tuve en mi vida. Después intenté cogerle manía por esa elección tan aciaga que ella tuvo en su segundo año de carrera, e intenté odiarla con todas mis fuerzas (a la amiga porque al compañero ya lo odiaba), pero resultó todo mucho más difícil de lo imaginado ya que en vez de rencor me enamoré más de ella y con esto lo único que logré fue quererla egoístamente para mí, por mí, por ella y por joder al imbécil de ese compañero, y lo digo en ese orden porque ese era el orden que yo sentía.

Esta mi amiga en cuestión adelgazó demasiado. Parece ser que se le mezcló la delgadez con una pleuritis y un neumotorax. Maribel también adelgazó en demasía. De aquella carita redonda de sus inicios pasó a otra de mujer diez, se enfiló la barbilla, apuntó con las tetas y apretó el culo, pero se le pasó la rosca y ahora parece como si le sacaran la cara de un embudo y sólo le respetaran los dientes, y eso choca con mi gusto, ya que yo siempre he preferido a las mujeres con cinco kilos más que con cinco kilos menos, y a Maribel le hacen falta cinco kilos para igualarse y otros cinco más para estar a mi antojo, y ya que me pongo pues también lo digo: a mi antigua amiga le pasa exactamente lo mismo, y me di cuenta cuando la recordé y cuando ayer me presentó a su hija de seis años mientras le pedía un zumo de piña, y yo pensaba en aquella noche antes de navidad y aquellos dos besos redondos que me dio, y también pensé en el imbécil del compañero con el que se lió en segundo de carrera y que parece ser que le va muy bien en su vida profesional y de lo cual yo no me alegro en absoluto porque no tan en el fondo soy malo, muy malo, y rencoroso y todavía no entiendo como ella lo prefirió a él en vez de aquel otro que le escribía por los rincones, en vez de aquel que le cantaba canciones de amor, en vez de aquel que le prometió amor eterno en una eterna noche de amor con dos besos redondos, pero ella eligió a un soplagaitas que salpicaba al hablar y que llevaba el jersey metido por dentro del pantalón, y tan mal gusto me sorprendió hasta a mí, otros en cambio me dijeron que no era mal tipo, pero eso nunca lo quise escuchar, casi siempre escuchamos aquello que nos apetece, y al día siguiente de verlos juntos, él retiró el jersey de dentro del pantalón y se echó gomina en el pelo, y sigo sin entender porque me gusta tanto la Verdú cuando de todos es sabido que no tiene los dos incisivos superiores raros que es como a mi me gustan las mujeres que más me gustaron, y que es tal y como los tiene esta compañera que un día me dio dos besos redondosantes de navidad, pero sin embargo Maribel tiene un incisivo inferior ligeramente salido, y su lengua tropieza una y otra vez con él cuando está hablando, es como si de un tic nervioso se tratase, el mismo tic que me entra a mi cuando la veo y cuando me quedo prendado de sus ojos tan vivos y tan lujuriosos, y entonces me pregunto si ella llegó a sentir nuestro mutuo amor en aquel año de las luces que a ambos nos despertó, y tengo que reconocer que sigo esperando la ocasión de volver a ponerme nervioso como aquella vez que un aeropuerto nos cruzó una mirada, y yo volví sobre mis pasos y me puse a su lado para ver un escaparate de peluches y decirle entre sudores y a trompicones, esto, ejem, bueno, que estás mucho más guapa en persona que en televisión y que en el cine, y ella me sonrió, y ella me miró a los ojos y ella me dijo un muchas gracias con su diente incisivo inferior saliendo de la línea dentaria y con su sonrisa saliendo por los ojos y por eso me alegro que le hayan dado esa mierda de premio que a ella parece ser que tanto le agradó y sorprendió, y también me alegro que aquella amiga que me dejó por un compañero baboso, el compañero más baboso que tuve en mi vida, también lo haya dejado a él, aunque no sé si sería peor el remedio que la enfermedad ya que fue a caer en brazos de un abogado gordo y con melenas con el que tuvieron un hija y que ahora ella también dejó (al abogado y no a la hija) y por eso vive sola con su hija, la del abogado, y con su extrema delgadez mientras en la trastienda de mi pasado se mezcla sus dos besos redondos de antes de navidad con la mirada lujuriosa y pasional de Maribel Verdú despertando a las luces y un chico delgado de barrio que se fue a estudiar algo que todavía se pregunta el por qué, y que con los años metió los kilos que a aquella chica ahora le faltan y entre las alegrías de un Goya ganado, sueña con Maribel Verdú enfundada en traje negro Rita Hayword diciéndole al oído el número de su habitación y a lo mejor fue por eso por lo que por fin le dije a esa compañera de los besos redondos todas las cosas que llevaba acumuladas desde hacía años, le dije lo de los dos besos redondos que me supieron a néctar, y lo de lo mal que me pareció que se liara con aquel compañero baboso que se metía el jersey por dentro de los pantalones y no menté al abogado gordo porque estaba su hija presente y tampoco soy tan malo, pero lejos de su complicidad, lejos de otros dos besos redondosme encontré una medio sonrisa academicista con incisivos superiores prominentes y montados uno sobre el otro y un no seas tonto y paga este café que afuera parece que ya empieza a llover.


Din que a bolsa é a predición do que vai a acontecer. Todas as alarmas están activadas na economía española. A baixada histórica nos índices de producción industrial, do sector servizos e de confianza, fai pensar na cada vez máis palpable crise económica.
O sector servizos fixo estragos no mes de xaneiro, rexistrando a maior suba de paro da historia, un total de 130000 parados máis nun só mes. O índice PMI de actividade no sector servizos acadou o seu peor valor mensual, ata os 44,2 puntos. Ademais, os 50 puntos supoñen a barreira que separa o crecemento da contracción.
O índice de producción industrial descendeu en decembro un 2,4%, o peor dato dende 2004.
Por último a confianza do consumidor caeu dende os 72,3 ata os 70,9. Nos últimos 12 meses acumula unha caída de 19,7 puntos.
O boom económico que viviu España nos últimos anos, apoiados no consumo interno e na construcción, esbaécese baixo o fume levantado polo estoupido da burbulla inmobiliaria.
O goberno, sabedor de que aparición dunha crise económica en plena campaña electoral, que fará menguar considerablemente as súas posibilidades de sacar ventaxa ao PP e gañar as eleccións, tenta por todolos medios minimizar a importancia dos datos económicos.
Non é de extrañar que moitas voces dentro do partido socialista quixeran adiantar as eleccións, temorosos da crise económica.
Agora tan só queda agardar como de profunda será a crise, e as medidas que pensan tomar os candidatos á presidencia do goberno para atallala.
Hoy me marché de casa a las 8AM con intención de sacar unas fotos en un lugar un tanto perdido de la mano de dios, con tan mala suerte que ni la Luna, ni el día, ni las nubes se prestaron para ello, y la luz, durante una media hora fué "decente".

Así que como mi última vez no recorrí todo el camino me dispuse caminar y camina hasta el final, lo cual sería un éxito si no fuese porque hubo un par de barrizales que me impieron continuar. El tema es, cuando venía de vuelta me encontré un cristal de una gafas, en un estado muy aceptable para estar donde estaba. Tras lavarlo miré a ver qué tal se veía y me di cuenta de que era un cristal para ver de MUY CERCA, y mi cerebro se disparó: "¿Por qué no lo pones delante de la cámara y pruebas a hacer un macro de algo?" Eso hice, y aunque es muy difícil hacer foco, se pueden conseguir macros bastante aceptables con ese remiendo "made in my profesora de fotografía".

Así que después de todo, la mañana no ha ido tan mal :)
A menudo pensamos que es mejor estar del lado de la mayoría. Queremos ser como los demás, ser aceptados por la sociedad, aunque ya desde pequeños sepamos que no es una buena sociedad.

Adaptas tu vida y tus pensamientos a la globalidad, te abstraes de ti mismo y dejas de pensar, para dejar que piensen los demás. Cambias de forma de pensar como de calzoncillos, y de forma de actuar como las horas del día.

Entonces llega un día en el que te cuestionas el por qué. Y decides ser tú mismo, pero hay un problema. Ya desde niño, nunca fuiste tú mismo, siempre fuiste otra persona, otro pensamiento. Ahí es donde comienza la auténtica búsqueda de uno mismo... y no es fácil