Planeta Pontevedra

Xa pasou o trago da organización, e aínda quedando lonxe da perfección, penso que non quedou tan mal a cousa. Vaiseme facer algo complexo resumir tanta actividade, polo que vou optar por varias entradas temáticas máis cativas, doadas de ler, e que me servirán para lembrar a xornada cando volte a elas.

Está visto que as xantanzas xa non son nada sen actividades paralelas, e para esta ocasión parecía un pecado pasar polas terras do Cebreiro e non visitar unha das súas queixerías. Por proximidade co noso destino, elixín a Queixería Xan Busto en Nullán (As Nogáis), unha das dúas da D.O.P. Queixo do Cebreiro.

Recibiunos Carmen, a matriarca que aturou pacientemente o complexo encaixe dunha caravana de mediaducia de coches, e aínda que eu esperaba que estivera sorprendida polo despregue de cámaras que acompaña aos blogastrónomos, quitounos importancia dicindo:

A semana pasada estiveron os da Galega.

Unha vez quedou claro que dous coches se extraviaran e ían comezar o aperitivo antes cos demáis, Verónica, a filla, guiounos cara o pequeno galpón no que se transforma o leite das súas oito vacas, e que cada 3 días sirve unhas 50 unidades desta pequena xoia luguesa.



Cunha producción dunhas 4000 unidades anuais, que xa ten vendidas, parece un bo negocio, pero o procedemento semiartesanal, desanima as propietarias para aumentar a producción.
Unha das cousas que me resultou máis curiosas, é o tema da forma de sombreiro invertido ou cogomelo. Actualmente os moldes só imitan o que antigamente non era máis que un sobrante de queixo que quedaba fora dos moldes, e se expandía cara a fora polo peso aplicado a modo de prensa.



Ter a producción xa vendida complicou a degustación, pero a un blogastrónomo non se lle pode deixar ir sen probar o produto, e finalmente fixémonos cun exemplar desa elaborado esa mesma mañá, e que levamos A Lareira para degustar, sendo para min un dos grandes éxitos da xantanza.
Queda iso sí, a arela de probar o Queixo Curado do Cebreiro, ese mito do que moito se oe, pero ninguén viu, e moito menos probou. Unha procura que ten toda a traza de levar o mesmo camiño có do Santo Grial… Só que os templarios eran uns afeccionados ao noso lado…

chúzame

A comezos desta semana comuniqueilles aos meus compañeiros blogastrónomos o programa de actos da VII Xantanza. Como xa comentaron algúns deles nos seus blogues, nesta ocasión e de xeito accidental, fun o encargado de organizala, e ocorriuseme facer este pequena antroidada. Un evento desta magnitude (non esquezamos que estamos a contraprogramar o G20, e os xornalistas non van dar feito), non estivo exento de tensións e debates, para a elección de lugar, menú, viño, etc.  Debedes saber que se os gregos non inventaran a democracia, probablemente o teríamos feito nos, a xulgar polo número de  votacións que se realizan antes de cada xantanza.

Grandes festas na honra do Santísimo San Blogastrónomo, patrón das Xantanzas, (e primeiro santo ateo de todos os tempos).

Programa de festas:

• 12:30 h. Dende todos os puntos do pais, partirá procesión con destino á Capela de Bar O Chavello en As Nogais. (Habilitarase un aparcadoiro fronte ao Santuario e a Casa do Concello, para os autobuses). Responso e sesión vermú (café para os brandos).
• 12:50 h. Saída en procesión cara a Capela de Xan Busto (Nullán).
• 13:00 h. Representación do milagre da transformación do leite na sagrada forma do Queixo do Cebreiro.
• 14:00 h. Saída en nova procesión (e xa van dúas) cara o Santuario de A Lareira. Sesión vermú (si, outra. qué pasa?) amenizada por Sole a Uruguaxa de Santiajo.
  
• 14:30 h. Romaría. Polbo, carne ao caldeiro. Carta de Viños. (Barrantes, País e da Casa). Caseta VIP con menú degustación de caza (retirar papeletas en caseta da comisión de festas).
• 16:30 h. Aproximadamente  Discurso de agradecemento da man de Papa Pitufo gourmet.
• 17:45 h. Sobremesa amenizada polo cantautor punk, Manolo Foucellas, o n3n0 da Kruña.
• 19:00 h. Coloquio conducido por Magago. Como levantarse dunha xantanza sen desestabilisarse da risa.

Mañá, pasado ou o outro terei que publicar as diferencias entre o programa oficial e os feitos… Stay Tuned!

chúzame

- Sabes que me contou o Gourmet?
- Dime.
- Que os de A Estación elixiron Moraima nun menú degustación de cogomelos maridado con viños galegos.
- Pois haberá que ir.

Máis ou menos foi así como decidimos facer a hora e cuarto que separa Pontevedra de Cambre para celebrar a primeira nova deste tipo que tiñamos. Como é lóxico, a moraiminha facíalle moita ilusión que o seu viño formase parte dun menú de maridaxe, e coma eu toleo cos cogomelos, parecía que non había xeito de fuxir desta cita ineludíbel.

Baixo estas letras, os catro interfectos, dos que vou evitar pronunciarme sobre eles, porque non me parece que vaia ser o suficientemente obxectivo.

E unha vez presentados todos os implicados, comezo o percorrido visual polo menú das xornadas gastronómicas de cogomelos 2008 preparado por Beatriz Sotelo e Xoán Crujeiras.

Parece que non podía ser doutro xeito. Estando na Estación sempre hai algún tipo de coctel ou combinado, e nesta ocasión abría o recital un fantástico Portonic.

Tan bo estaba que  case non chegou para acompañar aos aperitivos, que en primeiro lugar foi un Aceite de cogomelos (penso que o sabor era a algún tipo de Boletus), con sal de 5 bagas e maldon, que xunto ao pan de bola, simplemente desaparaceu.


Seguimos con outro petisco do que esquecín o nome, pero no que contrastaba a neutralidade das croquetas cúbicas, que se supoñian de cogomelos pero onde o se sabor quedaba bastante tapado polo da  bechamel, cos saborosísimos emparedados da esquerda.

E aquí comezou o xantar a serio. Agromou o primeiro viño, Terra Minei 2007 da D.O. Ribeiro, para acompañar o Ovo de curral con pisto de lactarius deliciosus (setas piñeiras) crema de pataca e aceite de chourizo. Sen palabras.

Continuamos coa Vieira asada con sésamo, e boletus edulis confitados, que por se non fora suficiente ía acompañado cun aceite de tomates secos (e pensamos que alfábega), que quen mo dera agora cunha boliña de pan.

Presentouse o Moraima 2006 da D.O. Rías Baixas, para acompañar o prato principal de peixe. Un xeitosísimo Lombo de bacallao (rebozado en cogomelos) con crema de coliflor e trompetas dos mortos, un prato que nos acercaba á, xa próxima, gastronomía do nadal (en certa tenda de cousas de casa, xa é nadal dende mediados de outubro, así que debe quedar pouco).

O Lalama 2005 da D.O. Ribeira Sacra, que descubrimos na II Xantanza, reapareceu para o prato principal de carne demostrando que non é preciso ir procurar tintos potentes e con corpo fora da terra, para acompañar pratos de carne coma este pombiño en dúas coccións con ravioli e cogomelos cultivados. Moi ben me soubo esa modesta pataquiña asada.

A sorpresa deste prato estaba á dereita, agochado trala peituga, baixo o nome de ravioli, un pequeno canelón que coma nos comentou Beatriz antes de despedirnos, estaba inspirado no que a convertiu en Cociñeiro do ano 2008, e este a súa vez no canelón de polo piñeiro que tomaramos naquela entrañable III Xantanza.

Quedaba espazo agora para un esperadísimo Tostado de Costeira 2005, do que tamén sobran as palabras, e que acompañaba a copa de requeixo da capela con compota de cantharellus cibarius e laranxa, con azucre moscovado. Para comer dende o fondo cara arriba e non deixar nadiña.


Finalmente uns bicos de chocolate, acompañaron un café para apousentar estómago e ideas antes de emprender o camiño de volta á casa, cun sorriso de orella a orella.

Ata agora A Estación era o lugar onde vira a mesa máis bonita da miña vida. Non quero que se tome a mal, porque os pratos que tomamos naquela III Xantanza foron magníficos, pero os centros con rosas e pementos, xunto aos pétalos deitados por aquela mesa cadrada de 4 comensais por lado, é unha imaxe indeleble que irá asociada con esa vella estación do camiño de ferro de Cambre para sempre. Claro que agora teño outra imaxe cun M que se amalgama ca anterior.

Non quero deixar atras esta nota curiosa. Perto da nosa mesa, outros comensais pedían dous pratos de peixe acompañados cun Rioja crianza, e aínda que sobre gustos non hai nada escrito, parece que enterrar un finísimo peixe sapo baixo un viño desas características é, cando menos, un atentado. Dende o meu modesto punto de vista, situacións como esta son as que aínda lle dan máis importancia a iniciativas coma este menú maridado, onde se funden unha parte de información (e ata formación), ao tempo que se poñen en valor os nosos viños.

chúzame

Non sei que contar de A Parada das Bestas que non se teña dito, e é que cando un volta a algún lugar, ca ampla oferta de casas rurales actual, é porque ten algo especial. Como xa hai algunhas entradas en varios blogs onde se relatan as virtudes do lugar, limitareime a tentar ampliar na medida do posible o xa dito, e nesta entrada actuar coma notario dando fe da estupenda cociña, e non menos agradable trato recibido.

Acollémonos ao II Outono Gastronómico no noso último paso por Pidre, e así foron as nosas ceas.

Comezamos cun aperitivo de mexilón…

… para elixir de primeiros tiñamos unha tosta de trigueiros e queixo da ulloa cunha presencia de alfábega (o meu novo termo do día) ao estilo pesto…

…. ou o tradicional follado de verduras ao que me tirei de cabeza nada máis sentarme na mesa…


… os segundos eran ou troitas …


… ou un xarrete tenrísimo cun tamaño máis que xeitoso…

… e finalmente as sobremesas, xelado de froitas vermellas con tella …

… ou flan de queixo…

A ecuación está clara:

2 x Cea + 1 HD X 100 € = Fin de semana perfecto

A Parada das Bestas non é so isto. O menú a carta é soberbio como puidemos comprobar o ano pasado e poderedes apreciar nestas imaxes tiradas naquela ocasión (non deixedes de velas), só de lembrar os saquiños de calabacín xa me pesa non ter ceado á carta, mais coma dixo Suso: voltaremos outra vez, e esperando a que chegue o día, xa vou bautizando o noso desexado retorno… A Parada das Bestas (Revolutions).

chúzame

Xa comentei na anterior anotación case todo o que tiña que contar sobre o Restaurante El Empalme, polo que a utilidade desta entrada non é máis que amosar máis que nada graficamente, como foi o noso xantar de finais do pasado maio.
A situación estratéxica desta templo culinario, no cruce da N-550 coa N-631 e cunha privilexiada saída da Autovía das Rías Baixas faino un lugar ideal para realizar unha parada no noso tránsito cara á meseta. Por este motivo, durante un tempo, referiámonos a el, coma o restaurante de Mombuey , aínda que efectivamente pertenza a Rionegro del Puente (Zamora),  O maior defecto é o seu nivel de ocupación. Pensar en xantar alí, un día de comezo ou fin de ponte é algo que vai quedar niso. Nun pensamento. Das nosas últimas tentativas fallidas, lembro chamar cunha semana de antelación para recibir un completo por resposta e nalgunha ocasión tamén temos observado in situ, como un lento peregrinar de desexosos comensais, entraban e saían ao minuto por non ter realizada unha reserva previa.
Unha vez sorteado este inconveniente, a miña seguinte suxerencia e esquecer a carta, e deixarse aconsellar. Preguntaranche se hai algo que non comas ou ao que es alérxico, e ata, como lle pasou a moraiminha na nosa primeira visita, pode que insistan de máis se es muller, cousa que lle sentara bastante mal daquela.

Esquecidas estas pequenas anécdotas comezamos ca peculiar degustación:

Comezamos con este guiso de  patacas con senderuelas, e continuamos cun surtido de boletus, dos que lembro vagamente as variedades Reticulatus e Pinicola e Aereus pero non me atrevería a etiquetalos.

Dado o noso interese comezou comezou a traer algúns exemplares do que iamos comendo.



Coido que isto era unha vieira con cantharellus, pero tamén pode que non o fora.

Algo de caza, que posiblemente sexa corzo coma o que tivemos a oportunidade de probar como pincho hai pouco.



A sobremesa ao límite das nosas capacidades, foi millo, laranxa e xeado de boletus, tan fermoso como saboroso.



Acompañado dun zume de guanabana.

Non me paro en detalles, porque xa pasou tempo, pero os pratos todos quedaron baleiros, agás quizais a caza e non por falta de calidade senon de espazo. O rumor dun xeado de cogomelos que viña da mesa que tiñamos á nosa beira, foi suficiente para que nos sacrificáramos deixando un currunchiño para a sobremesa. O prezo con tres copas de viño e auga, non chegou a 40 € por cabeza.

En resume, El Empalme é cociña elaborada de productos da terra, con forte predominio dos cogomelos, misturando uns sabores caseiros con pinceladas da Colombia natal de Gloria.
A súa situación impediu ata agora unha sobremesa tranquila e desfrute máis amplo dos caldos de Toro, aínda que se todo vai ben haberá que proxectar algo para remedialo…

chúzame

Leo hoxe no Diario de Pontevedra (edición física, sintoo), que Pepe Solla comezará unha serie de 22 capítulos dunha media hora en Canal Cocina. O título do programa, Tus conservas, semella suficientemente explicativo do contido do mesmo.

É certo que xa colabora nalgún programa de Localia Pontevedra, pero que eu saiba é a primeira vez que protagoniza un espazo televisivo, sendo este, xunto cos libros que xa comentei meses atrás, algúns dos proxectos que comentou a un engaiolado grupo de blogastrónomos, naquela inesquecible sobremesa da II Xantanza.

chúzame

A primeira vez que fomos a El Empalme, xa hai uns anos, recomendados por Isabel e Marcos, case non entramos. O aspecto exterior é o dun galpón destartalado, sen ningunha indicación exterior. Na entrada unha imaxe pouco alentadora do típico bar de estrada, onde parar a tomar un café e saír fuxindo.
A realidade é que agachado baixo todos estes supostos impedimentos está unha das xoias da cociña de cogomelos. Rexido por Gloria Lucía e Elías Martín a cociña de El Empalme abraia con sabores e cariño.
Agardo en breve subir as fotos do noso último xantar, mais deixo namentres, os agasallos, porque non teñen outro nome, que nos ofreceu no noso recente paso.

Entramos sobre as once de camiño a Barajas, cando xa hai gañas de tomar un pinchiño e tiramos de barra. Algo tradicional. Pincho de Cueros y Chorizo. Saudamos e comemos, pero nun paso por fora da barra lembrouse da nosa anterior visita (aínda sen publicar), e Gloria díxome:

Ya me acuerdo de tí, greñitas

E tróuxonos este pincho:


Nas nosas visitas entramos nun xogo de adiviña que estás a comer, porque alí, no campo de xogo no que está un só co prato en fronte, sen información e sen prexuizos, atopas que aínda sabes menos do que pensas, e que os teus sentidos do gusto e o olfato teñen moito que entrenar.

Desta volta, adiviñei a pasta de olivas que levaba de base, e pouco máis. Retounos a probar unhas escamiñas verdes presentes no prato. Aí xa patinei dicindo que era algo picante, aínda que cando nos dixo que era un cítrico xa me lembraba máis a esa frescura do picapica da infancia, finalmente resultou ser mans de buda, que nos trouxo nun bote presentado como escamas deshidratadas no que me pareceu sal maldon, para min converteuse en Pincho de foie con pasta de olivas e escamas de mans de Buda, pero vense máis ingredentes que xa se me escaparon de aquela.

Tras un rato de charla trouxonos un libro de fotografías do camiño de santiago, que segundo nos comentou, fixera unha amiga francesa xuntando todas as imaxes da Catedral de Santiago que tirara en varias peregrinacións. Ilustrado cada detalle do Pórtico da Gloria nas súas páxinas, a sorpresa chegou cando nos dixo os cartos que lle pediran a Igrexa por publicar o libro. Non quero entrar en política aquí, pero xa sabedes o que penso deste tema.

Continuamos camiño, pero casualmente todos pensabamos en realizar a mesma parada no noso regreso. Foi así, como repetimos os mesmos pasos, só que desta vez xa nos apareceu este exemplar de Boletus (rebautizado como Boletus Amareto, e usado para facer sobremesas). Segundo Gloria non poderiamos tomar en ningures, porque era unha variedade que oxidaba rápidamente voltando a carne azul e era desbotado. O reto que perdemos novamente, descubriunos un sabor a améndoa amarga nun cogomelo, que con salsa de café non podedes imaxinar como nos soubo.

Isto lembrounos que queriamos mercar o seu recetario, Restaurante El Empalme, las setas y sus recetas aproveitando que pasabamos por alí, para levalo asinado, pero seica estaba esgotado dende xuño.

Xa case recollendo, saiu cun anaco de corzo con salsa de ameixas e papaia dicíndonos:

Las sobras de la cena

Comecei a cortalo, pensando que moraiminha estaba a sacarlle unha foto, de aí a presentación pero non se me ocorre mellor sabor para abrir a tempada de caza.

Agora que andamos a voltas cas votacións da vindeira xantanza, xa sabedes cal vai ser un dos meus favoritos.

chúzame

Estiven uns días pensando se tiña sentido continuar con isto. Hai tanto que non publico nada!. Arestora acabo de decidir que igual me apetece escribir algo máis cando o tempo me obrigue a quedar máis na casa, e ata recuperar algunha  experiencia pasada.

Para o regreso optei por crear algo. Aproveitando que María Loureiro de tecnoloxia.org tivo o detalle de traducir planetaki.com ao galego (moitas gracias), decidín crear un para experimentar e así aglutinar as mensaxes dos blogastrónomos nun punto na rede.

Benvidos ao Planeta BloGastrónomos Galegos.

O meu proxecto inicial era máis ambicioso pero quedará para outro momento. Paseniño…

chúzame

Non, o meu dominio do euskera non é tan bo, mais calquera pode copiar o texto dunha botella.

Para a viaxe a La Rioja do pasado outono, pedín consello a Jesús de La Guarda de Navarra sobre viños, adegas e lugares a visitar. Foi imposible visitalo todo, e non sei se darei escrito algo máis daquela viaxe, aínda que lle agradezo novamente toda a atención prestada.

Unha das inevitables visitas foi a Laguardia, onde tras deixar un pequeno agasallo en Alimentación Lorente, que foi agradecido cunhas fantásticas guindillas (das que aínda conservo algunha en aceite de oliva), visitamos Entre viñas y olivos, unha magnífico exemplo de como son as casas e as súas adegas tradicionáis, e onde poderás facerte unha idea de que durante boa parte dos teus paseos pola vila, estarás a voar sobre viño, dado que estas excavacións invaden as rúas e mesmo as casas dos veciños! Tras a visita podes pasar pola tenda, que con ese nome, non precisa de máis explicación.

Foi neste peculiar establecemento, onde adquirimos unha botella dun descoñecido aceite alavés, A.D.O.R.A. Elaborado a partires da variedade Arroniz, que parece estar presente en Navarra e Euskadi principalmente, é un deses zumes de oliva que apetece degustar acompañados dun bo pan.

Hai uns días que me puxen en contacto con eles, para ver como me podo facer con esta pequena xoia, e segú me comentaban a súa producción é tan pequena que non distribuen máis que nos seu contorno. A boa nova é que están a traballar nunha tenda online. Mentres, agardo impaciente a súa aparición...

chuzame

Onte (en realidade hoxe porque aínda non me deitei), fomos cear coa familia ao Allo e Aceite, o restaurante de Pablo en Marín. Como xa falei unha chea de veces del só vou colgar o video que fixen coas fotiños do Menú Allo, do que só teño que dicir que para a noite ben me chegaba o Menú Aceite (sen carne, presa de ibérico con lombarda e mostarda).

De todos xeitos o propio Pablo, que se decidiu a sair da cociña e tomar o timón da sala, pode dar fe de que este lambón deixou ben pouco atrás.

O video en Animoto ou ben en Youtube para os lacazáns...

E agora a tomar un e churrasquiño e despois a unha creperie... ;-)

chuzame

Da man de Manoel Foucellas descubro este estimulador de fotos. Animoto da vida ás estáticas imaxes dos nosos álbumes sincronizándoas coa música elexida.

As marabillas non son de balde, e Animoto cobra $3 por video ou $30 por ano, sen límite de usos e aínda que o cambio co dolar nos favorece, non están os tempos para tirar os cartos, por iso recomendo rexistrarse e facer unhas cantas probas con vídeos de 30 segundos que son gratuitos, e deste xeito decidir se paga a pena dar o salto.

Eu levo toda a tarde xogando con el, e aproveitei para facer un coas fotos da última cea en Casa Solla, como agradecemento polo seu comentario, e outro coas de A Gabeira, que non dou atopado tempo para publicalo.

En principio, deberían poder publicarse directamente en wordpress, ao igual que nun bo feixe de lugares na Internet. Como non fun quen de integralo, optei por utilizar a opción de exportación a youtube e inserilos na entrada. Se queredes velos a pantalla completa a calidade é moito mellor a de Animoto por iso deixo as ligazóns, senon botádelle un ollo áos videos.

Afirman que non hai dous videos iguáis, por iso fixen dous coas mesmas imaxes. Xulgade vos mesmos...

• Casa Solla 1
• Casa Solla 2
• A Gabeira

chuzame