Planeta Pontevedra

Estos días, la verdad, estuve pensando en actualizar mi blog. Pero tal vez el exceso de trabajo, la falta de inspiración e incluso una pizca de abatimiento, han impedido que me pusiera manos a la obra, y pudiera escribir algo decente. Será el sol, el levantarme a las 6.30 am, o haberme regalado un desayuno de reyes, lo que ha hecho que martillee en este momento las teclas de mi portátil.

Saltando de una web en otra, entre periódicos digitales, blogs, y otras webs, recaí en el fotolog de un amigo, al que tengo mucho aprecio. Había colgado una viñeta de Mafalda, en la que la pobre niña filosófica, siempre tan certera, se pregunta mientras sostiene una tirita: “Bueno, ¿y cómo hace uno para pegarse esto en el alma?“. Me encanta la inquisición, sencilla, pero complicadísima de responder, de Mafalda.

Sea alma para los creyentes, estado de ánimo para agnósticos y ateos, lo cierto es que el hombre se ha obsesionado tanto con la búsqueda de la felicidad, que apenas tiene tiempo para sencillamente vivir. El consumo de ansiolíticos y antidepresivos ha aumentado vertiginosamente en los últimos tiempos. Es dramático para los especialistas de la salud, observar, día a día, la marea de personas que precisan del prozac, tranxilium, o el trankimazin para crear un falso estado de ánimo, una alegría farmacológica, lejos de la realidad en la que crecen.

Cierto es, que en determinadas patologías, la asistencia farmacológica del paciente es más que necesaria, una ayuda a la terapia psicológica. Es una herramienta de la terapia, pero desde luego no la terapia en sí. Sin embargo, apostaría, que en la mayor de los pacientes a los que se les receta ansiolíticos, no se observa ningún cuadro depresivo y/o ansioso realmente patológico. Es tan sólo esa tirita de la que habla Mafalda. Una tirita que tapa la herida en el alma, pero no la cura. Sólo la oculta. La herida nunca seca, y se empapa de su propio suero, se retroalimenta gracias al apósito asfixiante. El resultado final, desastroso, desemboca en un altísimo porcentaje en una dependencia farmacológica, que presenta un cuadro más preocupante que la supuesta patología que se pretendía curar.

Me encanta el título de un libro de Lou Marinoff, “Pregúntale a Platon: más Platon y menos Prozac“. No he leído el libro, pero pretendo incidir solamente en lo apropiado del título. Las personas no se plantean preguntas como Mafalda, que duda de la posibilidad de que esa tirita le cure el alma. No escudriñan en su interior, no son capaces de mostrar su fortaleza ante las dificultades. Resulta aún más lamentable la facilidad con que los médicos recetan psicotrópos con la mano ligera, farmacéuticos que los venden sin receta, o enfermeras que aconsejan su consumo para dormir o sencillamente, para estar más alegres. Obviamente son una minoría, pero una incómoda minoría. Los profesionales de la salud, nosotros primero, deberíamos alarmarnos ante el empleo incorrecto de los fármacos por parte de nuestros pacientes, y alertarles sobre los posibles efectos secundarios (que no son pocos). Además, sería procedente la constitución de una unidad psiquiátrica pública en atención primaria para que los pacientes pudieran disfrutar de un buen servicio y apoyo psiquiátrico sin la necesidad de recurrir a la terapia farmacológica.

Para finalizar, decir que todos pasamos por buenos y malos momentos. Que el alma, el estado de ánimo, o como queramos llamarlo, es maleable según los acontecimientos a los que debamos enfrentarnos en nuestra vida. No es lo mismo perder tu trabajo que tu mujer en un accidente de tráfico; y por ser diferente, nuestra actitud frente a ello también lo será. En consecuencia, sería bueno atender al paciente en función de su grado de necesidad, a través de la atención psicológica, determinándose finalmente si se requiere de terapia farmacológica o no.

Todos somos diferentes. Mi consejo es que ante las dificultades, busquemos el apoyo de nuestros allegados, sean familiares o amigos, y que juntos, se afronten los problemas sin temor. Recordemos que hoy es el primer día del resto de nuestra vida. Tenemos mucho que decidir. Tenemos mucho por hacer… aún.

Cando vin a foto, non puiden evitar un sorriso. ¡Pero se este polbo é cravadiño ao que aparece nos debuxos manga xaponeses! Se vos fixades ben, ata semella que está sorrindo pra foto, e que pecha os olliños debido ao potente flash da cámara. O becho en cuestión chámase Megaleledone setebens, e é a especie máis próxima ao ancestro de case tódalas especies de pulpo do mundo. O exemplar da foto é dun meniño de polbo, xa que os adultos poden acadar ata o metro de diámetro. Non é que a nova me impresione… O único que me gusta é a foto…

Nunca había sentido tanta emoción por unas elecciones americanas como en esta ocasión. Jamás tanta espectación. Ni tanta esperanza.

Mañana puede que se marque un hito en la historia de los EEUU. Por un lado, se finaliza uno de los peores gobiernos de todos los tiempos, según historiadores americanos. Dos guerras en dos años, nula capacidad diplomática (recrudecimiento de la relaciones con Irán, Venzuela, Rusia y aumento de la tensión entre Israel y Palestina), y una crisis económica acompañada de la tan temida recesión, desdibujan toda la labor llevada a cabo por George Bush en ocho años. Su popularidad ha caído en picado, rechazado por el 70% de los americanos, abriendo las puertas de la victoria a los demócratas, y de la Casa Blanca.

Barack Hussein Obama se perfila como el próximo presidente de los Estados Unidos de América, según todos los sondeos americanos. No puedo negar que la obamamanía me ha arrastrado irremediablemente. Cuando estaba en Inglaterra, Obama empezó a perfilarse como candidato demócrata a la lucha por la Casa Blanca. Una emocionante carrera en la que sorteó brillantemente a Hillary Clinton, y se convirtió muy pronto en la llave del cambio tan deseado en América.

No voy a negar que siento ya admiración por Obama. Nacido en Honolulu (Hawai, 1961), estudió Ciencia Políticas en la Universidad de Columbia y Derecho en Harvard, siendo un alumno brillante. Abogado y antiguo profesor de Derecho Constitucional, empezó su carrera política como organizador comunitario en áreas empobrecidas de Chicago destacando en el proyecto VOTE que facilitó la inscripción en el censo electoral a miles de personas. En enero de 2003 presentó su candidatura a la Cámara de Representantes de los Estados Unidos, y fue elegido como miembro del Senado en 2004.

Ahora Obama se enfreta al mayor reto, convertirse en presidente de los EEUU. Su estratosférica carrera, sin embargo, no estuvo exenta de problemas y dificultades. Fue relacionado con terroristas, acusado de islamista (cuando él se ha confesado múltiples veces cristiano) y poco más que de comunista.

A pesar de toda la publicidad negativa llevada a cabo por el partido republicano, Barack Obama ha salido reforzado gracias a su ecuanimidad, aplome y serenidad, resistió las envestidas y respondió con prosa y lirismo, a través de una retórica impecable.

No sé si habéis leído su libro, “La Audacia de la Esperanza”, una oda a su país, a la democracia y a los derechos de sus ciudadanos. Con bella y ligera prosa, es capaz de hilar su biografía con la su país, desgranar con sutileza la Constitución, ahondar en los valores y la fe de los ciudadanos, o abordar el tema racial sin levantar ampollas. Me encanta sumergirme en cada capítulo y descubrir la grandeza del sistema político americano, sin descuidar sus grandes retos y defectos. Sin duda realiza una perfecta disección del Estado americano y de su sociedad.

En su libro, su posicionamiento es demócrata, pero tiende su mano a los republicanos. Harto de la polarización no sólo de la política, sino también de la sociedad, argumenta que el único modo de alcanzar acuerdos es mediante la empatía, el preguntarse “¿cómo te sentirías si tú fueras el otro?”. Evalúa sus racionamientos, y el de sus contrincantes. No emite juicios, plantea ideas y debate opiniones. Impresiona leer sus reflexiones, porque sería difícil imaginar que proceden de un político. Critica al partido conservador, del mismo modo que a los demócratas. Habla de unir a los americanos bajo un mismo ideal: mejorar su país.

Estoy fascinado. Lo sé. Y no lo puedo evitar. Tal vez tenga depositada demasiada esperanza, demasiada obamamania en mi alma, que me empuja a pensar que sí, que quizás esta vez, los americanos opten por el cambio, un cambio real y deseado. Para mejorar EEUU. Para mejorar el mundo. Tenemos fe. No perdamos la esperanza.

¡Viva Obama!

ACTUALIZACION: Morreu a avóa materna de Obama, enferma de cancro, xusto un día antes das eleccións americanas. Descanse en paz.

Si un día me preguntaran: “¿Se considera usted monárquico o republicano?”. Muy probablemente respondería lo segundo. Y no porque tenga nada en contra de la actual monarquía española, en absoluto. Sencillamente porque desde mis profundas convicciones democráticas, me parece rematadamente retrógrado pensar que un hombre tiene derecho a ser Jefe de Estado por poseer la consaguinidad con el antecesor. Nadie puede rebatirme el hecho objetivo que implanta la lógica, que para optar a este importante derecho, deben cumplirse importantes deberes.

Perdonen mi atrevimiento cuando dudo de las imperiosas e ineludibles cualidades de los Reyes de España para cumplir con los citados anteriormente deberes. Después del bochornoso “¿Por qué no te callas?” del Rey Juan Carlos, ahora se abre otro avergonzante capítulo con el libro que publica estos días la Reina Sofía.

Increible los fragmentos que pude leer en los periódicos. La Reina habla sin tapujos de casi todo, opinando de temas ciertamente espinosos, convencida de que se trata de una ciudadana más, reunida en tertulia con sus amigas, tomando el té y diciendo a viva voz lo que opina.

Los dos temas más graves son sus opiniones sobre los homosexuales y la religión. Recojo ambos fragmentos del periódico El País:

RELIGIÓN “Se ha de enseñar el origen de la vida”

“Se ha de enseñar religión en los colegios, al menos hasta cierta edad: los niños necesitan una explicación del origen del mundo y de la vida“.

HOMOSEXUALIDAD “Hay muchos nombres, pero no matrimonio”

“Puedo comprender, aceptar y respetar que haya personas con otra tendencia sexual, pero ¿que se sientan orgullosos por ser gays? ¿Qué se suban a una carroza y salgan en manifestaciones? Si todos los que no somos gays saliéramos en manifestación… colapsaríamos el tráfico. Si esas personas quieren vivir juntas, vestirse de novios y casarse, pueden estar en su derecho, o no, según las leyes de su país: pero que a eso no lo llamen matrimonio, porque no lo es. Hay muchos nombres posibles: contrato social, contrato de unión”.

En primer lugar, decir que la Religión es necesaria en la educación de los niños porque de ese modo obtendrán una explicación del origen del mundo y de la vida, es una completa farsa. Llama poderosamente la atención que pueda salir de su boca semejante comentario, cuando en plena era tecnológica y científica, ella todavía se plantea el origen del hombre por vía divina, y no natural.

Lo segundo también se puede tilda de absolutamente bochornoso. Y no lo digo por su opinión acerca de cómo deberían de llamarse las parejas homosexuales que deciden casarse. En aún más grave el desdén con que pronuncia la pregunta: ¿que se sientan orgullosos de ser gays? Eso demuestra que ignora por completo el origen de la Fiesta del Orgullo Gay, que conmemora la lucha de la comunidad gay de New York por sus derechos civiles. No se trata simplemente de una fiesta, aunque en los últimos tiempos haya sido vanilizada, sino de la reinvindicación de derechos, igualdad social y normalización de la homosexualidad en la sociedad.

Resulta llamativo que una persona que presuma tanto de católica, defendiendo la religión, que se muestra en contra de los matrimonios homosexuales, del aborto y de la autonasia, pase por alto que su hijo se casara con una divorciada, que según la Santa Iglesia (Santa Hipócrita diría yo), considera pecado.

Tal vez la Reina, debería de hablar primero de su familia, del casi asegurado divorcio de su hija Elena, y no hablar tanto de los demás.

Seguramente algunos dirán que la Reina tiene libertad de expresión para hablar de lo que quiera, y dar su opinión. Pero hay que recordar que los Reyes de España deben guardar el “principio de neutralidad” de la Monarquía, y guardar silencio en muchos temas, aunque discrepen totalmente. Es vergonzoso que españoles como yo, que discrepamos punto por punto en todo lo que ha dicho la Reina, sigamos pagando con nuestros impuestos a una persona que no ha sido elegida democráticamente, y que es impuesta, generación tras generación por sangre y no por méritos. Por tanto, ¡viva la República!

Hoxe é o “blog action day” (día de acción blog), adicado este ano á pobreza. O obxetivo deste día é ofrecer un lugar onde os blogueiros amosen as súas inquietudes, dúbidas, solucións, alternativas, sobre o tema elixido este ano, a pobreza.

Sen lugar a dúbidas, é un tema global, que necesita da acción global de gobernos e sociedades. Nestes días de convulsións bursátil, de plans de rescate, de cifras astronómicas, semella que non importa que cada día que pasa morran 24.000 persoas de fame, e que ao final do ano pasen probablemente a barreira dos 35 millóns de almas.

Lembro que en certa ocasión, alguén me dixo que as campañas de sensibilización vial non podían ter sempre un contido duro, veraz, porque producía á longo prazo, o efecto completamente contrario: desensibilizaba á poboación. É probado que cantas máis veces vexamos escenas desagradables, mortes, traxedias, o noso corazón latexa a golpe de martelo, e a nosa alma adquire unha temperatura preto ao cero absoluto.

Pero, ¿cómo sensibilizar á poboación do problema da pobreza? Os nosos ollos están saciados de violencia grazas ás películas, os oídos cheos de berros de nenos. Tan só queda a propia reflexión persoal, a propia interiorización do problema, e a vontade de ferro de afrontar esta catástrofe global, e atopar unha solución.

Eu quero facer a miña particular análise, que pode ou non, coindicir coas opinións doutros, pero non quero deixar escapar a oportunidade de facelo.

En primeiro lugar, a solución á pobreza está ao alcance dos gobernos e sociedades avanzadas. A crise económica pon de manifesto a nula vontade de rematar doa lacra do século XXI. Os gobernos dos países máis industrializados do mundo (EEUU, UE, Canadá, Xapón, etc) foron capaces de mobilizar cantidades astronómicas de cartos para salvar o sistema financeiro a través da banca. Estímase que para rematar coa pobreza do mundo tan só sería necesario entre o 1-10% das cantidades aportadas. ¡Rematar coa pobreza do mundo! Faime tremer de pracer, pensar por un intre que ninguén no mundo pasa fame, que todo o mundo ten a oportunidade de avanzar e desenvolverse. ¿Imaxinades os libros de historia do século XXII?: “No século XXI conseguiuse erradicar o mal que asolou a terra dende a chegada dos grandes imperios: a pobreza“.

Debemos pensar que cando nos remontamos á época dos romanos, dos visigodos, do Al Andalus, dos reinos cristiáns, dos reinados dos Austrias, dos Borbóns, pensamos nas condicións en que viviron os escravos, os campesiños, os oprimidos, os diferentes por relixión, os hmosexuais, etc, e pensamos na nosa sorte, de vivir neste época e de vivir nun país civilizado, cheo de libertades. O problema que antes era local, nacional, agora é global, agora somos nós os señores feudais, os imperios tiranos, os poderosos, os ricos. O mal chamado 3º mundo (un amigo meu, alemán, díxome un día que este termo non ser emprega en Alemaña, porque 3º ten unha connotación profundamente desprezativa), o mundo máis pobre, vive escravizado baixo o pulo dos paises industrializados, malvive procurando auga potable a traves de milleiros de quilómetros, e fura un chan reseco e desértico coa esperanza de choivas que non chegan.

¿Cómo lerán a historia os nosos descendentes dentro de 100 anos? ¿Pensarán do mesmo xeito que o pensamos nós, de por qué permitimos tremenda e tamaña inxustiza? ¿Pensarán que fomos crueis, indiferentes, e despiadados? ¿Non pensades que realmente somos un pouco de todo iso? Despois de todo, aprendemos a “desensibilizarnos”, a ollar para outro lado, a ser indiferentes.

Para rematar, ¿por qué moitos pensan que non é o noso problema? ¿Por qué pensan que nós xa temos bastante co noso? Tan só temos que dirixir a nosa mirada cara o sur de España, as nosas belas illas Canarias, agotadas de recibir milleiros de inmigrantes cada ano. África está desesperada. E polo momento tan só recibimos uns poucos inmigrantes. ¿Qué acontecerá se aumenta a presión sobre os pobos africanos? ¿Non pensades nunha verdadeira migración, masiva, millóns de persoas presionando as nosas fronteiras por entrar? Chegará un momento en que os nosos medios non serán suficientes para soportar as ondanadas de escravos da fame que empurrarán as nosas murallas do confort, e barrerán para sempre o noso ben apreciado estado de benestar.

Toca actuar aos gobernos e as sociedades. Por eles. Por nós. Por todos.

Despois dunha merecida viaxe á terra das pizzas, dos xelados e do café, din de conta que a crise económica sacude sen piedade dentro e fóra das nosas fronteiras. A semana pasada as novas económicas ocupaban as portadas dos xornais cotidiáns italianos “Il corriere della sera”, o “La Repubblica” do mesmo xeito que nos nosos xornais “El Mundo” ou “El País”, ou os americanos ” Finalcial Times” e “New York Times”.

Hoxe a bolsa española vivíu outra xornada histórica, ao acadar a súa maior subida da súa historia (un +10.65%). Un comportamento mimético foi o de Wall Street, que batíu todos os seus records e anotouse nada menos ca un 11.03%.

Así e todo, estas subidas, según diversos diarios económicos, non significan a fin da crise. O xornal “The economist” publica un artigo titulado “¿A luz ao final do túnel?”, poñendo de manifesto que as névoas da catástrofe foron alonxadas por un tempo, pero non arredadas totalmente. Tamén “Expansión” di nun artigo “solventada a catástrofe, tan só queda o drama”, sen dúbida moito máis pesimista, e ata certo punto alarmista.

O certo é que a economía capitalista, globalizada, sofría dunha hemorraxia de vida ou morte, e ante un problema de tal calibre, os gobernos decidiron arriscalo todo á desesperada, intentando curar a ferida de morte. Agora só queda agardar. Pero son gobernantes xogando a economistas, curandeiros xogando a ser médicos. Esperemos que a ferida non estea infectada, e rem por remate por ser mortal.

Por outra banda, e deixando as metáforas económicas, cabe dicir que esta crise é froito dos excesos cometidos por poderosos bancos de inversión, arriscando non só os seus cartos, senón os de todos os traballadores e aforradores. É incrible que agora, eses mesmos que deixaron o sistema se derrubase, reciban indemnizacións multimillorias, os famosos “golden parachutes” (paracaídas de ouro). E por se non fora suficiente, os gobernos teñen que intervir para non provocar o caos financeiro e a derruba do sistema económico.

A cuestión é que as grandes empresas e bancos semellan ser impunes, mentres que os traballadores debemos pagar os nosos impostos e non dicir nin mu. É esta a hipocresía do sistema capitalista, nos que uns sempre gañan e outros temos que sufrir e padecer para triunfar.

O peor de todo, é que despois destas reflexións, sempre escoito a mesma cantinela fatalista galega: “Ai, qué lle imos facer, sempre che foi así”.

A negativa do Congreso dos EEUU ao plan de rescate (coñecido xa como plan Paulson), provocou hoxe na bolsa norteamericana un verdadeiro desastre, ao caer un 6,71% o Dow Jones, un 8.58% o S&P 500, e un 9,14% o Nasdaq.

Deste xeito, a bolsa neoirquina experimentou a maior caída na súa historia, deixando a súa negra pegada no camiño da historia económica.  Din que estamos ás portas dunha crise financieira como nunca se viu, incluso máis grave e preocupante ca de 1929.

Coido que non hai que entender moito de economía para decatarse da gravidade da situación económica que nos tocou vivir. Se finalmente non hai un consenso e acordo no Congreso americano nun plan sólido e coherente de rescate financieiro, é bastante probable, que teña que mudar o actual sistema económico americano.

A versión americana do capitalismo sen trabas nin límites ten contados os días. E os feitos estano demostrando. O descontrol do sistema financieiro americano desenbocou primeiro na crise das hipotecas “lixo” ou “subprime”. A hipoteca subprime é unha modalidade crediticia do mercado financieiro de EEUU que se caracteriza por ter un nivel de risco de impago superior á media do resto dos créditos. Foron os bancos especializados neste tipo de hipotecas lixo os primeiros en caer. Pero non tardaron moito en seguirlle os bancos tradicionais e complicar aínda máis o panorama económico estadounidense, xa que a caída dos grandes bancos pode arrastrar con eles todo o sistema financieiro.

Coa negativa do Congreso dos EEUU de acudir na axuda das entidades bancarias cos cartos dos contribuintes, péchase de golpe a saída máis plausible á crise, e con ela, ábrese a caixa de Pandora. O reverso da especulación é a incerteza. Ás dúbidas e a desconfianza entre os bancos levará a un aumento progresivo e imparable dos tipos de interés, afogando a miles de hipotecados e aumentando aínda máis a morosidade. Se non hai unha axuda dos gobernos, moi probablemente o sistema se colapsará.

Teremos que agardar, pois, a que o tempo pase, e os gobernos actuen. A indecisión do Congreso americano o único que consegue é sembrar máis incerteza a un mercado que intenta evitar por todos os xeitos o medo e a dúbida entre os inversores.

¿Será este un episodio máis da economía mundial, ou se cadra mudará para sempre, seguindo o capitalismo o mesmo camiño do comunismo? O tempo o dirá.

¿Qué acontecería se o mundo decidise quén sería o próximo presidente dos EEUU? Isto é o que propuxo o xornal “The Economist“, a través da súa páxina web. A cada país asignoulle un número determinado de delegados en función da poboación do país. Nestas particulares eleccións, a España lle corresponden únicamente 67 delegados, fronte aos 90 de Francia, 120 de Alemania, e moi distantes, os 1900 de China, ou os 1588 de India.

A día de hoxe, non hai dúbida de quen é o claro favorito no mundo. Como podedes ollar no mapa, a cor azul ocupa a meirande parte dos estados, que é a cor dos demócratas. McCain non consegue gañar en ningún pais do mundo, o que chama poderosamente a atención. Non sei se é producto da Obamamanía, ou da animadversión que provoca o candidato republicano.

Nos últimos días, diversas enquisas mostran unha tendencia á alza do candidato demócrata. E segundo as sondaxes realizadas xusto despois do primeiro debate televisado dos dous candidatos á Casa Branca, o gañador foi o representante demócrata.

A campaña electoral dos republicanos derrubouse coma un castelo de naipes ao mesmo tempo que os pilares fundamentais da economía capitalista rachaban en mil anacos, e os templo de Wall Street escupían bancarrotas financieiras dos grandes bancos estadounidenses.

Finalmente non será a política belicista de George W. Bush, senón a economía o que termine un ciclo e afunda na historia 8 anos de goberno a golpe de fusil e escopeta.

Moi probablemente, Obama chegue á presidencia do goberno dos EEUU, e marque a lume a historia afroamericana. Polo momento temos que agardar e observar os movementos e estratexias dos dous candidatos ata a data das eleccións, en novembro.

A alerta sanitaria que saltou en China hai cousa dunhas semanas pola contaminación de leite infantil con melanina espallouse ata chegar a EEUU e a UE. Onte a UE prohibía a importación de todos aqueles productos chinos en cuxa composición houbera lácteos, e hoxe detectáronse en Madrid, Sevilla e Murcia doces con alto contido de lácteos, e polo tanto sospeitosos de estaren contaminados coa melanina, que xa probocou a morte de 4 nenos en China.

Os fabricantes chinos adultararon o leite, engadindo melanina, sustancia polimérica que pode acumularse nos riles, dando lugar a cálculos renais, insuficiencia renal e a morte do intoxicado. Foron 4 os nenos que morreron en China debido ao consumo do leite infaltil contaminado, e e centos de miles o intoxicados.

Recoméndase a poboación que non consuman ningún producto chino con alto contido en lácteos, para evitar posibles intoxicacións.

Os inhaladores máis prescritos para as enfermidades pulmonares obstructivas crónicas (EPOC), poden aumentar en case un 60% o risco de morte por ataque cardíaco ou cerebral cando se empregan durante máis dun mes, según o estudo publicado polo Journal American Medical Association (JAMA).

Trala análise de 17 ensaios clínicos, nos que participaron 14.783 pacientes con EPOC, concluíuse que aqueles que inhalaron anticolinérxicos durante máis dun mes, incrementaron o seu risco de morte por enfermidades cardiovascules, ataques cardíacos e cerebrais nun 58%, fronte aqueles tratados con placebo, ou outra terapia.

Os dous inhaladores máis dispensados que conteñen anticolinérxicos na súa composición, son o Atrovent (cuxo principio activo é o bromuro de itratropio), da alemana Boehringer Ingelheim, e o Spiriva (p.a. é bromuro de tiotropium), da estudounidense Pfizer.

Segundo palabras do doutor Sonal Singh, da Universidad de Wake Forest (Carolina do Norte), un dos autores do traballo, “imponse de xeito urxente unha reavaliación por parte das autoridades de reglamentación do risco que supoñen estes medicamentos“. Ademais, engade “os pacientes con EPOC que empregan estes inhaladores corren un risco excesivo de accidentes cardiovasculares graves“.

Se hai poucas semanas Sanidade retirara do mercado algúns lotes de leite infantil Sanutri do mercado, por suposta contaminación coa bacteria Salmonella (houbo un total de 59 casos de gastrointerite), agora volve a saltar a alarma sanitaria cun novo producto infantil, neste caso tres biberóns das marcas Philips Avent, o modelo Tommee Tipee, e o terceiro da marca Baby Marmax.

O caso foi denunciado pola Federación de Consumidores en Acción (Facua), e a Junta de Andalucía ordeou inmediatamente a súa retirada das farmacias. Os biberóns supoñen un risco de asfixia para os bebés, por mor de que as mamadeiras se poden rachar e desprender con facilidade.

Facua tamén advertiu sobre outros tres biberóns cun alto contido de ftalatos (sustancia química perxidicial para a saúde a partir de certos niveis). Estes biberóns, de Momlove, Xj (I) Er Kang, atópanse nas feiras e bazares, ademais doutro biberón que carece de marca etiquetado coma Interchangeable Training Cup.

Os consumidores poden sustituir os biberóns nos seus puntos de venta, e de non poder facelo, remitilo ao fabricante. Ante calquera dúbica poden achergarse ata os seus puntos de venta.

Rajoy fíxose de rogar. Xa tardaba en facer algún tipo de comentario acerca dos inmigrantes. A frase é a seguinte: “Hai moitos extranxeiros cobrando o paro, e españois procurando traballo fóra“. Ademáis completouno con “hai 180.000 extranxeiros cobrando o seguro de desemprego e xa voltamos a tempos pasados. Hai 20.000 andaluces que pediron traballo na vendima francesa“.

O que Rajoy quere destacar é que é inxusto que os inmigrantes teñan dereito ao desemprego, cando hai españois que están traballando. Conviría lembrarlle ao señor Rajoy que os inmigrantes cobran o seguro de desemprego porque no seu día traballaron en España, e pagaron o seguro do paro, ao que agora teñen dereito.

Con este tipo de declaracións incendiarias o único que pretende Rajoy é fomentar o odio inxustificado cara a todolos inmigrantes. Inxustificado porque pretende facer crer a toda España que os inmigrantes están arruinando as arcas do Estado, cando no seu día eles aportaron cartos ao Estado do mesmo xeito que o resto dos españois.

As declaracións de Rajoy son ridículas e inaceptables. Danos unha idea da súa idea de España, e mostra unha vez máis a dereita máis rancia deste país. Esperemos que nos próximos días se retracte das súas verbas, aínda que o dubido moito.

Non é que estea moi ducho nisto da economía (ou coma humorizaba o meu avó, “a cona-mía”), pero son tantas as novas ao redor deste tema, que case é imposible non facerse eco dos problemas que envolven a economía, da internacional, nacional, e como non, da doméstica. Porque sorprende que no noso mundo globalizado, a quebra financieira dun dos bancos máis importantes dos EEUU, Lehman Brothers, poida atravesar o charco e afundir as nosas accións na bolsa, levarse por diante un cantos milleiros de postos de traballo e de paso subir o prezo do arroz, do polo e das patacas de Xinzo de Limia.

Por suposto, coma en todo bo país democrático que se precie, aparece a oposición, e inmediatamente despois da mala nova, xorden declaracións do tipo “isto xa volo dixemos”, e “o carallo 29″, sen saber moi ben se se refieren á crise económica do 29, ou a un membro viril de susodito tamaño.

Eu moito de economía non sei, e o outro día ría un cacho cunha viñeta, en que aparecía dous amigos, e un lle decía ao outro:

- Macho, eu que pensaba que a crise económica era cando o prezo dos pisos non deixaban de medrar e era xusto ao revés…

- Xa…

E é que é unha auténtica paradoxa que a economía sempre vaia ben pra uns, e sempre mal pra outros, haxa ou non crise económica.

Non sei se Rajoy pedirá estes días unha nova intervención de Zapatero no congreso pra investigar ata qué punto a política económica do goberno socialista influía na quebra do banco americano.

Encántame escoitar aos políticos apoltronados nos seus escanos escoitando esa verborrea incesante de datos macro e micro económicos, mentres pensan con certo pesar que o ano que ven é probable que non lle suban o soldo, e lle importa un comino se o paro chega ao 12%, ou se se a inflación sube un 5%.

En fin, que isto é un pouco o “sálvese quen poida”, porque dos políticos e dos gobernos non se pode esperar nada.

Tal vez o que máis preocupe é a taxa de paro, e moitos dos meus amigos están tremando ante o que se aveciña o vindeiro ano, que din que será o peor. E con novas coma as de hoxe, non dá pé ao optimismo.

Teremos que agardar coma o que o fai pendente da guillotina, mentres lle van apertando o lazo ao pescozo, por se a primeira non funcionase.

¡Esperemos que o pozo non sexa demasiado profundo!

A Organización da mocidade gai de Israel publicou este orixinal e curioso panfleto, sobre cal deberían de ser os pasos a seguir pra sair do armario. O cartel remata co eslogan “it’s easier than you think” (é máis sinxelo do que pensas). Opinade por vós mesmos.

* Gracias a Rafa por enviarme o cartel.

Atopei este video humorístico no youtube, e fíxome moitísima gracia. ¿No deporte homosexuais? ¡Non, é tan só unha cousa do fútbol!

… o inverno encima. Maldita sexa, por unha vez, a sabedoría popular. Hoxe tiña un deses poucos días inspirados, de querer ir a biblioteca e traballar un pouco na miña tese, pero cando vin que caían chuzos en punta sobre Pontevedra, e que unha treboada de tres pares de collóns facía retumbar as paredes da miña casa, optei por quedar preto da casa. Finalmente achegueime ata a cafetería-panadería Antoxo, na rúa da Estrada, pouco máis abaixo do Colexio Sagrado Corazón, a tomar un café con leite e conectarme na wifi que ten habilitada no local. Recoméndovos de bo grado vir un día ata aquí, teñen un local moi agradable, o café é bo e sempre che poñen algo pra picar mentres saboreas o café entre grolo e grolo.

Como ía dicindo a sabedoría popular non fallou desta vez tampouco, e semella que o inverno xa  estáchegando ata as nosas latitudes ás alancadas, e que se non troca no próximo mes, teremos unha boa chea de choiva sobre a nosa terra. Obviamente, o tempo húmido e nubrado sempre tinxe de gris os nosos ánimos, aínda que sempre podemos fuxir do frío nunha das moitas cafeterías que hai en Pontevedra.

A pesar de que o calendario diga que estamos en verán, e o tempo diga que estamos en outono, temos que lembrar que aínda queda algunha festa que xa está a volverse tradición na cidade, como é a Feira Franca, que será o próximo venres e sábado, 5 e 6 de setembro, respectivamente. Non é unha das miñas festas favoritas, a verdade, hai moito “postureo” na cidade, todo o mundo quere ser princesa ou señor, ¡non ves un campesiño ou un mendigo entre toda a xente! Chama a atención porque naquela época había un señor por milleiros de campesiños, pero neste tipo de festas medievais semella que daquela era máis ben ao revés.

De todolos xeitos non deixo escapar a oportunidade de coller o meu cutre disfraz que comprei  no chino por 3 euros, de Sancho Panza, qué máis dá, a cuestión é parecer da época, e pode que me trabuque nun cento de anos, pero qué é iso cando ves romanos (¿?) no medio da festa. Ata unha vez vin uns que ían de gregos (¿¿¿???). A ver, eu moito de historia non sei, pero o mínimo… Pois si. De todolos xeitos non deixa de facer gracia ver a eses atrevidos, ou tal vez ignorantes; un día atoparemos algún disfrazado de troglodita, de astronauta ou de camaleón, ¡a saber!

A cuestión é que a Feira Franca é unha das últimas opcións de “qué facer” en Pontevedra neste verán que o foi polo calendario, que non polo tempo. Xa teño ganas de ver cómo vai ser este ano a festa. Esperemos que a poidamos disfrutar todos sen incidentes.

Onte non puiden escribir unha soa palabra sobre a traxedia aérea acontecida en Barajas, porque non me saían as palabras pra solidarizarme cos familiares das vítimas e trasmitirlles dende este pequeno recuncho da blogosfera o meu pesar e as miñas condolencias.

Aterrado, así foi como estaba onte, escoitando cada novo teletipo que comunicaba o telexornal, e escoitando como o número de vítimas do accidente non deixaba de medrar. Sentín verdadeiros arrepíos, e tentei un par de veces escribir sobre o suceso, pero finalmente fun incapaz.

Finalmente o accidente deixa un balance de categoría catastrófica, con 153 mortos, e 19 feridos, varios deles en estado moi grave. Feitos como estos fannos lembrar a fraxilidade das nosas vidas, de como podemos atopar a morte no noso camiño dun xeito inesperado, e terrorífico. Lin os xornais, escoitei a radio e vin os telediarios, e todos lograron poñerme a pel de galiña, e sentir a mesma anguria que experimentei cos atentados de Madrid.

Paréceme incrible que aínda acontezan accidentes coma estes no noso país, coido que debería existir unha importante e adecuada revisión independente dos avións, non somentes por parte dos técnicos das compañías aéreas. O voo retrasouse por problemas técnicos minutos antes de despegar, e durante unha hora os técnicos da compañía estiveron evaluando o aparato. Spanair asegura que todo estaba ben, que os técnicos arranxaron os problemas que tiña o aparato, pero finalmente algo saíu mal cun tráxico final. Agora hai que agardar a que se acometan as investigacións pertinentes, o estudio das caixas negras e os aclarecementos dos feitos.

Esta era unha nova que non podía obviar, aínda que quixera. Aínda quedan moitas preguntas sen resposta, pero teremos que agardar pra saber máis. Dende aquí quero enviar as miñas condolencias ao pobo canario, e das outras comunidades que perderon a alguén neste terrible suceso.

Houbo un tempo en que unha persoa a que quero moito tiña un grave problema, e esta canción, en certo modo, axudoume a ter fe nos demais, sobre todos nos máis achegados a min. Repetía a letra da canción sen cesar, pensando nesa persoa, e que daquela estaba soa, e afogada nun mar de confusión, inseguridade e desarraigo.

Quedoume moita pena, moitísima, non terlle gravado no seu día a canción nun CD, e escribirlle unha carta, e dicirlle que non se preocupara, que seguira adiante, que había xente que a quería e confiaba nela. Por iso ás veces é mellor facer o que di o noso corazón e non o que di a nosa cabeza.

Levo unha tempada bastante mala, a nivel persoal, non consigo sair de certa amargura dende hai un tempo, e a música sempre consegue arrincarme alguna bágoa e aliviarme un pouco o corazón. Hoxe volvín a escoitar esta canción, a sufrir anos pasados, e chorar no corazón e a arrepentirme do que non fixen, e do que fixen tamén. Eu dende aquí quérolles pedir perdón. Sei que eles non teñen culpa de nada.

Eiquí vos deixo a canción de Luz Casal, unha canción que cre nas persoas, porque todos podemos cambiar, iso non o esquezades nunca. Pero necesitamos dos que nos aman para chegar a ser mellores. Gozade coa música desta canción tan fermosa. Unha aperta a todos.

Abre la puerta, no digas nada,
deja que entre el sol.
Deja de lado los contratiempos,
tanta fatalidad
porque creo en ti cada mañana
aunque a veces tú no creas nada.

Abre tus alas al pensamiento
y déjate llevar;
vive y disfruta cada momento
con toda intensidad
porque creo en ti cada mañana
aunque a veces tú no creas nada.

Sentir que aún queda tiempo
para intentarlo, para cambiar tu destino.
Y tú, que vives tan ajeno,
nunca ves más allá
de un duro y largo invierno.

Abre tus ojos a otras miradas
anchas como la mar.
Rompe silencios y barricadas,
cambia la realidad
porque creo en ti cada mañana
aunque a veces tú no creas nada.

Sentir que aún queda tiempo
para intentarlo, para cambiar tu destino…

Abre la puerta, no digas nada…

Na vindeira noite do xoves ao venres entrará en vigor en Pontevedra a lei que regula a concentración de persoas nas vías e zonas públicas consumindo bebidas se con esta actividade altérase a convivencia cidadá; é dicir, a coñecida e polémica lei anti-botellón.

Xa oin moitas voces críticas coa nova lei, en moitos e diferentes aspectos. É certo que non satisface a todos nin a ninguén, porque o concello, neste asunto quixo ser flexible coas dúas partes: a que se divirte e a que durme. Coa nova lei non se van solucionar os problemas dos ruidos, nin o do alcol entre os máis mozos. Digamos que o goberno local, co obxectivo de contentar a todos, non conseguiu contentar a ninguén.

De todos os xeitos eu lle vexo dous grandes puntos positivos: o primeiro e máis evidente é que os residuos urbáns e os ruidos van diminuir considerablemente coa nova lei. Ao trasladar a milleiros de mozos ao parque de Rosalía de Castro, vaise concentrar a maioría do lixo nun so punto, o que facilita a súa recollida, e non ensucian outras partes da cidade. Están o bastante lonxe de zonas residenciais como pra amolar aos veciños. O segundo punto positivo sería que non se prohibe expresamente facer botellón, senón que tan se prohibe facelo en determinadas zonas da cidade. Os mozos poderán seguir facendo o botellón, sempre e cando queiran no parque de Rosalía de Castro.

Paréceme unha lei máis que razoable para ambalas dúas partes do conflicto. Diminuirase o ruido e o lixo na zona vella, e ao mesmo tempo habilítase unha zona na cidade pra que os mozos que o queiran poidan facer o botellón e reunirse cos amigos nun punto.

Entendo que aos mozos poida darlle preguiza ir ata o parque de Rosalía de Castro, pero dende o meu punto de vista escolleron a opción que menos disgustaba as dúas partes. A ver se agora se vai respectar.