De vez en cando a política municipal deixa algunha que outras nova, desas para apuntar e gardar para o libro das memorias. O que sucedeu esta semana co pleno do mes de xullo de Redondela foi totalmente abraiante. Protestas con rastillos, sachos e demais instrumentos de labranza, coellos e galiñas a porta do concello, así como diversas hortalizas. Despois o manifestantes non deixan celebrar o pleno e o alcalde o supende para a maña do día seguinte. Ahí non acaba a cousa, resulta que o quería alcalde estaba comentendo unha ilegalidade posto que isto non se pode facer, e menos mal que leva arredor de 30 anos no cargo.

Aquí deixo as novas.

Suspensión.

Non celebración por ilegalidade.

Non teñen pérdida.

Como bó cidadán e mellor galelo, jajajjajaja, acudin a desfrutar da noite do Apóstol a Santiago, noite que desfrutei coma un neno e que pode titularse como noite de sensacións, todas elas distintas entre sí, pero moi agradables. Noite máxica que comecei desfrutando con unha boa tirada de fogos, que aínda que demasiado preto da catedral puiden desfrutar da lucería, e da música e da maxia da noite, nunha praza do Obradoiro como sempre chea, por todolos lados. Por certo entrei de milagre, 5 minutos máis tarde e non paso nin de broma.

Bueno, e tras isto tivemos unha boa noite desfrutando da noite e da festa, é a primeira vez que miro a xente facendo botellón diante dunha orquestra, que sensación impresionante, jajajaj despois incluso subín a Noria, e teño un peluche novo tras afinar a miña puntería. JJAJAJAJAJAJ. Pero probablemente o que máis me impresionou foi escoitar a unha charanga con 200 persoas detras, bailando coa xente e tocando música dance. Iso sí que foi un verdadeiro espectáculo. Como podedes ler unha noite completiña, nun marco espectacular como é Santiago.

Bueno, e por último puiden vivir de primeira man un concerto puramente independentista. Tras encontrarme a Ángela, que me guiou de forma axeitada, econctrei os concertos organizados pola BRIGA, cun claro caracter independentista, tanto que entre discursos de Fidel Castro, voces críticas contra Zapatero e compaña, puiden ver como queimaban unha pancarta con varios rostros. Só adiviñei o de Quintana, para despois dous encapuchados tenderan a bandeira de Galiza coa estrella vermella do poder popular. Como dixen, foi unha noite moi fructífera. Por certo, cheguei a este punto porque nestes concerto estaba un amigo, que levaba un pedal como un mundo. Dios mío, era alcohol puro.

Como podedes comprobar foi unha noite que me serviu par enriquecer o espíritu e por alí andaba a cámara para retratalo. Por certo, tamén me serviu par amarrar un bó enfado con Renfe por suprimir un montón de servizos o día 25 o que provocou que chegara as 10 da mañá a casa e tras pasar por Vigo. En fin, que a xestión de Renfe foi o peor da noite, o que provocou as miñas queixas na estación de Vigo. E, por certo, non estaba cocido, de feito non me cocín en toda a noite, apenas bebín. Vale, xa sei que custa crelo, pero foi así.

Por certo, entereime de que tamén estivera por alí outra xente, bueno, a Ángela encontreina. A ver se poñen a súa crónica.

Un saúdo.

Vouvos informar sobre unha promoción que se lanza este domingo, xa que sei que algún dos comuneros seguen aínda informándose co segundo periodo de Galicia e non co primeiro, jeje.

Con motivo do quinto aniversario do nacemento de Rei Zentolo, A Voz de Galicia ofrecerá unha colección de oito camisetas da popular empresa téxtil galega (por chamarlle dalgún xeito). Cada camiseta poderá conseguirse mercando o xornal (1,10 euros ou 2 euros os domingos) e pagando, a maiores, tan solo outros 3,95 euros.

Os deseños que se van poñer á venda co xornal son os seguintes: Soupa de Grelos, Can de Palleiro, Percedes, Aturuxo, Fame Negra, Sardiñada, Centoloman e Orgullo Galego.

Aquí vos deixo unha nova que fala sobre o tema:

___________________________________________________________________________

La Voz ofrece este domingo la camiseta

Soupa de Grelos

El primer modelo de la colección Rei Zentolo sólo costará 3,95 euros con el periódico

Autor: La Voz
Fecha de publicación: 25/7/2008

Soupa de Grelos fue una de las camisetas que popularizó los primeros diseños de Rei Zentolo hace ahora seis años. La adaptación de la famosa lata de Warhol a los gustos culinarios gallegos abrió una brecha en el mercado (antes, en los mercadillos de ferias de verano y festivales de música) al diseño con referentes de la cultura autóctona. La mezcla de estética pop y tópicos gallegos tuvo un éxito inmediato que ha permanecido en el tiempo.

A partir de este domingo, 27 de julio, los lectores de la Edición de A Mariña de La Voz tendrán la oportunidad de adquirir una colección de ocho modelos de camisetas diseñadas por Rei Zentolo, muchos de ellos, como el de Soupa de Grelos -la primera entrega- ya históricos entre la juventud gallega.

Cada camiseta -de manga corta, 100% algodón, y disponibles en dos tallas (la M, con unas medidas de 53x63 centímetros; y la L, de 57x73,5 centímetros)- podrá adquirirse comprando el periódico del día y abonando 3,95 euros. La primera entrega se distribuirá este domingo. Las siguientes entregas llegarán con el periódico de los martes y los jueves, hasta completar la colección el martes 19 de agosto. En total serán ocho prendas en diferentes colores, con logotipos señeros de la firma Rei Zentolo.

El próximo martes, día 29 de julio, se ofrecerá la camiseta Can de Palleiro, en color beis. Cuentan los diseñadores que la idea del logotipo surgió a partir de los carteles del Icona (el antiguo Instituto de Conservación de la Naturaleza) y de la intención de rendir homenaje a una raza a la que se sienten unidos.

Dos días después, el jueves 31 de julio, se distribuirán las camisetas Percedes, correspondientes a la tercera entrega de la colección. Son prendas en color gris cuyo logotipo, en rojo, representa a un manojo de percebes a bordo de un Mercedes. La asociación de ideas, dicen los diseñadores, era obvia: ¿Quién come percebes?: los de los Mercedes.

El martes y el jueves de la semana siguiente se repartirán las camisetas Aturuxo y Fame Negra. Las tres últimas entregas estarán compuestas por las camisetas Sardiñada (12 de agosto), Centoloman (día 14) y Orgullo Galego (día 19).

____________________________________________________________________________

E aquí unha pequena entrevista ao burelao Miranda, un dos fundadores de Rei Zentolo:

__________________________________________________________________________

«O público adoptou as nosas camisetas

como un xeito de orgullo, de dicir son

galego»

entrevista | xosé miranda | Diseñador

Autor: La Voz
Fecha de publicación: 25/7/2008

Xosé Miranda (Burela, 1970) é un dos creadores de Rei Zentolo, a firma que deu acubillo as ideas de dous deseñadores no 2003, a firma que lanzou unha serie de camisetas con logotipos cargados de retranca e referencias sentimentais a terra. Miranda conta como o deseño en clave galega abriuse paso con humor, moitos días de feira e sen manuais de márketing.

-Soupa de Grelos (a primeira camiseta que ofrece La Voz) foi un dos vosos primeiros éxitos. Como foron os comezos?

-O deseño da Soupa de Grelos naceu no 2002, antes de que nos puxeramos a traballar como empresa. As tendas non nos fixeron moito caso. Non interesaba o deseño de temática galega. Mandaba outra estética, unha estética urbana, dicían. Así que... a patear feiras e festivais. No Festigal de Santiago puxéronnos nunha esquina e o primeiro día case non vendemos nada. Pero o segundo día vendemos as 300 camisetas que levábamos.

-Que mudou para que vos chagase o éxito?

-As nosas camisetas convertéronse nun bum en feiras e festivais, entón empezamos a ter clientes e tendas interesadas na distribución. Que mudou? Supoño que había un mercado para as nosas prendas, o público adoptounas como un sinal de identidade, un xeito de orgullo, de dicir son galego, de acercarnos ao noso. Tampouco temos posibilidades de facer grandes campañas de promoción. Fomos coñecendo o mercado pouco a pouco, e recorremos Galicia darriba abaixo en plan comercial.

-Como é o proceso creativo dun deseño?

-Primeiro lanzamos unha tormenta de ideas, logo cada un fai os seus deseños (somos agora catro) e pómolos en común. Hai moitos que rematan no caixón, pero cada seis meses sacamos unha colección nova. O éxito dos deseños varía. Hai algún dos primeiros que fixemos que hoxe se vende ben. No caso da Soupa tivemos a mala sorte que un programa fixo o seu logo a partir da lata de Warhol, e a xente que non coñecía a Warhol identificaba a nosa camiseta co programa.

-Cal é a razón de que se vendan tan ben?

-Os nosos deseños no se basean na cor, aínda que as veces o que fai que unha idea aparcada empeza a funcionar é un simple cambio de cor. O noso é algo máis. Un slogan, unha idea coa que a xente se identifique.

__________________________________________________________________________

Eu creo que é unha gran promoción, que lle vai facer vender bastantes xornais máis dos habituais á Voz. Desde o punto de vista do marketing penso que acertaron de cheo.

Saúde.

miguelinho

Bueno, aquí dejo la demanda de Miguel sobre el chiste aparecido en El Jueves de la semana pasada. De paso pongo la sección de "El gilipollas de la semana" que está muy "bonito" esta semana.

Que razón tes Miguel, os de Galicia bilingüe defenderán os dous idiomas, pero eu só os escoito falar en un... E agora os de Madrid saben máis do que pasa en Galicia que nos mesmos. Menos mal que nos queda Dávila, que gran debuxo, e que representativo.

Bueno, aquí deixo unhas fotillos chulas que saquei perseguindo bolboretas.

Bueno, ana aquí van varias páginas de humor, si te sirve alguna te la paso a mayor resolución.

Un saludo.

Chameille guiño por chamarlle algo!
Mimadriña que "mundo viejuno" máis bo sobre a publicidade

http://muchachadanui.rtve.es/videos/mundo-viejuno-25.html

Por se non o vístedes!

Xabi

Esto más que Canon Digital es atraco digital a mano armada. Tendo que pagar por todos los elementos electrónicos que utilizo. Bueno, ya sabéis a partir de ahora, a piratear todo dios, que lo tenemos más que pagado.

Esta es la resolución del BOE.

1. Equipos multifuncionales de sobremesa, de inyección
de tinta, con pantalla de exposición cuyo peso no
supere los 17 kilos, capaces de realizar al menos dos de
las siguientes funciones: copia, impresión, fax o escáner:
7,95 euros por unidad. Cuando supere el peso indicado
será considerado como equipo o aparato con capacidad
de copia y según su velocidad estándar de reproducción.
2. Equipos multifuncionales láser de sobremesa con
pantalla de exposición cuyo peso no supere los 17 kilos,
capaces de realizar al menos dos de las siguientes funciones:
copia, impresión, fax o escáner: 10,00 euros por unidad.
Cuando supere el peso indicado será considerado
como equipo o aparato con capacidad de copia y según
su velocidad estándar de reproducción.
3. Escáneres monofunción que permitan la digitalización
de documentos: 9,00 euros por unidad.
4. Equipos o aparatos con capacidad de copia
estándar de hasta 9 copias por minuto: 13,00 euros por
unidad.
5. Equipos o aparatos con capacidad de copia estándar
desde 10 hasta 29 copias por minuto: 127,70 euros por
unidad.
6. Equipos o aparatos con capacidad de copia estándar
desde 30 hasta 49 copias por minuto: 169,00 euros
por unidad.
7. Equipos o aparatos con capacidad de copia estándar
desde 50 hasta 69 copias por minuto: 197,00 euros por
unidad.
8. Equipos o aparatos con capacidad de copia
estándar de 70 o más copias por minuto: 227,00 euros
por unidad.
b) Para equipos o aparatos digitales de reproducción
de videogramas, fonogramas y libros y publicaciones asimiladas
reglamentariamente a libros, ya sean específicos
o mixtos, salvo que estén incluidos en la letra h):
1. Grabadora de discos compactos específicos: 0,60
euros por unidad.
2. Grabadora de discos compactos mixtos: 0,60
euros por unidad.
3. Grabadora de discos versátiles específicos: 3,40
euros por unidad
4. Grabadora de discos versátiles mixtos o de discos
compactos y versátiles: 3,40 euros por unidad
c) Para discos compactos no regrabables: 0,17 euros
por unidad.
d) Para discos compactos regrabables: 0,22 euros
por unidad.
e) Para discos versátiles no regrabables: 0,44 euros
por unidad.
f) Para discos versátiles regrabables: 0,60 euros por
unidad.
g) Para memorias USB y otras tarjetas de memoria
no integradas en otros dispositivos: 0,30 euros por
unidad.
h) Para discos duros integrados o no en un equipo,
idóneos para la reproducción de videogramas y fonogramas,
entendiéndose por tales discos duros todos aquéllos
que no estén afectados por la definición que a los efectos
del 25.7.b) de la Ley de Propiedad Intelectual, se contiene
en el punto 2 de este apartado: 12,00 euros por unidad.
Los discos duros que estén integrados en equipos
descodificadores de señales de televisión digital quedarán
excluidos del pago de la compensación por copia
privada durante el primer año de vigencia de esta Orden.
Transcurrido dicho plazo, el importe a satisfacer en concepto
de compensación equitativa por copia privada por
estos equipos será de 12,00 euros por unidad.
i) Para dispositivos reproductores de fonogramas,
videogramas o de otros contenidos sonoros, visuales o
audiovisuales en formato comprimido: 3,15 euros por
unidad.
j) Para teléfonos móviles con funcionalidad de reproducción
de fonogramas en formato comprimido: 1,10
euros por unidad.

Bueno rapaces.

Aquí subo un par de fotos que realicei no meu último paseo en bicicleta. Como veredes unha é o lado do mar:

E a outra é unha visión dende as alturas de Vigo, e aínda subín máis, polo que podedes ver que aínda peguei un bo ascenso. jajajajjajjajajajajaj.

Por certo, creo que este fin de semana existiu unha noite loca loca loca en Vigo, da que non fun avisado, como algunha que outra vez anterior....................En fin, vou a ter que enfadarme.

Por certo, a ver se imos organizando algunha quedada que xa vai tocando. Eu sería do plan de Casa Rural, pero dame igual, sempre que o motivo sexa xuntarnos.

Bueno, el otro día realicé un pequeño paseo en bicicleta por los alrededores de Redondela y en el entorno del Río Fondón encontré un sitio perfecto para sacarme un poco de partido a la cámara de fotos. A ver si os gustan.

Esta era una pequeña catarata que había en la zona.

Y este es el efecto del sol cuando entra dentro del objetivo. Como se podrá entender para la cámara no es muy aconsejable, pero, que bonito es el efecto...

Y esto es lo que decía Migueliño en su comentario sobre el trabajo el otro día. Jjajajaj este con 65 horas ya va preparando la cama para ir escaqueando.

Un saludo y a ver si escribe alguien más, que no sé nada de nadie.

Esta es la exclamación que me viene a la cabez tras la noticia, ya hecho consumado de que la UE da la posibilidad de trabajar más de 60 horas semanales. Ya hoy en día, hay que joderse con multitud de horas extras obligatorias, o de trabajos sin horario (en los períodicos) como para que ahora nos vengan con estas.

A CADA UNO QUE VOTÓ A FAVOR DE ESTO LOS PONÍA YO A TRABAJAR AHORA EN VERANO EN LA CONSTRUCCIÓN 60 HORAS SEMANALES. ESO 10 HORAS A PLENO SOL DE LUNES A SÁBADO, A VER CUANTO TARDABAN EN CAMBIAR LA NORMA.

Por cierto, los sindicatos debería estar en algún sitio, vamos digo yo, porque esto es regresar al S.XIX.

Otra cosa que se me ocurre, si estar en la UE supone esto, yo soy el primero en que me queiro ir, (y eso que casi siempre estuve a favor de ella, pero como las cosas sigan así, vamos a tener que replantarnos las cosas).

AQUÍ DEJO LA NOTICIA COMPLETA:

La UE permite extender la jornada laboral hasta las 65 horas semanales
1. • España considera que la nueva directiva sobre el tiempo máximo de trabajo es una "regresión"
2. • El Gobierno intentará, junto a otros seis países, corregirla durante la tramitación en la Eurocámara
SILVIA MARTÍNEZ
BRUSELAS
Tras cuatro años de negociaciones y 12 horas de debate ininterrumpido, los ministros de Trabajo de la Unión Europea (UE) cerraron en la madrugada del martes el acuerdo que permitirá ampliar la semana laboral desde las 48 horas actuales hasta un máximo de 65 horas si trabajador y empresario se ponen de acuerdo. Se trata de uno de los principales elementos previstos en la reforma de la directiva sobre tiempo de trabajo que todavía deberá recibir luz verde de la Eurocámara para ser aprobada. España, que ve el acuerdo como una "regresión" y se abstuvo en el voto, intentará corregir la nueva legislación durante la tramitación parlamentaria.
Según el compromiso, la semana laboral podrá ser de 48 horas semanales. Sin embargo, si un empresario y un trabajador, a título individual, se ponen de acuerdo, la jornada de este último podrá prolongarse hasta las 60 horas semanales --calculadas como media durante un periodo de tres meses-- e incluso hasta las 65 en el caso de sectores como la sanidad. Una flexibilidad reivindicada desde hace años por países como Reino Unido, Alemania y los nuevos estados miembros de la Europa del Este.
Como medida de protección frente a posibles presiones de los empresarios, la nueva legislación prevé algunas garantías para los trabajadores. Por ejemplo, la empresa estará obligada a obtener el consentimiento por escrito del trabajador. Este documento tendrá una validez de año y medio y no podrá ser concedido ni en el momento de la firma del contrato ni durante las cuatro primeras semanas de la relación laboral. Asimismo, los empresarios tendrán que mantener registros sobre las horas trabajadas por estos empleados.

CONTRATOS BREVES
Además, tal y como quería Francia, la directiva se aplicará a todos los contratos de más de 10 semanas de duración, en vez de a aquellos de más de 4 meses como proponía inicialmente la Presidencia eslovena. Esto significa que los que estén por debajo de dos meses y medio no estarán cubiertos por la normativa y no tendrán limitaciones de tiempo de trabajo.
El acuerdo fue posible gracias al cambio de posición de Francia e Italia que decidieron abandonar, tras la llegada de Sarkozy y Berlusconi al poder, la minoría de bloqueo favorable a la Europa social en la que se encuentra España. Según lamentó ayer desde Ginebra el titular de Empleo, Celestino Corbacho, el texto aprobado por la UE supone
"una regresión" respecto a la directiva de 1993, donde se establecía una jornada máxima de 48 horas, y un "discurso hipócrita" en relación con los avances en la Europa social.
Pese a la dura oposición que mantuvo durante la negociación, la delegación española decidió abstenerse durante la votación, junto a otros seis Estados miembros, y suscribir una declaración en la que solicitan a la Eurocámara que mejore el texto. El documento lo suscribieron también Bélgica, Chipre, Grecia, Hungría, Malta y Portugal. "Los siete mostramos nuestro desacuerdo con la normativa y pedimos al Parlamento Europeo que se mejore", explicó Corbacho. "Esto permitirá al Parlamento Europeo, en la segunda lectura, saber que está ante una propuesta que no cuenta con la unanimidad del Consejo", añadió.

NEGOCIACIÓN COLECTIVA
España está en contra de que se considere como descanso el tiempo que se está en el trabajo pero sin trabajar, como las guardias médicas, y la ampliación de la jornada de 48 horas sin que medie una negociación colectiva. Postura similar mantiene la Confederación Europea de Sindicatos (CES) que también trabajará con la Eurocámara para modificar el texto.
Un ejercicio en el que el ponente de la directiva en la Eurocámara, el socialista español Alejandro Cercas, promete batalla. "Arroja a millones de trabajadores a una incertidumbre total, a un horario de trabajo sin garantías y sin límites y a un retroceso respecto a la jurisprudencia del Tribunal de Justicia Europeo", criticó ayer. Cercas advirtió también de que el resultado "hace extremadamente difícil una conciliación" y lamentó que el Consejo "haya hecho oídos sordos a las demandas de los sindicatos y de la sociedad civil". Para la Comisión Europea, el compromiso es un "paso adelante" que "refuerza el diálogo social".

Y este es un gráfico que acompaña al texto. Ambos son del Periódico de Cataluña.

Bueno, a pesar de que tenía en la cabeza un par de artículos diferentes subo un par de viñetas de Luis Dávila, que es un gradísimo humorista, o eso creo..... Conocido por hacer el fotomatón en Faro de Vigo, también colabora en Retranca, y la CIG lo está usando en una campaña de propaganda en referenica a las mutuas.

Este me encantó, toda una filosofía.

Y este es el usado en un cartel de la CIG.

El pasado domingo me sorprendió de manera muy positiva el programa "Dutifrí" presentado por Javier Sardá, que parece volver a un camino "normal" tras sus desvarios de Crónicas y a pesar de sus largas barbas. Pues bien, el programa es sobre viajes, y el pasado domingo visitaban Argentina, en el espacio aparecía Serrat como guía turístico, y se acercaba a las distintas historias de Argentina, desde Evita Perón hasta las mujeres de la PLAZA DE MAYO.

En relación con esto último, se recogía una entrevista a Juan...... que era un niño apropiado, es decir, los militares durante la Dictadura, entraron en su casa o donde fuera, en este caso sino recuerdo mal en un gimnasio, y mataron a sus padres, quedandose con el hijo, que fue "adoptado", de manera forzosa por uno de esos militares represores. El niño poco a poco creció y se dió cuenta de coas raras, empezó a sospechar y acabó descubriendo que sus padres no eran sus padres. Encontró a su familia materna, concretamente a los abuelos y tíos, que le explicaron como mataron a sus padres, cual era su verdadera identidad y que llevaban años buscandolo.

Este es un ejemplo brutal de lo que pasó en aquella dictadura y supongo que en otras muchas, aunque no quiero generalizar.

Aquí hay un pequeño extracto de la conversación que mantiene con Sardá durante ese programa. Por cierto, en Argentina también hay muchos interesados que dicen que no se debe mirar al pasado y sólo ver al fúturo, que no se debe remover la historia, y otras tantas cosas así, que hay gente que también dice en España..... Por algo será.

Esto es un poquito de promoción sobre uno de mis últimos trabajos, no digáis que no soy directo(diseño gráfico, grabación, edición y autoría del dvd). La verdad es que me siento bastante orgulloso, por resultado final y por el contenido de todo el proyecto. Se trata de un dvd para conmemorar el día de las letras gallegas, en el que se incluyen poemas recitados por destacados poetas gallegos y familiares del propio X.M. Álvarez Blázquez, así como una selección de músicos porriñeses interpretando alguno de sus poemas. Ahí va una pequeña descripción y el link donde se puede ver casi todo el contenido.

"é un proxecto que nace no berce da Biblioteca Municipal do Porriño co ánimo de acadar para a literatura outra canle de difusión: a través da música e da lectura en mans dos seus artífices, os nosos músicos, os nosos poetas, a nosa cultura. Hai palabras libres encerradas nos libros que poden e deben ser liberadas para facelas vida."

http://www.centroculturalporrino.com/biblioteca/actividades/palabrasliberadas/palabrasliberadas.htm

Javi

Aquí deixo unhas ofertas de traballo interesantes... Estas campañas de publicidade estilo Aficionado Profesional gustanme.

Bueno chavalotes, aquí va el artículo político............
Ya lo estabáis temiendo, pero no lo que subo es la viñeta del gran Dávila, donde hasta la gaviota se larga de las PPPPP, por su duro enfrentamiento.

Buenísimo.

Como no la famosa viñeta aparece en el Faro de Vigo.

Bueno, como mantenemos el blog tan actualizado que el personal ni deja comentarios, estoy pensando en largar un texto político que anime el ambiente......

Bueno, pues la situación actual del PP........................................................................................................................que no tranquis, aunque estoy tentando no me veo isnpirado, eso sí, para alegrar el ambiente dejo un par de cosillas.

Primero decir que el pasado fin de semana tuvimos la Festa do Choco en Redondela, que sí, me podréis decir que llego tarde y que "a buenas horas", pero es lo que hay. Si tenéis curiosidad podéis ver las crónicas en Vm. .

Para compensar decir que en Redondela seguimos de festividades, es que en maior cogemos el ritmillo y no paramos. Pues eso, que la siguiente semana, estamos en fiestas grandes del pueblo. Las conocidas como Festas da Coca (coca se refiere a un dragón medieval salido de las aguas de la ría) que sois unos malpensados. Bueno, las fiestas son desde el miércoles 21 de maio hasta el domingo 25 de maio. Especialmente recomendable es la mañana del jueves, día del Corpus, con la procesión las alfombras florales y la Danza das Espadas. Aunque el sábado noche tp está nada mal.

Bueno, y para acabar la fiesta, la última semana del mes llega el FIT, Festival Internacional de Titeres, que también lleva artistas de rúa, y demás escinificaciones. Según los periódicos el pasado año pasaron por Redondela 20.000 personas. Este festival dura toda la semana, pero, lo más atractivo es el sábado y domingo donde se corta el centro de Redondela y se realizan un montón de actuaciones de calle. El espectáculo es buenísimo, de hecho por razones de calendario nunca me había acerdado en los últimos años y cuando fuí el pasado año me arrenpentí al isntante. Lo pasé genial e incluso hice un vídeo que creo que va a presentar la organización este año. Las fechas son del 26 al 1 de junio.

Yo os invitaría amablemente a mi casa, y os pondría habitación y lo que hiciera falta........ el único problema es que no tengo ni habitaciones ni camas libres, a causa de que estamos en obras en casa. Por lo tanto, no puedo daros toda mi hospitalidad pos cuestiones técnicas. Aunque si alguien decide acercarse que no dude en avisarme.

Bueno por último dejo una foto del puente de Pontesampaio, situado en le camino de Santiago, fui por allí porque el pasado viernes hubo una manifestación y al acabar tiré unas fotillos. A ver si os gusta.

Como xa moitos saberedes, esta semana faleceu Xan Bouzada, ese particular profesor da socioloxía, que fálaba nunha voz tan baixa como rotunda, que parecía ter medo na súa exposición, pero as exposicións estaban cargadas de sentido.

Aquel pelo branco, aquelas gafas grandes e aquelas tardes na facultade pelexando contra o sono, intentando atender a unhas explicacións moi interesantes, mentres entre todos intentabamos que se produxera algo de debate na exposición. Entre todos, ou algúns que nos gustaba que aflorara o diálogo nas súas clases. Moitas veces surxía o tema da telebasura, que emitían a esas horas... mentres nos estabamos nas bancadas da facultade.

Como dixera Carlos unha vez, "es díficil ser más rojo que él" e certamente era díficil, tanto polas súas conviccións como pola súa sólida formación. Iso sí, sempre me quedará na memoria aquela anécdota que contou, era algo así como "o outro día escoitei a Fraga que comentaba un artigo meu no que me daba a razón en casi todo o exposto. E de seguido soltou "será que me estou moderando", entre unha sonrisa que foi correspondida por os que estábamos naquela clase.

Por suposto, estou dacordo con todo o que di o gran Miguel no seu fotolog.

Bueno, espero que fagades algún comentario. Deixo este vídeo de recordo para todos, que gran vídeo e que gran colaboración.

Bueno, las líneas referentes a Argentina, como no, van en honor a nuestro querido Damiani

Bueno, que el pasado vienes se cumplió uno de esos grandes rituales como es la comida de presentación de la Festa do Choco en el Restaurante Casa Paco, un conocido restaurante (redundancia) de Redondela. Pues bien el menú esquisito, para comenzar una empanadita de choco en pan de maiz y en pan de trigo, para despues proceder a unas deliciosas almejas a la marinera..... que delicia que ricas estaban, que espectáculo. Me puse las botas, increíble, lo ricas que estaban.

Después continuaron con una pescadito al horno, para acabar con un poquito de solomillo, que bueno estaba todo, joer...... Bueno, a todo esto y entre una cosa y la otra nos dieron las seis de la tarde, y ala a escribir antes de las 8 que había una manifa.

Pero bueno, a todo esto en la mesa estaban unos representantes de Gas Natural, porque este año patrocinan la fiesta. Y uno de ellos nos empezó a contar los viajes que hacía, que fué a muchos lugares, y llegó a Argentina, además, el periodista del Diario de Pontevedra, también era Argentino, por lo tanto, comenzaron a contar diversas movidas.

Y claro, salió el tema de la corrupción, que es una cuestión de vida, al parecer en Argentina, el hombre explicó que una vez para istalar unos calecfactores en no se que instalación del ejército tuvo que pagarle a 150 personas distintas, y que en otra, flipó, porque para entrar en un edificio institucional al primero que había que sobornar era el portero, y claro después también a los políticos, pero también a los funcionarios... es decir, a todo dios resumiendo. Y eso explicaba, que la cosa está tan instaurada en la sociedad, que se ve como algo normal ya.

Por cieto, todos estos pagos se conocen como coimas o coima. Incluso parece ser que ya se utiliza el verbo coimear.

Por cierto, Damián, tu tb. crees que la capital debía de estar en Cordoba.