Non tiven oportunidade de olla-las cerimonias de apertura e clausura, pero si uns cantos partidos e probas deportivas ao longo destas semanas e a verdade é que pagou a pena. Se ao principio dos xogos comentaba que non estaba para nada dacordo coa forma de proceder do governo chino en cuestións como os dereitos humanos, o problema do Tibet ou a represión a xornalistas de diversos paises, tamén estaba case seguro que estes xogos serian os máis grandes e mellor organizados de toda a historia do olimpismo e vós diredes, pero na miña opinión así foi. Nestes quince dias non houbo practicamente marxe para erros de ningún tipo, a puntualidade nos horarios, a impecable posta en escea e a tremenda optimización dos recursos dos que dispoñen fixeron que foran os xogos case perfectos e iso é algo que debemos recoñecer inda que custe algo ou moito, para o governo chino ésta foi unha proba de fogo, unha forma de presentarse ante o resto do mundo coma a superpotencia que é na actualidade e a que será nos vindeiros anos, porque non debemos esquecer que no medalleiro rematou no primeiro posto, xusto por diante dos EE.UU. algo impensable hai anos.
Deste xogos olímpicos lévome o bo sabor de boca das medallas da delegación española -namentres os galegos nos compitamos baixo a nosa bandeira- e das probas espectaculares de natación e sobre todo do atletismo, o rei dos deportes olímpicos, coa apabullante demostración de poder físico dun xamaicano espectacular como Usaín Bolt, un lóstrego, unha bala que demostrou ir sobrado na maioria das probas nas que competiu, de seguro que este home que bateu varios W.R. nestas olimpiadas pasará a se-lo segundo home máis famoso da illa despois do mítico Bob Marley, de verdade que é para quitarse o sombreiro, algo alucinante e fermoso de contemplar unha e outra vez. Tamén quixera destaca-lo fantástico partido que fixo a selección española de basquet contra os EE.UU. un partido vibrante de principio a fin e nos que os de Aito a piques estiveron de da-la campanada proclamándose campións olímpicos.
Por último, quixera darlle-los parabéns aos galegos olímpicos que acadaron medalla e aos que non por suposto que tamén, e dende aqui animalos a traballar máis duro para que dentro de catro anos consigan os seus obxectivos e nos dean outra alegria.
chuzame -
- Terry Pratchett, El Segador
No estoy bueno como Gina, ni tengo un peinado tan fashion como uno que anda por ahí pero aquí está el inicio, el episodio piloto. Y como buen episodio piloto que es, está sin editar, la iluminación es mala, no hay guión y yo no tengo demasiado que decir pero vamos, es un piloto para gustarle a la cadena que emitirá el videolog, y como esa cadena soy yo… pues eso =)
Videolog #00 from Manuls on Vimeo.
Quien me iba a decir que iba a escribir un macotruco al más puro estilo Applesfera o Manueru en este blog, pero al final así ha sido ¿por qué? Simple, porque no he encontrado la respuesta en ningún sitio a mi problema, por lo que voy a comentarlo aquí.
Siempre leí en múltiples foros y página sobre Mac que la manera de sacar un widget del Dashboard era arrastrarlo y darle a F12, entonces el widget se quedaría en el escritorio flotando sobre todas las ventanas. Por alguna extraña razón a mí esa solución no me funcionaba ¿por qué? Pues porque mi Dashboard tenía una opción desconfigurada, por lo que si a tí no te funciona lo de arrastrar un widget y darle a F12 para sacarlo del Dashboard tienes que hacer lo siguiente:
1. Abres un terminal
2. Escribes en el terminal defaults write com.apple.dashboard devmode YES y le das al Enter.
3. Reinicamos el Dock con KillAll Dock. Más intro por supuesto
4. Entramos en el Dashboard con F12, arrastramos el widget, le volvemos a dar a F12 y el widget ya estará en el escritorio.
Fácil, barato y para toda la familia.
Bonus
Un regalo para los oídos de todo maquero
Presentaron en su día 865 firmas para conseguir un plan general de reforma global del barrio, consensuado con los vecinos que contemplara la renovación del alcantarillado, la separación de aguas fecales y pluviales, ampliación de aceras, alumbrado de ciudad, contenedores subterráneos y el adecentamiento del entorno del convento de Santa Clara.Desde el lunes pasado las escavadoras están en su barrio, en la calle Irmáns Sobrino Buhigas y continuarán hacia la plaza de A Castaña y la rúa Cruz Vermella, dejando la calle de Stá. Clara para más adelante justificando, el bipartito, que necesita un tratamiento más ambicioso que merecerá un proyecto específico que se sacará a contratación más adelante.
Y es que aquí se da la paradoja de que el partido de la oposición, ante las quejas vecinales, no se dedicó a vocerrear como tanto gusta en política sino que llegó a presentar un proyecto completo de reforma del entorno de Sta. Clara que fue aceptado unánimemente por los vecinos que incluso solicitaron al Pp que lo llevara a Pleno.
A quien le interese, el proyecto presentado por Telmo y aceptado íntegramente por los vecinos en Asamblea, en líneas básicas, pasan por convertir la calle Santa Clara en una vía exclusiva para el tráfico, sin aparcamientos, que se situarían para los residentes en las vías transversales. Además, contaría con contenedores soterrados y todo el entorno del convento de Santa Clara quedaría manifiestamente mejorado para potenciar su integración. Además, contaría con nueva iluminación y con el resto de los servicios renovados.
Son maneras y formas de gobernar. La oposición, sin miedo, presentado proyectos para que juzguen los pontevedreses y puedan decidir. El gobierno escondiendo los diseños de los proyectos a sus ciudadanos. El mundo al revés.
Me sorprendo hoy al descubrir gracias a los ítems compartidos del Google Reader de alchapar (que comparte una entrada de Papel en Blanco) que Ediciones Altaya va a comenzar a distribuir una colección de fascículos de libros de Terry Pratchett.
Me sorprende porque uno de mis odios hacia la fasciculitis es encontrarse en el kiosco cosas inútiles como mini dedales, casas de muñecas del siglo XIII o mandiles del siglo pasado, por lo que ver una colección con tan buena pinta como 29 libros de Terry Pratchett pues que queréis, hace que uno se quede un poco con los ojos como platos. Y aún me sorprende más cuando me entero que tienen previsto sacar 29 libros, y lo mejor, no todos basados en Mundodisco, sino que va a haber algunos títulos ajenos a esta temática como el Homenaje a Tolkien por nombrar uno.
Si te gusta la fantasía y el humor (no siempre en partes iguales), te recomiendo que te dejes enfrascar por algún libro de Terry Pratchett de la colección de Mundodisco, porque seguro que te va a enganchar muy mucho (’El color de la magia’ es un buen comienzo). Y además, 7.99€ el libro con tapas duras es bastante ganga ¿no? Eso es lo que he pensado yo por eso ya estoy suscrito a la colección. Es la primera vez que me suscribo a algo por fascículos… a ver como sale.
Más información | Papel en Blanco
Mundodisco, Terry PratchettTras moitos días de Xogos Olímpicos, nos que lle estou sacando especial partido o sofá da casa, vou a escribir un artigo sobre estes que me pide o corpo. Porque nestes días puidemos comprobar como un deporte como o piragüismo meteu 3 medallas na delagación española, e, en todas elas, estaban presentes palistas galegos, e concretamente, saídos da Península do Morrazo, membros dun clube humilde como o Ría de Aldán.
Decir que tanto David Cal, como Carlos Pérez Rial "Perucho", saíron deste clube e nos campeonatos nacionais, de vez, en cando aínda baixo o seu nome. Igual que Teresa Portela que, como integrante do K-4 feminino quedaron quintas na final. Sempre me chamou a atención a labor destes clubes, como o Ría de Aldán, aínda que poderíanse encontrar moitos outros, xa que con catro duros, e uns apuros tremendos realizan unha labor de base incríble, metendo os nenos no deporte, dende mozos, e como se ve, de vez en sae algún que outro froito. Igual, son esaxerado, pero algún que outro dirixente político debería ter en conta estes aspectos, porque todos quedan moi ben intentandose poñer detrás das medallas, pero deberían por máis atención neste viveiro de atletas, que sen eles non existiría a élite destes deportes minoritarios.
Podíame extender un pouco máis, sobre o aspectos que chirrian dentro do piragüismo galego, e das loitas políticas que hai no seu interior, tamén podía escribir como o PP inténtase apropiar dos metais de Cal e facer política con eles, sempre coa complicidade do seu entrenador, o señor Morlán. Pero, hoxe non é día porque hai que dicir, que como de costume, os deportistas fixeron calar os directivos e demais interesados, xa que coa actuación nos Xogos, reivindican o deportista humilde, que vive no anonimato e que leva un traballo diario bestial para acadar estes resutados.
Outro aspecto interesante foi a entrada nos Xogos, de Carlos Pérez e o seu compañeioro Saúl Cravioltto, xa que dúas parellas distintas conseguiron a clasificación para Pekín, e tivo que decidir a Federación cal delas cmpetiría nos Xogos, xa que só podía ir unha. Esta vez deron de pleno, e a parella conseguiu unha medalla de ouro, totalmente imprevista. A verdade é que fixeron unha carreira espectacular vencendo por case nada a parella alemana, uns "superhomes" que levaban dende o ano 2001 sen perder unha soa regata, é dicir, que a medalla do galego "Perucho" e do seu compañeiro Craviotto, foi se cabe máis importante.
Non quero esquecerme da gran Teresa Portela e das súas compañeiras do K-4, que tiveron un quinto posto na final de 500 metros, esta vez non puideron chegar as medallas, pero, é o que ten o non haber proba de 200. De todas formas, é unha galega máis na élite, outra do Morrazo, e tamén dese clube o Ría de Aldán.
Carlos Pérez é o máis baixiño dos dous.
Por certo, Cal terminou vomitando a regata de hoxe, o que mostra as dificultades para conseguila.
Imaxe anterior de Teresa Portela.
Entre estudio y puestas al día esta semana se me pasó por la cabeza mirar si mi vetusta ya cámara digital sacaba vídeos decentes. Me puse a cacharrear con el vídeo y en una de estas me empezó a picar el gusanillo de hacer algo en vídeo. En principio sería algo tipo un videolog (Gina es mi referente xD), pero haciendo vídeos cortos contando cualquier cosa que se me pase por la cabeza… no sé, a lo mejor estaba bien.
Pero claro, después de que picara el gusanillo la duda fue clara ¿le interesará esto a la gente? Alguna en Twitter ya me ha dicho que sí, que no estaría del todo mal, pero me gustaría lanzar la pregunta a ver qué opináis. Por supuesto, tenéis los comentarios abiertos para cualquier tipo de pregunta, recomendación u opinión (y no me digais que haga el videolog con la iSight porque no tengo ya que poseo un iBook, no un Macbook).
Pues nada, a votar 
¿Te gustaría ver un Manuls Videolog?
( polls)
Actualización: tenemos un mini problema con los comentarios. En breve estará solucionado, disculpad las molestias Todo solucionado gracias a nuestro genial técnico (we love you so much!)
…por decir lo que todos teníamos en la punta de la lengua:
Vía | Youtube
Boeno, un pouco tarde pero escribo algo sobre a acampada deste ano, celebrada en Portonovo. Concretando, que un grupo importante de amigotes, moitos deles xa con moza, reunímonos no camping de Paxariñas. Este camping está máis lonxe do centro de Portonovo, polo que a festa nótase menos, pero, por contra está encima de dúas praias espectaculares, a de Montalvo, e a máis pequena de Paxariñas, ademáis dos acantilados que separan os dous areais, que tp están nada mal.
Eu tan só estiven dous tres días, ou, máis ben, dous e medio, dende o venres a tarde ata o domingo pola mañá, día que arrancamos, en gran medida polo mal tempo, que apenas permitían gozar das
praias, e iso que invitaban a sumerxirse nas súas augas critalinas. Pois o que iba, nas dúas noites que paseo alí durmín dúas horas cada noite. De feito o domingo e o luns foron días de recuperación.
En canto a festa tamén houbo unha pouca, tanto o venres como o sábado, a pesares de que moitos dos meus amigos, sufriron as consecuencias dun xoves demasiado duro, aguantamos uns poucos, menos o sábado para seguir a festa, que chegou as seis da mañá ámbolos días. Por certo, en Portonovo había festa ese fin de semana, e nun dos coñecidos chiringuitos gañei unha rá, que engadir a miña colección persoal. Jajajajaj, por certo, a rá foi unha boa elección, porque tivo durante toda a noite moito máis éxito que eu. Non hai como ter un peluche nas contas para coñecer mozas.
Aquí deixo unhas fotillos.
Onte non puiden escribir unha soa palabra sobre a traxedia aérea acontecida en Barajas, porque non me saían as palabras pra solidarizarme cos familiares das vítimas e trasmitirlles dende este pequeno recuncho da blogosfera o meu pesar e as miñas condolencias.
Aterrado, así foi como estaba onte, escoitando cada novo teletipo que comunicaba o telexornal, e escoitando como o número de vítimas do accidente non deixaba de medrar. Sentín verdadeiros arrepíos, e tentei un par de veces escribir sobre o suceso, pero finalmente fun incapaz.
Finalmente o accidente deixa un balance de categoría catastrófica, con 153 mortos, e 19 feridos, varios deles en estado moi grave. Feitos como estos fannos lembrar a fraxilidade das nosas vidas, de como podemos atopar a morte no noso camiño dun xeito inesperado, e terrorífico. Lin os xornais, escoitei a radio e vin os telediarios, e todos lograron poñerme a pel de galiña, e sentir a mesma anguria que experimentei cos atentados de Madrid.
Paréceme incrible que aínda acontezan accidentes coma estes no noso país, coido que debería existir unha importante e adecuada revisión independente dos avións, non somentes por parte dos técnicos das compañías aéreas. O voo retrasouse por problemas técnicos minutos antes de despegar, e durante unha hora os técnicos da compañía estiveron evaluando o aparato. Spanair asegura que todo estaba ben, que os técnicos arranxaron os problemas que tiña o aparato, pero finalmente algo saíu mal cun tráxico final. Agora hai que agardar a que se acometan as investigacións pertinentes, o estudio das caixas negras e os aclarecementos dos feitos.
Esta era unha nova que non podía obviar, aínda que quixera. Aínda quedan moitas preguntas sen resposta, pero teremos que agardar pra saber máis. Dende aquí quero enviar as miñas condolencias ao pobo canario, e das outras comunidades que perderon a alguén neste terrible suceso.
Hai cousa dun par de semanas e con motivo do festival Vibrasons 08, comentábavos que estaria ben que se pasase por Pontevedra algún grupo de ska de cando en vez, máis que nada porque nos últimos anos so me lembro de Kogito hai uns meses e pouco máis, tamén é certo que na nosa cidade tampouco se pode dicir que teñamos unha programación de concertos demasiado extensa, a verdade. Asi que falando de ska, o outro dia atopei este cartaz dun concerto programado para o vindeiro sábado 23 de agosto na sala Revira, cerne dun dos movementos músico-culturais máis importantes da nosa cidade, desta volta son a xente de Furya Granate, siareiros do Pontevedra C.F. os que celebran cunha festa-concerto a volta do campionato de liga de 2º B, e coa cal prentenden comezar a move-la afección granate de cara á nova tempada, unha boa iniciativa unha vez máis dun dos colectivos de animación máis activos -senón o que máis- dentro da fantástica hinchada que temos en Pontevedra.
Pois iso, parabéns aos rapaces de Furya Granate pola iniciativa deste concerto na nosa cidade, agardo poder pasarme por alí -inda que so sexa un ratiño- a escoita-lo ska dos Dandy Fever, dos Duff Hooligans si que non sei nada, pero polo nome supoño que serán fans dos Simpsons e farán música futboleira, tamén agardo estar convidado a unha cervexa ben fresquiña pola publicidade de balde que lles acabo de facer.. 
chuzame -
Houbo un tempo en que unha persoa a que quero moito tiña un grave problema, e esta canción, en certo modo, axudoume a ter fe nos demais, sobre todos nos máis achegados a min. Repetía a letra da canción sen cesar, pensando nesa persoa, e que daquela estaba soa, e afogada nun mar de confusión, inseguridade e desarraigo.
Quedoume moita pena, moitísima, non terlle gravado no seu día a canción nun CD, e escribirlle unha carta, e dicirlle que non se preocupara, que seguira adiante, que había xente que a quería e confiaba nela. Por iso ás veces é mellor facer o que di o noso corazón e non o que di a nosa cabeza.
Levo unha tempada bastante mala, a nivel persoal, non consigo sair de certa amargura dende hai un tempo, e a música sempre consegue arrincarme alguna bágoa e aliviarme un pouco o corazón. Hoxe volvín a escoitar esta canción, a sufrir anos pasados, e chorar no corazón e a arrepentirme do que non fixen, e do que fixen tamén. Eu dende aquí quérolles pedir perdón. Sei que eles non teñen culpa de nada.
Eiquí vos deixo a canción de Luz Casal, unha canción que cre nas persoas, porque todos podemos cambiar, iso non o esquezades nunca. Pero necesitamos dos que nos aman para chegar a ser mellores. Gozade coa música desta canción tan fermosa. Unha aperta a todos.
Abre la puerta, no digas nada,
deja que entre el sol.
Deja de lado los contratiempos,
tanta fatalidad
porque creo en ti cada mañana
aunque a veces tú no creas nada.
Abre tus alas al pensamiento
y déjate llevar;
vive y disfruta cada momento
con toda intensidad
porque creo en ti cada mañana
aunque a veces tú no creas nada.
Sentir que aún queda tiempo
para intentarlo, para cambiar tu destino.
Y tú, que vives tan ajeno,
nunca ves más allá
de un duro y largo invierno.
Abre tus ojos a otras miradas
anchas como la mar.
Rompe silencios y barricadas,
cambia la realidad
porque creo en ti cada mañana
aunque a veces tú no creas nada.
Sentir que aún queda tiempo
para intentarlo, para cambiar tu destino…
Abre la puerta, no digas nada…
El otro aspecto que me ha sorprendido ha sido que las vistas del único reducto por donde todavía se puede divisar la Basílica Sta. María desde orillamar fue uno de los criterios introducidos por este jurado de expertos a la hora de valorar los ocho proyectos que se presentaron al concurso.
Quizá no le informasen a los técnicos del proyecto aprobado en su día a instancia del sectario Mosquera del Plan Especial de reforma Interior (PERI) de la antigua finca del Teucro (justo por donde se ve ahora mismo la Basílica) en donde se construirán cerca de 170 viviendas, como informé en su día.
La foto corresponde al último post donde hablé de este tema y, en donde, en cierto modo, los técnicos avalan mi ocurrencia de ese día.
