aunque estos días tras las últimas tormentas del viernes en las Rías Baixas ya ha vuelto a reinar el sol, el mes de septiembre se presenta cargadito de proyectos de trabajo que espero que salgan adelante. En cuanto al blog, the orange market, la idea es que continúe a diario con todos vosotros y para ello intentaré ir publicando al menos con el ritmo casi diario noticias, casos, reflexiones, artículos y todo aquello que tenga relación con el tema que tanto nos apasiona: el marketing y las nuevas formas de comunicación de la web 2.0.

estos días iremos calentando motores y mientras tanto os envío un gran saludo y os invito a seguir mis actualizaciones en http://twitter.com/javiervarela

Comenzamos...

Javier Varela
Image hosted by servimg.com

Image hosted by servimg.com

Image hosted by servimg.com

Image hosted by servimg.com

Image hosted by servimg.com

Una calle muy marinera de Pontevedra que casi no ha cambiado con el paso del tiempo. Da gusto ver cosas así en nuestra ciudad. Según bien dice el Rueiro realizado por la Asociación de vecinos de San Roque, es una calle de paso obligado para la procesión del Viático que lleva a comunión a los enfermos. Es unas de las pocas calles que se conserva prácticamente igual que hace dos siglos, manteniendo la tradicional tipología de construcciones, destacando las escaleras labrada en roca viva.

A ver si encontráis al gato, jejeje.

Son unha referencia da música metal mesturada cós sons medievais máis antigos e remotos. In extremo (do latín “na fin ou no extremo”) é unha banda alemana de folk-metal que xurdiu aló polo ano 1995, comezaron tocando en pequenos festivais medievais ao longo de todo o territorio alemán e pouco a pouco foron collendo sona en toda Europa, a súa música inspírase en melodias populares do Medievo que son interpretadas principalmente por gaitas, harpas, laúdes ou bombardas, pero tamén por outros instrumentos construidos por eles mesmos. A banda, que está na liña de grupos como Corvus Corax, Rammstein ou (salvando as distancias) Hedningarna, -aos cales tiven a oportunidade de ollar hai anos nun concerto que deron na Coruña- interpreta tanto cancións en alemán como noutros idiomas, latín, noruego, sueco ou mesmo galego-portugués medieval, a súa estética destaca polo emprego de vestimentas alusivas á época que inclúe tamén armaduras, fixádevos nas tatuaxes baseadas (supoño) en gravados célticos ou rúnicos, dicir tamén que este xénero do folk-metal ten un mercado impresionante en Centroeuropa, onde hai toda unha lexión de grupos que o practican.

O tema que vos traio aqui titúlase Liam e pertence ao seu disco Mein Rasend Herz, cabe destaca-lo fatástico son en directo que ten esta banda e a magnífica posta en escea, incluindo tamén a pirocténia que fai que os seus concertos sexan espectaculares, como estamos na semana previa á Feira Franca 2008 un pouco de música para ir quentando o fin de semana non está de máis, desfrutade do video e da fin de semana que nos agarda a tódolos pontevedreses e aos foráneos que nos han visitar neste venres e sábado.

Chuzame! chuzame -

Hoy es el BlogDay. Se elige el 31 de Agosto por aquello de que 318 tiene algo parecido a la palabra blog pero vamos, que es un día como otro cualquiera, solo que es 3 días después de mi super cumpleaños.

La tradición, sí, en la blogosfera ya tenemos tradiciones, es recomendar cinco blogs para que la gente los descubra. Yo este año voy a pasar de eso y voy a hacer un pequeño experimento, si queréis participáis en él o no.

Instrucciones
- Coged el blogroll de este blog e id al blog número 8 (8 por el mes, Agosto) y visitadlo
- Coged el blog número 3 que sale en el blogroll del blog visitado y visitadlo.
- Mirad sus enlaces y coged el primer blog desde el final y visitad el blog.

Y ahora decidme en los comentarios qué os parece ese blog. La verdad es que lo he hecho así sin pensar y no sé que blog sale, así que será una sorpresa también para mi )

Este vídeo debería haber salido ayer, pero Vimeo tenía problemas y no lo analizó hasta hace unos minutos, así que mejor os imagináis que es viernes y que ayer fue mi cumpleaños para entenderlo.

Tengo que mejorar mucho en cuanto a estar delante de una cámara y la edición, pero poco a poco.

A conselleira de Pesca, Carmen Gallego, defendeu onte o plan acuícola e rexeitou as críticas dos seus opositores, especialmente as dos colectivos ecoloxistas como Adega. «Vos ecoloxistas poderán dicir que non lles gusta ou que non queren que en Galicia se desenrole a acuicultura, pero en ningún caso poderán dicir que incumpre a normativa ambiental, porque ten absolutamente todos infórmesvos técnicos previos e necesarios para a súa aprobación non Consello da Xunta», resaltou onte en Marín.

Galego contrastou o documento elaborado polo seu departamento co que aprobou no seu día o PP cando xa se atopaba en funcións no Goberno autónomo. Recordou que o texto que alcanzou o visto e prace o pasado xoves, conta co beneplácito da Valoración Estratéxica Ambiental e que garante que non se poidan ocupar novos espazos protexidos. Pero as reaccións do resto dos partidos políticos non se han hacho esperar.

O deputado nacionalista Bieto Lobeira comparte a afirmación de que o plan é necesario para evitar que cada empresa constrúa onde queira, e engadiu: «Pensamos que era importante botar abaixo ou do PP». O BNG felicítase pola supresión dalgúns parques, como o próximo ao Castro de Baroña ou pola redución do de Orelludas. Para os nacionalistas, os máis problemáticos son os de Xandriña, Laxe Brava ou o de Merexo, pola súa esaxerada ampliación. Outros como o de Mougás «só ven a legalizar unha ilegalidade manifesta». Por outra banda, o portavoz de Pesca do PP, José Manuel Balseiro, coincide na necesidade do plan, pero sinala que tería que haberse feito co consenso de todos e non coas alegacións que suscitou en concellos, empresas e entre os ecoloxistas.

Nunha visita a Sálvora, o presidente do Executivo galego recordou respecto diso que, segundo as previsións da FAO, en 20 ou 30 anos, a metade da produción de peixe e molusco procederá da acuicultura. Neste sentido, resaltou a posición estratéxica da comunidade: «Galicia conta con 28 equipos de investigadores de alto nivel, especializados na materia, ademais do único instituto español de experimentación sobre acuicultura». Touriño resaltou a vontade de explotar ese potencial «con exquisito coidado e con vocación de desenvolvemento sostible».

Vía > A Voz
A Asociación para a cría de rodaballo (Aroga) recoñece que a aprobación do plan acuícola era a peza imprescindible para terminar un quebracabezas que levaba anos construíndose. A pesar da importancia que lle atribúen, advirten de que é só o marco xurídico que establece o regulamento necesario para comezar as tramitacións.

O portavoz de Aroga, Fernando Otero , comparou o proxecto co de ordenación municipal para explicar que aínda que existan, os trámites para construír un parque son moi longos e poden quedar no camiño se non cumpren a normativa. «O tempo de tramitación é enorme, xa que o proxecto require polo menos un ano e medio de elaboración e necesítase outro ano e medio para a execución das obras», indicou Otero , quen recorda que aínda que se supere a fase da construción, «hai que respectar a normativa ambiental, que é moi estrita».

O sector sinala que a aprobación o pasado xoves do plan acuícola non fixo máis que pór a peza que lles faltaba. «Pero aínda nos queda moito por diante. é só o principio», puntualiza.

As empresas do sector apenas quixeron facer declaracións sobre a aprobación do documento, pero desde Acuinor anunciaron que presentarán unha indemnización polos danos e prexuízos derivados dos efectos que poida ter o plan. O director da compañía, Ramón Álvarez Cascos, acusou ao plan de manter a inseguridade de Acuinor durante 26 meses e de supor «unha postura extremista e inxustificada».

Vía > A Voz

A estas horas supoño que a maioria de vós estaredes xa enterados do que aconteceu na nosa cidade a pasada tarde-noite, coido que hoxe será un ruxe-ruxe por toda Pontevedra, nos meus trinta e pico anos nunca ollara cousa igual.

Eran as nove menos cuarto da tarde de onte venres cando o ceo comezou a vomitar pedras de xeo, eu estaba xogando un partido do Pro8 có meu cuñado cando comecei a escoitar uns tímidos golpes na fiestra, ao principio coidamos que podian se-los peregrinos que pasan polo barrio de Lérez facendo o camiño de Santiago e que adoitan golpea-lo chan cós seus caxatos, ou se cadra cabalos que tamén pasan por alí a cotío, e como a curiosidade era grande saquei a cabeza para ollar o que acontecia, cal foi a nosa sorpresa cando unha pedra de xeo do tamaño dunha pelota de golf pasoume a escasos milímetros da cara, rapidamente baixamos a rúa e poidemos contemplar o espectáculo en toda a súa crudeza, ao longo de quince minutos e segundo o que esta mañá lin nos xornais, Lérez, Monteporreiro, Poio, Pontecaldelas, Cotobade ou Alba sufriron as consecuencias desta tremenda choiva de pedrizo que arrasou colleitas e provocou inundacións asi como danos nos coches e nalgunhas casas. Sorte de min que tiña o coche a bo resgardo metido no garaxe, porque puiden comprobar de primeira man como remataron abollados algúns vehículos e dou boa fe de que os seguros o luns terán que traballar a fondo.

Casualidade ou cambio climático, eu coido que máis ben o segundo, como dicía, nos trinta e pico anos que teño éste é o segundo fenómeno meteorolóxico máis ou menos estraño ao que podo asistir perplexo, o primeiro como moitos de vós saberedes foi a nevada que caiu na nosa cidade hai uns 18 anos. Por certo, por se algún no estaba en Pontevedra onte, ahí tedes unha foto do tamaño das pedras de xeo comparadas có meu móbil, ¿impresionante verdade?, as pedras claro.

Chuzame! chuzame -
A empresa eléctrica acusada pola comunidade de montes de Burgueira da desfeita das pozas en Oia exímese de toda responsabilidade. Un dos seus representantes, Rafael Ruibal, confesa que todas as súas accións estiveron sempre baixo a supervisión da Confederación Hidrográfica e a Consellería de Medio Ambiente. «Nós non abrimos a comporta do encoro, senón que a terra acumulada, procedente dunha plantación de kiwis próxima e dunha canteira abandonada de Marbar, desbordou e saíu sen que ningunha persoa interviñese», explica Rafael Ruibal.

Os administradores de Hidrotide consideran que a raíz do problema ten carácter económico. «Houbo cambios na estrutura da comunidade de montes e a xente nova non está de acordo co prezo acordado anteriormente. Nós estamos dispostos a pagar máis polo terreo que utilizamos, pero queren que abonemos tamén unha parte que non lles corresponde a eles, senón á Confederación Hidrográfica, que son vinte metros a cada lado do río. Por iso non imos pagar», sinalou Rafael Ruibal.

«Tamén critican a limpeza que realizamos no encoro, pero foi supervisada en todo momento por técnicos de Medio Ambiente», explica Rafael.

Desde Hidrotide aseguran que solicitaron permiso á consellería para limpar o lodo do encoro e que foi este departamento o que determinou o como e o cando. «E así foi, seguimos os seus pasos en todo momento», confesa Rafael Ruibal. Segundo el, sempre actuaron baixo o amparo da lei.

Vía > A Voz
As pozas de Burgueira eran un dos destinos preferidos de pescadores e amantes da natureza. A vertedura de lodo e area arrasou unha decena de piscinas naturais que conformaban unha contorna paradisíaco. A vertedura non só acabou coa poboación piscícola existente, senón que impediu a desova dos exemplares adultos.

Vía > A Voz 

Hola:

A ver quién adivina el nombre de este insectillo, según un amigo es un "zapatero" y se puede encontrar en numerosas charcas, ríos y demás zonas acuáticas, pero a pesar de mi curiosidad no pude encontrar su nombre científico.

Por lo tanto:

RETO: ¿quién averigua el nombre de este insecto?

Un saludo.

Diez días después, 10, de que terminasen las fiestas de la Peregrina por fin han limpiado de papeluchos la Alameda y sacado los innumerables contenedores que habitaban por toda ella dando un aspecto, en pleno mes de Agosto, lamentable.Después de 9 años con las fiestas en el entorno de la Alameda y con el mismo gobierno no logro entender como estas cosas siguen sin estar planificadas.

Por ello hoy, con un toque de ironía, les dedico esta canción que fue la ganadora de Eurovisión en 1979 (año en que precisamente venía a este mundo) por parte de Israel, esperando y deseando que no vuelva a suceder jamás.

Me lo comentaron ya hasta tres personas personalmente ultimamente: que no habían sido capaces de hacer un comentario. Y es que el sistema de comentar que tiene Blogger no es muy intuitivo si lo comparamos con otros como el Wordpress.

En el siguiente gráfico, señalado con flecas negras, indico como hacer para aparezca al inicio un pseudónimo que queráis en el comentario y así poder distinguir unos de otros y ayudarme a mí también a personalizar las respuestas buscando un trato más diferenciado y acorde. A quien guste, claro está.

o inverno encima. Maldita sexa, por unha vez, a sabedoría popular. Hoxe tiña un deses poucos días inspirados, de querer ir a biblioteca e traballar un pouco na miña tese, pero cando vin que caían chuzos en punta sobre Pontevedra, e que unha treboada de tres pares de collóns facía retumbar as paredes da miña casa, optei por quedar preto da casa. Finalmente achegueime ata a cafetería-panadería Antoxo, na rúa da Estrada, pouco máis abaixo do Colexio Sagrado Corazón, a tomar un café con leite e conectarme na wifi que ten habilitada no local. Recoméndovos de bo grado vir un día ata aquí, teñen un local moi agradable, o café é bo e sempre che poñen algo pra picar mentres saboreas o café entre grolo e grolo.

Como ía dicindo a sabedoría popular non fallou desta vez tampouco, e semella que o inverno xa  estáchegando ata as nosas latitudes ás alancadas, e que se non troca no próximo mes, teremos unha boa chea de choiva sobre a nosa terra. Obviamente, o tempo húmido e nubrado sempre tinxe de gris os nosos ánimos, aínda que sempre podemos fuxir do frío nunha das moitas cafeterías que hai en Pontevedra.

A pesar de que o calendario diga que estamos en verán, e o tempo diga que estamos en outono, temos que lembrar que aínda queda algunha festa que xa está a volverse tradición na cidade, como é a Feira Franca, que será o próximo venres e sábado, 5 e 6 de setembro, respectivamente. Non é unha das miñas festas favoritas, a verdade, hai moito “postureo” na cidade, todo o mundo quere ser princesa ou señor, ¡non ves un campesiño ou un mendigo entre toda a xente! Chama a atención porque naquela época había un señor por milleiros de campesiños, pero neste tipo de festas medievais semella que daquela era máis ben ao revés.

De todolos xeitos non deixo escapar a oportunidade de coller o meu cutre disfraz que comprei  no chino por 3 euros, de Sancho Panza, qué máis dá, a cuestión é parecer da época, e pode que me trabuque nun cento de anos, pero qué é iso cando ves romanos (¿?) no medio da festa. Ata unha vez vin uns que ían de gregos (¿¿¿???). A ver, eu moito de historia non sei, pero o mínimo… Pois si. De todolos xeitos non deixa de facer gracia ver a eses atrevidos, ou tal vez ignorantes; un día atoparemos algún disfrazado de troglodita, de astronauta ou de camaleón, ¡a saber!

A cuestión é que a Feira Franca é unha das últimas opcións de “qué facer” en Pontevedra neste verán que o foi polo calendario, que non polo tempo. Xa teño ganas de ver cómo vai ser este ano a festa. Esperemos que a poidamos disfrutar todos sen incidentes.

O Consello da Xunta deu onte o impulso definitivo ao Plan Galego de Acuicultura, que permitirá a creación de 13 piscifactorías e a ampliación de 11 das 26 xa existentes. O documento recolle actuacións que suman 2,8 millóns de metros cadrados, suporán un investimento de 353 millóns de euros e xerarán 1.966 empregos directos.

Pero non todo foron congratulaciones. O plan conta co rexeitamento de asociacións ecoloxistas como Adega, do colectivo Galicia non véndese ou das plataformas de defensa das rías. Un grupo de representantes destes colectivos concentrouse fronte a San Caetano mentres o Goberno galego aprobaba o proxecto.

A paralización do Plan de Acuicultura que aprobou o Goberno de Fraga no seu último Consello, en 2005, foi unha das primeiras medidas adoptadas polo bipartito de Emilio Pérez Touriño, ante as críticas que suscitara entre as organizacións ecoloxistas. Ao longo destes tres anos, a Consellería de Pesca reduciu nun 92% os terreos afectados que pertencen á Rede Natura, ao pasar de case 671.000 metros cadrados a 50.000. Esta cantidade supón o 1,75% da superficie total do plan. Fontes da Consellería de Pesca apuntaron que as novas invasións de áreas de conservación corresponden a ampliacións de piscifactorías xa situadas na rede, para as que o crecemento era a única alternativa ao peche.

As 11 novas plantas, en cambio, atópanse fóra dos espazos protexidos pola Rede Natura. O departamento que dirixe Carmen Gallego considera que, así exposto, o plan garante unha acuicultura "sostible". O documento, sostén a consellería, pretende ordenar o uso do litoral galego para a realización de actividades acuícolas e determinar as condicións xerais para o futuro desenvolvemento das instalacións.

Nos últimos meses, a consellería introduciu en oito plantas referencias a elementos arqueolóxicos ou patrimoniais da contorna, así como as cautelas necesarias para a súa protección. Tamén reduciu a extensión de catro parques e especificou a altura máxima dunha das novas edificacións. Ademais, Pesca corrixiu a superficie máxima de ocupación dun parque e suprimiu dous das 26 instalacións inicialmente previstas. O plan definitivo, que entrará en vigor coa súa publicación no Diario Oficial de Galicia, tamén incorpora as observacións realizadas pola Consellería de Medio Ambiente nun informe que impuxo restricións ao Plan Acuícola, como a inclusión dun estudo de paisaxe e da súa influencia noutras actividades económicas.

A pesar da supresión de dúas plantas e a redución doutras catro, seguen en pé proxectos contestados polos veciños, como a ampliación da piscifactoría de Stolt Sexa Farm en Quilmas (Carnota) e a construción de dúas novas nas dunas de Corrubedo e en Seiruga (Malpica). Tamén se efectuará a ampliación da contestada planta de Pescanova en Mougás (Oia). Fontes de Pesca sinalaron que, con independencia das deficiencias urbanísticas da parte construída, non hai obxeccións legais á zona de ampliación, de 57.000 metros cadrados.

O presidente da Xunta, Emilio Pérez Touriño, subliñou onte tras o Consello que o plan "pasou por todos os informes técnicos necesarios" e conta co visto e prace do Goberno central e de "toda a Xunta", en alusión ao presunto rexeitamento da parte nacionalista do Goberno galego ao proxecto. Touriño recalcou que se trata de "unha aposta estratéxica por un sector estratéxico para Galicia". Segundo apuntou, en 15 anos, cando as instalacións funcionen a pleno rendemento, alcanzarase unha produción de 21.600 toneladas de peixes planos anuais e unha facturación superior aos 180 millóns de euros por exercicio. Os terreos onde se sitúen as plantas serán "sempre de titularidade pública", en réxime de concesión.

Vía > El País
Tras algo máis de dous anos de tramitación e en tre protestas de ecoloxistas, defensores do litoral e veciños de localidades afectadas, o Consello da Xunta aprobou onte o novo Plan Acuícola, que prevé 13 novas instalacións (1 en Pontevedra, 6 na Coruña e outras 6 en Lugo), que ocuparán 1.787.500 metros cadrados e súmanse a 11 xa existentes, o que se traduce nunha extensión total de 2.854.150 metros.

A aprobación do Plan tampouco estivo onte exenta de polémica xa que, segundo puido saber este diario en fontes do Goberno autonómico, o BNG mostrou no Consello a súa desconformidade coa aprobación do Plan co argumento de que non é o momento adecuado para sacalo adiante pola contestación social que provoca, á vez que recordaron un informe da Dirección Xeral de Urbanismo, da Consellería de Política Territorial, que desaconsella a instalación de piscifactorías en espazos da Rede Natura. Segundo as mesmas fontes, as críticas foron resoltas polo presidente da Xunta, Emilio Pérez Touriño, ao sinalar que o Plan aprobábase "porque é bo para Galicia". 

Así mesmo, fontes do Executivo sosteñen que o documento non pasou pola comisión de secretarios, previo ao Consello e onde se votan os asuntos que levan a aprobación na reunión do Goberno, agás que o presidente utilice a súa prerrogativa de incluír algún asunto, como neste caso, para evitar tal trámite. Desde a Consellería de Pesca insistíase onte, con todo, en que o Plan pasou pola mencionada comisión o pasado martes e conta con todos os informes preceptivos, en coincidencia co expresado por Touriño ao termo do Consello, que tambien sinalou que o documento afecta só ao 1,8% da Rede Natura, fronte ao 28% de afección que prevía o plan aprobado polo goberno do PP.

Touriño estimou que o Plan suporá investimentos por 353 millóns de euros e a creación de máis de 1.900 empregos, o que en 15 anos permitiría unha produción anual de 21.600 toneladas de peixes planos cunha facturación superior a 180 millóns. 
Tamén destacou o presidente da Xunta que os terreos onde se situarán as plantas serán "sempre de titularidade pública" e que non se entrega nin un metro cadrado do bordo litoral á privatización" xa que os terreos entregaranse en concesión.

Tras dous meses de exposición pública, o Plan recibiu 1.001 alegacións -todas contestadas, segundo Pesca- e foi sometido a consultas e informes, tras o que se introduciron cambios que introduciron, en oito plantas, referencias a elementos arqueolóxicos ou patrimoniais e cautelas para a súa protección. Así mesmo, reduciuse a extensión de catro parques (Orelludas e Mougás, en Oia; Seráns, en Porto do Son; e Lago, en Xove)). Así mesmo, especificouse a altura máxima nunha das novas instalacións e corrixiuse a superficie máxima de ocupación doutro parque. Ademais, suprimiuse a ampliación en dúas instalacións (Ardía, no Grove; e Couso, en Aguiño-Ribeira).

Vía > Faro de Vigo
A Confederación Hidrográfica do Miño-Sil pronunciouse ante a neglixencia cometida pola minicentral eléctrica Hidrotide ao verter toneladas de area e lodo do encoro de Vilachán sobre as pozas naturais de Burgueira, no concello de Oia.

«A empresa causante dos danos incumpriu as condicións de autorización para levar a cabo o desembalse na zona, polo que, unha vez avalíense os danos ambientais causados, incoaremos un expediente sancionador sobre a empresa, quen ademais deberá asumir a responsabilidade de reparar os danos. A multa dependerá da gravidade das consecuencias ambientais, aínda que todo parece indicar que se trata dunha infracción tipificada como grave, e de ser así, a multa pode ascender ata un total de 300.000 euros», responden desde a propia Confederación Hidrográfica.

Este organismo autorizou o pasado mes de maio a Hidrotide para baleirar os sedimentos do encoro, pero esixiu entre as condicións que se evitase o enturbiamiento da auga do Tamuxe durante a realización da limpeza, non debendo arroxarse ao mesmo materiais de refugallo. Como a minicentral desatendeu as peticións, a entidade decidiu, dous meses despois, tomar cartas no asunto.

A Consellería de Medio Ambiente, pola súa banda, di poder facer pouco por liquidar o asunto, posto que a zona non está protexida e, xa que logo, é competencia directa da Confederación. Prefiren deixar á marxe o referente á sanción económica e manifestan que o problema estaría solucionado se a Confederación Hidrográfica limpase o río e as pozas e, despois, pasáselle a factura á empresa responsable.

Desde o Concello de Oia argumentan que eles só teñen a responsabilidade de limpar o río cando existe unha urxencia de facelo no caso de que estivese en perigo a saúde das persoas. Como esta non é a circunstancia, alegan que a limpeza compete ás Administracións autonómica e central.

Así, mentres se esperan as primeiras solucións e a citada sanción para que a empresa pague polo desastre ecolóxico ao que deu lugar, a compañía o único que fixo para mellorar a situación foi limpar o encoro. Fai dúas semanas retiraron parte do lodo acumulado nos bordos, pero non fixeron nada nas xa inexistentes pozas. A comunidade de montes de Oia está convencida de que a sanción que se vai a aplicar á minicentral non compensará o dano causado, pero igual se lle quitan as ganas de repetir actos semellantes.

Vía > A Voz
Image hosted by servimg.com

No es la primera vez que retratamos a este gato vigilante, pero ya que le hemos sacado enseñando la cara no dejamos pasar la oportunidad.



Esta es la nueva canción que va a amenizar las tardes de fútbol en laSexta. Se llama Hoy me siento bien y es del grupo La Vacazul. O los publicistas de la cadena son muy cool o laSexta quiere transmitir una imagen más fresca de lo que la tiene, ya que también utilizó a La Unión (si no me equivoco) para sus inicios de intermedio.

Creo que nos vamos a cansar de escuchar esta canción entre partido y partido pero bueno, al menos no es la cancioncita de la Champions sonando todo el rato en Antena 3 y se deja escuchar, que eso ya es mucho.

P.D: Mañana vídeo.

Artículo publicado por el maestro Arturo Ruibal el pasado 17 de Agosto en el Diario de Pontevedra en la sección Perfil en donde cada domingo nos describe a un personaje de la vida pública pontevedresa. Siempre caracterizado por su ecuanimidad, esta vez Ruibal no pudo reprimirse y, en ciertas fases del texto, da la sensación que habla desde el alma dolorida al observar los atajos mal realizados en su Pontevedra. (Gracias a Xesús López que ha tenido la gentileza de hacérmelo llegar)

" No sé si debería escribir este artículo: tengo un enorme respeto por la vida privada de los demás, por sus ansias de triunfo y la clase de marisco que prefieren, más no puedo silenciar la crítica cuando he de juzgar la labor pública de quien, con sus decisiones, condiciona la vida social de los demás y el paisaje urbano de una ciudad tan querida como Pontevedra, que es la nuestra.

Espero que Jesús Fole Osorio, arquitecto municipal, comprenda que cada uno ha de cumplir una función y, si la suya consiste en modificar el espacio urbano a gusto de su conciencia y de sus superiores, la mía es hurgar con más atrevimiento que saberes en sus luces y sombras, que de todo ha de existir en la viña del Señor. Descartemos, pues, la vida íntima del antedicho y sus amplios conocimientos para centrarnos en lo que verdaderamente importa: la ciudad que está construyendo.

Me gusta mucho que Jesús pasee a diario por nuestras calles y que saboree el centro histórico, “uno de los mejores del Estado español”, según dice. Primera objeción: no sabía yo que nuestras viejas plazas estuviesen algo que ver con el “Estado español”, ente político-administrativo, aunque estén ubicados en un territorio que oficialmente se llama España. Bien está que los nuestros nacionalistas gallegos, tan deseosos de borrar esa palabra de su vocabulario (están en su derecho, desde luego), la sustituyan por por un eufemismo, pero no imaginaba que una persona de orden pudiese imitarles. ¿Acaso ha influido en su lenguaje el contacto diario con Mosquera, Lores y compañía?

A la hora de juzgar a Pontevedra hay que evitar la tentación de comparar la actual con la de hace diez años: ésta es mejor, sin duda. Es loable el intento de revitalizar el casco antiguo, aunque no se haya pasado de convertirlo en un enorme bar; no es fácil recuperar un tejido comercial, y menos aún repoblar las viejas casas, tan poco confortables, pero no debemos confundir lo meritorio con lo bien hecho, lo que merece una palmada con un motivo de orgullo desmedido.

Jesús vino a Pontevedra en su niñez y aquí jugó, creció, hizo amigos; es, pues, un pontevedrés. Aquí soñó con ser arquitecto y aquí volvió cuando logró serlo. Nada tiene de extraño que el PP, durante su época de mando, le convirtiese en arquitecto municipal; lo sorprendente es su reciclaje, su adaptación a la corporación nacionalista: ¿descubrió él las virtudes de Mosquera u ocurrió viceversa? Lo cierto es que uno y otro, monta tanto, se lanzaron sobre las losas del casco antiguo con devoción digna de mejor causa. Dinos la verdad, Jesús: ¿cuántas veces te has arrepentido de sustituir las viejas y solemnes piedras por las actuales “galletas”? ¿cuántas de autorizar su colocación de modo tan atrabiliario? Sé que es cuestión de gustos, y que puedes apoyarte en los miles de visitantes que elogian lo hecho; pero tú sabes que las mayorías no garantizan la razón, que muchos miles de personas elogian sin tasa cada día Disneylandia o cualquier parque temático y no por eso dejan esos lugares de ser un monumento al mal gusto. Un ejemplo: se puede iluminar la Peregrina, pero hay luces y luces; tú, que eres un hombre ilustrado, convendrás conmigo en que la iluminación insinuante del Duomo florentino, por ejemplo, nada tiene que ver con la verbena en que alguien ha convertido nuestro circular templo. Podría hablar también de las sucesivas farolas o de la Plaza de Méndez Núñez, del engendro de San José con ínclita y falseada tertulia callejera, pero vas a creer que te tengo manía. Y nada más lejos de mi ánimo, pues ni siquiera sé cual es tu responsabilidad en lo citado. Los peatones confundimos los cargos y todo lo que vuele a más de tres metros, pero nos fijamos mucho en el suelo, en lo que nos atañe más directamente. Estoy seguro de que quieres hacerlo bien, de que trabajas mucho y de que no es fácil tomar decisiones. Ocurre que a los jefes, Jesús, hay que decirles que no de cuando en cuando, sobre todo para evitar que se crean sábelotodo.

El campillo de Santa María fue un espacio privilegiado hasta que la ignorancia y la mal entendida libertad juvenil lo convirtieron en una aberración; ahora vais a reformarlo para convertirlo en una alameda-mirador. La idea es buena, pero ¿qué vamos a mirar desde allí, si antes ya se han autorizado los edificios necesarios para que nada se vea?

Me cuentan de ti muchas cosas, pero no interesa, repito, entrar en aspectos personales: prefiero hablar del Savoy, lamentable espectáculo, de la reciente chapuza contigua al Museo, de la calle Xan Guillermo (¿para cuándo un monumento, al menos una placa, que recuerde a las prostitutas de antaño, factor de estabilidad social?), de tantos otros rincones.

¿Comprendes ahora mis temores, la inconveniencia de escribir este perfil? Hay un orgullo barato, fácil de lograr en todos los pueblos, en todos los territorios, que se alimenta con el orgullo de ser los mejores: pero quienes en verdad deseamos que Pontevedra sea la mejor no podemos contentarnos con esa palabrería.

Y esto, Jesús, te lo digo a ti, que has hecho más que todos tu predecesores. Lo siento, tío. "