Estos días se escucha en las noticias que una nueva sonda, la Phoenix acaba de llegar y aterrizar con éxito en Marte, en donde ya ha empezado a sacar fotos y realizar sus tareas de investigación. Nada extraño viendo que ya son varias las "naves" que vagan por suelo marciano. Sin embargo esta vez la llegada a Marte de la Phoenix ha tenido una peculiaridad, y es que una de las sondas que ya están de paseo por allí, la Mars Reconnaissance ¡¡le ha estado sacando fotos en su descenso!!... ay si Lady Di levantara la cabeza!!


En la foto se puede ver la sonda Phoenix descendiendo con su paracaidas abierto para no hacerse daño al caer.

Toda la información en La Mars Reconnaissance Orbiter fotografía a la Phoenix a su llegada a Marte (Microsiervos)

Bueno, a pesar de que tenía en la cabeza un par de artículos diferentes subo un par de viñetas de Luis Dávila, que es un gradísimo humorista, o eso creo..... Conocido por hacer el fotomatón en Faro de Vigo, también colabora en Retranca, y la CIG lo está usando en una campaña de propaganda en referenica a las mutuas.

Este me encantó, toda una filosofía.

Y este es el usado en un cartel de la CIG.

Esta foto la tomé el martes y todavía no he visto nada en los medios sobre el acto vandálico a una de nuestras más queridos elementos escultóricos.
Otras veces ante el doblamiento de la cuerda del violín de la estatua de la Plaza San José ya nos hacíamos eco de la denuncia el mismo día.
La agresión es bien visible y, a no ser que sea obra de algún artista oculto, no entiendo la indiferencia de los medios que pueden y deben ejercer una importante labor de concienciación entre la ciudadanía, como muy bien hiceron otras veces en los casos de la Fuente de los Niños o la Estatua de las Tertulias del café Moderno.

Antes de nada dicirvos, que a viaxe en avión directamente dende o aeroporto de Santiago de Compostela dura algo menos de dúas horas, polo tanto é un traxecto relativamente curto e que pasa nun abrir e pechar de ollos, do que si veño canso é de patear toda a cidade de Dublín, unha cidade cun perímetro abraiante, non pode ser menos nun sitio onde practicamente non hai edificios de máis de catro ou cinco alturas, o punto máis alto debe de se-lo "Spire", un monumento no centro da cidade que mide 150 metros de altura, o segundo punto máis alto coido que será o "Gravity bar" da fábrica de Guinness.

A cidade de "Baile Átha Cliath", -que é o nome que recibe Dublín en língua gaélica-, semella un museo ao aire libre, ten infinidade de cousas que ollar, polo tanto nos tres dias que estivemos alí poidemos contemplar parte delas pero non todas, posto que a excursión que tiñamos pensado facer ás aforas non puido ser por falla de tempo. O que destacaría principalmente da cidade é a amabilidade das súas xentes, en varias ocasións achegáronse canda a nós para ofrecernos a súa axuda na pescuda dalgunha rúa ou lugar que estabamos a localizar no mapa, tamén destacaria o feito de que Dublín ten que aturar un vento forte e persistente ao longo de todo o dia, algo que semella non preocupar moitos aos seus habitantes, posto que a maioria da xente ia en mangas de camisa e as mulleres mesmo en chanclas ou sandalias un sábado de madrugada, algo impensable nestas latitudes a 12 ou 13 graos e con ese vento. Dublin é unha mestura de razas e nacionalidades e iso refléxase por exemplo nos restaurantes que podemos atopar polas rúas, libaneses, nepalíes, indús, iraníes, polacos... polas rúas practicamente so atopabas xente xove, a media de idade é duns 25/30 anos e iso nótase por exemplo nos parques, na grande cantidade de xente que circula en bicicleta ou en calqueira pub, ateigado de xente calqueira dia da semana, e cando falo de calqueira dia refírome a luns e martes, e iso que eles madrugan moito, pero a súa pinta no pub falando cós amigos, ollando un partido de hurling ou as carreiras de cabalos ninguén llo pode quitar.

Polo de agora nada máis, nos vindeiros dias irei poñendo algunha foto e contándovos algo máis da miña experiencia nesta marabillosa cidade de Dublín.

Chuzame! chuzame -
Image hosted by servimg.com

Image hosted by servimg.com

En Campolongo.

O senador do BNG, Xosé Manuel Pérez Bouza, considera “irreal” a cifra de 99% de núcleos de poboación do rural galego que dispoñen de cobertura de internet de banda larga, “algo que pode contrastar calquera cidadán intentando contratar acceso a internet no rural”.

Pérez Bouza preguntoulle esta mañá no Pleno do Senado ao ministro de Industria, Turismo e Comercio, Miguel Sebastián, pola “cobertura real” de poboación en zonas rurais e illadas de Galiza que garante o Goberno dentro do Plan de Extensión de Banda Ancha (PEBA) para o presente 2008.

Lembroulle que faltan uns 5 meses para que conclúa o PEBA , unha iniciativa do Ministerio de Industria, Turismo e Comercio que en Galiza está a executar Telefónica para “estender a cobertura de banda ancha ás zonas rurais e illadas onde non existe unha oferta con condicións similares ás dispoñíbeis nas zonas urbanas” e subliñou, con 28.741 núcleos de poboación contemplados, Galiza conta co 49,46% das zonas do Estado obxectivo do PEBA.

O ministro asegura que o 99% da poboación do rural galego ten cobertura para acceder a internet de banda larga

Na súa reposta o ministro de Industria asegurou que Telefónica “está cumprindo as tres condicións que marcamos: cobertura en todos núcleos de poboación de Galiza, chegando como mínimo ao 90% da poboación, e cumprir as condicións de prezos e técnicas marcadas”.

Neste sentido, informou de que “dos 28.806 núcleos de poboación galegos incluídos no Plan PEBA, no 99,8% cumpriuse o obxectivo, achegando a cobertura de internet de banda larga a 313 municipios e a 1,2 millóns de habitantes, o que supón o 99,4 % da poboación” obxectivo.

Engadiu ademais que se abrirá unha nova convocatoria –Fase III do PEBA- para 1.908 núcleos de zonas diseminadas. O ministro concluíu asegurando que “o Estado Español é o país da Unión Europea con máis cobertura de internet no medio rural”.

“Visión triunfalista que non se corresponde coa realidade”

Para o senador do BNG a resposta do Ministro de Industria “ten un ton triunfalista que non se corresponde coa realidade, xa que Telefónica non cumpra ningunha das tres condicións marcadas no Plan PEBA”.

Así, lembroulle que “Telefónica considera que un núcleo de poboación está cuberto cando en realidade trátase dunha cobertura parcial, co que arredor do 20% da poboación destes núcleos segue sen posibilidades de acceder á banda larga”.

Denunciou tamén que “a calidade do servizo que se ofrece é inferior á das áreas urbanas e a custo maior para os usuarios”. Así, os servizos de ADSL rural permiten un ancho de banda de só 512 kb , mentres que o WIMAX e Satélite só de 256 kb.

“O BNG esixe ao Goberno que obrigue a Telefónica a cumprir coas condicións establecidas”

Ademais, lembrou que os clientes do servizo ofertado a través do PEBA non teñen posibilidades, en moitos casos, de contratar outros servizos, como pode ser o DUO, que son en gran medida tractores da extensión do uso da banda longa. “E todo isto -subliñou- por un prezo de 39 € mensuais aos que lle hai que engadir o prezo da liña e o IVE”.

“En Galiza moitos núcleos de poboación do rural seguen sen ter cobertura de internet, e cando a teñen é de calidade inferior e a un prezo inferior á das zonas urbanas. O BNG esixe que o Goberno obrigue a Telefónica a cumprir coas condicións establecidas: acceso á banda larga en todos os núcleos incluídos no Plan PEBA, cun ancho debanda non inferior a 1 Mb, cun prezo non superior a 40€ mensuais e que permita contratar servizos como o DUO”, concluíu o senador do BNG.

Vía > Asociación de Internautas
El pasado domingo 25, con la resaca del Chikilicuatre, pasé por alto una fecha señalada para muchos. El día del orgullo friki también tuvo su video promocional, y la verdad, no tiene despedicio.

La selección española de fútbol no aprende nunca de sus errores. Siempre nos preguntamos porqué en los momentos difíciles no sabemos competir pero nunca hemos analizado adecuadamente esta cuestión y yo ofreceré la que creo que es la principal razón:

No se puede prepara una cita mundial con amistos de baja calidad, como los que tendrá España contra Perú o USA. Aparte de buscar selecciones potentes hay que ir a jugar a sus estadios, con el público en contra. Este es el mal endémico que padecemos desde tiempos inmemorables.
Le ganamos a Francia un amistoso en Febrero pero jugando en casa y con 80.000 aficionados apoyando, cuando en una cita europa o mundialista nos apoyan los cuatro de turno.

Es muy diferente jugar con un estadio volcado con tu equipo que con uno volcado en contra como nos sucede siempre. Otras selecciones como Alemania, Italia o Inglaterra siempre desplazan miles y miles de seguidores a estas citas, mientras que nosotros, exceptuando a la Euro de Portugal, van solo los cuatro fieles de siempre.
Con estos amistosillos buscados solo para incrementar las arcas de la Federación no se consigue nada más que aumentar nuestro ego por ganarles fácil en casa para recibir luego el sopapo de siempre en un ambiente hostil.
Para más inri hemos sido la última selección en concentranos para la Euro de Asutria y Suiza, será porque vamos sobrados de forma.

Todo esto me ha venido a la cabeza porque hoy se ha presentado la canción oficial de la Eurocopa 2008: Can You Hear Me, de Enrique Iglesias, para más tomadura de pelo.

Creo que me quedaré con el irónico Pasar de Cuartos de Pignoise
Un viaje por los sitios más recónditos del planeta, de la más rabiosa actualidad local a la más global, de la ciencia a la técnica sin olvidar el arte la cultura y el buen vivir!

Así reza el título de un nuevo blog pontevedrés que he descubierto gracias al enlace que tiene
http://pontevedraolvidada.blogspot.com/. Escribe sobre nuestra ciudad, sobre curiosidades de la ciencia y varios.
Cada día somos más en la red. Pontevedra se mueve. http://lavozdeteucro.wordpress.com/
Este podería ser o titular dun xornal nos anos 80. Pero non é así. É do ano 2007. O coñecido opiáceo superou en mortalidade na capital catalana a outros factores, como os accidentes de tráfico e os suicidios. Foron 90 o total de mortos debido ao consumo do estupefacente, que o coloca coma a primeira causa de morte (non natural, obviamente) en homes entre 15 e 40 anos.
Paréceme incrible que despois da penosa experiencia que vivimos en España nos anos 80, esta droga volvar a ocupar a cabeceira de mortes dunha gran cidade coma Barcelona. Cabe preguntarse se a mocidade actual está moi relaxada fronte a este tema, sexa porque non viviron aqueles anos, ou porque as campañas de concienciación xa non surten efecto.
No caso de Pontevedra non teño ningunha información ao respecto, e tampouco sei se a evolución é baixista, continuista ou alcista. Pero si podo afirmar que o consumo de heroína aínda existe na nosa cidade, e que é un problema de todos, que debemos atallar. Eu saio cada día abraiado da farmacia pola cantidade de "kits anti-sida" que vendemos (os empregran os drogadictos pra non contraer a enfermidade). Tamén me sorprende que hai xente moi nova que consume a droga.
Como dixen, non teño datos, pero si feitos.
Debería incidirse máis entre a mocidade sobre os efectos das drogas, e tratar de desintoxicar aos drogadictos, para posteriormente integralos en programas de reinserción social. É un problema que non podemos ignorar, que pode chamar a nosa porta, ou á do veciño. As administracións públicas, sobre todo a Consellería de Sanidade, que é a que ten maiores competencias, deberían dobregar os esforzos na prevención de consumo de drogas e información da poboación, sobre todo entre a máis moza.
Esperemos que se chegue a unha pronta solución a este problema que destrúe familias e comunidades.

Hoy es el cumpleaños de mi madre (¡felicidades guapísima!) y decidí que una bonita planta sería un regalo adecuado para ella. El problema ha sido cuando me he preguntado dónde había una floristería en Pontevedra para poder comprarla y ¿os podéis creer qué? No podía localizar ninguna, ya que no recordaba la localización de ninguna, por lo que tuve que preguntar a varios amigos dónde había alguna floristería por aquí, y resulta que cerca de mi casa hay como unas tres floristerías, y no precisamente en calles escondidas.

¿Qué me pasó? ¿Es que mi sentido ignora las floristerías? ¿Son invisibles para mí? No lo sé, pero ha sido una cosa realmente curiosa.. si.

Por cierto, a mi madre le gustó la planta (o eso dice), a ver si sobrevive D

Hoy me levanto con esta canción:


Emigrate - New York City

I’m lost in a world of lights
Mesmerize my lights
The sky scrapes on building sites
I’m feeling so alive
Whatever’s clever
Whatever’s clever will have to wait
Thinking on the world at large
The city’s got it all
Culture clash and sidewalk trash
Don’t look down you might fall
And now we just feel like energy
New York City will never sleep
And now we just feel like synergy
New York City, it’s the place to be
I’m gonna win
I’m gonna lose
I’m gonna chase it till the end
And if you’re walking in my shoes
You’re gonna make it or pretend
Whatever’s clever
Whatever’s clever will have to wait
And now we just feel like energy
New York City will never sleep
And now we just feel like synergy
New York City, it’s the place to be

Y pido perdón, y doy gracias mientras miro atrás con una sonrisa en la cara mientras me acuerdo de ciertas personas, que "maldita sea" siempre están ahí y no abandonan ;) Hoy recuperé algo que sabía que iba a perder hace dos meses y lo perdí, las ganas de sentir.

Solo hay que ver datos como los del crecimiento económico, previsión de crecimiento, el de los nuevos parados, el de la inflación, el del déficit exterior y del euribor suministrados por entidades como el Banco de España, The economist, INE y el Banco Central Europeo para darnos cuenta que la lista de antipatriotas del Presidente Zapatero aumenta ya no encontrándose solitario el Partido Popular.

Contra la recesión, nuestros gobernantes han hecho de las inspecciones tanto fiscales como laborales instrumentos de ingreso al mas puro estilo keynesiano, ya experimentados en la época socialista del Ministro Borrell.

Pero nuestros números, me refiero a los municipales, no van por un camino diferente, y al paso que van saldrán a la luz publica dentro del “programa” de las Fiestas Peregrina. Tanto socialistas y por imperativo “numérico” los nacionalistas intentan convertir tanto los Presupuestos Municipales como el PGOUM, instrumentos de gestión publica, en instrumentos sin valor alguno, rebajándolos a la categoría de meros actos administrativos que dan cobertura a un pacto de Gobierno que cada día que pasa suena mas a “hueco”.

El otro día escuche a mi alcalde decir que los empresarios eran gentes comprometidas allí donde realizaban sus inversiones, algo en lo que podemos estar de acuerdo, ¿pero que es de los políticos?. Habría que preguntarse si están verdaderamente comprometidos con su gestión allí donde han sido designados, no para gobernar “a modo de virreyes”, sino para gestionar unos recursos que no son suyos y permitiendo , siempre dentro de la legalidad, a las empresas existentes en nuestra comarca hacer lo que saben : Trabajar.

Los empresarios no quieren subvenciones ni regalos de los políticos, sino que los factores productivos estén en perfecto estado de funcionamiento para hacer lo que ellos saber hacer, que las inversiones tengan productividad, para que entre otros, sus beneficios, reviertan en ese lugar de compromiso
. ¿Este es el caso de Pontevedra? Por eso queremos saber de esos Presupuestos y la inversión que se dedica en ellos a infraestructuras que pongan y comuniquen a nuestra ciudad dentro de la zona de influencia de creación de crecimiento y que detenga esta clara crisis económica, a los que se dedican a la industria, comercio, al sector turismo y a todos los que comprenden la economía municipal.

Lo demás son verdaderos globos, payasadas poco responsables, y declaraciones sin contenido y no auténticos actos de gestión que hagan de la prosperidad el motor de una ciudad que realmente se merece.


Gregorio Andión
Pontevedra Activa
El concejal de Personal en el Concello de Pontevedra no para. Primero se despachó a gusto contra la sentencia que obligaba al Concello a pagar los pluses a sus empleados temporales alegando que: es ridículo pagar prótesis, gafas y anticipos a trabajadores que entran para uno, dos o tres meses. ¿Qué les estaba llamando a los trabajadores? No conozco ni un solo caso que se asemeje a tan bravuconado disparate que tan solo trata de justificar su fracaso en su trabajo al haberle anulado el Juzgado de los Social número 3 varios artículos del convenio colectivo del personal.

Y ahora desata la que ya han calificado como la
Guerra del Café debido a una circular hecha pública en la que recrimina a los funcionarios un «cierto descontrol» en cuanto al cumplimiento de horarios, «fundamentalmente en lo que se refiere a entradas, salidas y derechos de café»

Comisiones Obreras ya acaba de
anunciar que estudia iniciar acciones legales contra el edil socialista, al considerar que sus declaraciones sin ningún tipo de pruebas pueden constituir un delito contra el honor de los trabajadores municipales. Y como si de un partido de tenis se tratase le devolvieron la pelota en un precioso passing denunciando que: si sus declaraciones sobre el bajo rendimiento del personal municipal también van dirigidas a los "13 concejales con dedicación exclusiva, que cuestan cerca de 95 millones de las antiguas pesetas, o a los directores xerales, que cuestan otros 33 millones". "Queremos saber también si es una autocrítica y él (el edil de Persoal) denuncia sus horas de café", precisando que "el lugar habitual de atención a la gente y a los periodistas" por parte de los concejales capitalinos "son las cafeterías de la zona".

Esas mañanas en El Gloria dan para mucho señores del Concello. Este conflicto generado de la nada es el colmo de la inoperancia e ineficacia en la gestión de los intereses de los ciudadanos. La labor de un político radica en evitar estas polémicas y ofrecer soluciones a los problemas de los ciudadanos a los cuales representa, no crearlos gratuitamente por un berrinche personal contra su dignidad. Antes que eso, se va uno para su casa y deja de ocupar el sillón que pagamos todos los pontevedreses para tan poco resultado.
Image hosted by servimg.com

En c/ Condesa Pardo Bazán.

Se acerca el final, mañana jueves a las 9/8c (que después de mucho buscar supe que son las 3 a.m. del viernes aquí en España), se emitirán los dos capítulos finales de la cuarta temporada de Lost. Para aclarar un poco las ideas, y recolocar todos los flashforwards de la temporada, acabo de encontrar un video (¡¡¡¡¡¡ojo spoiler grandisimo para los que no visteis la cuarta temporada!!!!!!) con todos ellos ordenados, está en ingles pero si estais al día no tendreis ningún problema y es más que recomendable para recordar lo que pasará en el futuro fuera de la isla. ¡¡We have to go back!!.




A menudo pienso si entre los restos del día hay algo que se pueda sonsacar con cierto interés, con cierta satisfacción, con cierto optimismo. Me cepillo los dientes delante de un gran espejo de baño en donde puedo verme de cuerpo presente con las arrugas entorno a los ojos y las canas ganando terreno. Es ahí en donde repaso el día. Me suelo ver con mucha crítica y cada día me gusto menos. Estoy desnudo y me cuelgan los michelines en estereo. Los días terminan así, con mi imagen metida en el espejo y el cepillo de los dientes en mi boca. En los fondos de los estanques bailan peces en primavera, y yo me quedo tan tranquilo sabiendo que todos los días se mueren esos peces a mi alrededor . Mi abuelo cogía las lombrices para pescar en las orillas del mar y después las guardaba en una cestita con algas para que no se le secaran. Íbamos a pescar los dos, él con las cañas y yo con el bocadillo de mortadela. Me preguntaba poco y yo hablaba mucho. Cada día repaso cosas que no sé porqué se me pegaron en mi memoria. Frases de amigos, de compañeros, de conocidos, recuerdos que no vienen al caso. Suelo leer poco y cada día un poco menos, debe ser por eso por lo que me nutro de lo que me cuentan y da alguna que otra cosa de las que no sé porqué me acuerdo. Me gusta presumir de amigos que saben mucho y que a su vez no presumen de nada. Me salen contextos a borbotones sin entender de donde nacen, frases que aparecen sin permiso y que ocupan mis propias limitaciones sin mayor pretensión que poner parches a mis agujeros. Cada vez que se muere un profesor de los que tuve cuando era un crío, abro una botella de champán y brindo para que se pudra en las miserias de su propia mierda. No les perdono. No soy rencoroso, apenas tengo enemigos aunque yo sí sé que para muchos soy un tipo con poca clase. El domingo pasado me insultaron con fuerza y ganas, me soltaron a la cara muchos exabruptos que ni siquiera soy capaz de escribir. No digo yo que no los mereciera, digo simplemente que me los soltaron sin venir a cuento. Deberían estar escondidos y aprovecharon que se dieron las circunstancias para salir a toda velocidad contra mi careto. Me está bien empleado. Por la tarde mi abuelo me dio 50 euros. Le costó sacarlos de la cartera no por tacañería sino por parkinson. Así acabaremos todos si un accidente de coche o un cáncer terminal no lo impiden. En las manos de mis hijos veo la fuerza que un día tendrán, y en los ojos de mi mujer la preocupación por si algo sale mal. Hay esperanza entorno a un cepillado de dientes, la esperanza se mide en base a las alegrías que despiertas: la única medicina que cura la vida es la risa. Mi abuelo no se quiere morir, está en su derecho. Mi abuela dice que no sabe que pinta en este mundo, que se la lleve dios de una maldita vez, sin dolor y sin ruido. Hace y dice bien, está en su derecho. Mi otra abuela está pero ya no está, y yo le doy besos y ella me confunde con un hijo que le murió con apenas 5 meses. A menudo pienso que hay cosas más bellas de las que somos capaces de ver, me sigo maravillando por la vida que llevan las células, el trabajo de una hormiga, la elaboración de la miel en una colmena, el crecer de los árboles y que de las zarzas salgan moras, y no entiendo como las ortigas se pueden comer. Y después me enjuago la boca y me voy para cama con el propósito de leer y no paso de la segunda página cuando el sueño me vuelve a vencer. A la mañana siguiente las prisas ya no me dejan tiempo para pensar. De mi trabajo no rescato nada, ni siquiera me divierte. Es difícil entender porque cuando me cepillo los dientes delante del espejo del baño me salen estas frases con las que comenzar a escribir. A María la amé antes de que ella supiese que yo existía. Después vienen la realidad y todo acaba antes de empezar. Está claro que mi vida está llena de momentos que no merece la pena rescatar, tiempo para no pensar.

Lamentabelmente, non todos os blogueiros son trigo limpo... Hoxe mesmo escoitei de primeira man unha desas historias que xa teño lido, e ás que me resultaba difícil dar creto; non por desconfianza nas fontes, senon por pudor.

Nun restaurante onde xantamos este mediodía, preguntáronnos polo noso anómalo comportamento ao ver que faciamos fotos dos pratos. Cando lle falamos ao propietario da nosa afección, non nos puxo moi boa cara e seguidamente escoitamos abraiados a súa primeira experiencia cun suposto compañeiro impresentábel.

Seica non hai moito, alguén se presentou nese local, e nada máis entrar se dirixiu ao noso anfitrión cunhas verbas do estilo: A ver como nos trata, que teño un blog algo, e se falo mal do seu restaurante, non vai vir ninguén de Galicia". A resposta do hostaleiro foi aproximadamente: Eu tento tratar ben a todo o mundo que entra por esa porta. As amenazas parece que seguiron ata que se fartou de aturar ao noso misterioso aproveitado cunha frase do estilo ou é que pretende que o invite ao xantar?

Por unha banda, podo asegurar que descubrir que nos falaban dun blogger noi foi algo inmediato. Nós dixemos que tiñamos un blog, e como se falaramos de Alfa Centauri! Tivemos que explicar un pouco de qué ía a cousa, ate que se deu conta de que eramos da mesma especie que aquel individuo, cousa que nun principio non lle agradou moito, aínda que penso que ao final mudou a súa opinión inicial. Sospeitar que podía ser galego, case nos doeu máis.

Fose de onde fose, xente así é a que da mala fama aos blogs gastronómicos, e fai que críticos e cociñeiros sintan animadversión cara a nós.

Nin me dou por aludida cando leo ou escoito segundo que críticas (aínda que recoñezo que doen, polo descoñecemento do que agroman), nin quero que me identifiquen con personaxes deste tipo. É este un dos motivos polo que asinei o código cociña.

Chuzame! chuzame -


Oiga, pongame un control desos a mi también D

«A cidade de Pontevedra non debe perder protagonismo como impulsora de iniciativas comerciais, industriais, turísticas e culturais; en definitiva, como pulmón económico da bisbarra(...). Somos, e debemos unirnos para seguir sendo centro administrativo e, por que non, relixioso». Así reivindicaba Ernesto Filgueira el papel de Pontevedra durante el discurso de su polémico nombramiento como pregonero en las Fiestas de la Peregrina 2005.

Y es que Ernesto Filgueira deja la presidencia del Centro Comercial Urbano Zona Monumental en favor de Miguel Ángel Lago después de 20 años al frente del mismo. Siempre se le ha señalado como muy próximo al BNG pero, para mí, esta circunstancia cuando estás al frente de una asociación pasa a un segundo plano y lo único que importa realmente es si eres una Asociación activa que defiende con ahínco los intereses de sus socios. En esto creo que Ernesto ha destacado por encima del resto de presidentes de asociaciones pontevedresas y quiero reconocer publicamente su labor.

Llegó a ir de número 4 en las listas en 1995 por Pontevedra Unida que encabezaba Eladio Portela que, después del fallido intento de pacto con Psoe y BNG, acabó formando gobierno con Juan Luis Pedrosa. Quizá supo ver antes que nadie lo que se nos avecinaba.

Supo aconsejarse y liderar la reconversión del Área Comercial Zona Monumental en El Centro Comercial Urbano bajo las directrices del Seminario de Estudios Socieconómicos Carlos Velasco, del cual soy un asiduo lector de todas sus publicaciones. Tuvo muchos errores, propias de hombres que hacen cosas, como la creación de una marca de calidad para el conjunto del centro histórico, pero deja un listón alto para su nuevo Presidente que espero que empiece por revitalizar su web http://www.ccuzonamonumental.es/Index.aspx que lleva parada desde Diciembre pasado, y esto en el comercio es mucho tiempo.

Ahora empiezan los rumores sobre su inclusión en las listas futuras en el BNG local, quien sabe.