
En la foto se puede ver la sonda Phoenix descendiendo con su paracaidas abierto para no hacerse daño al caer.
Toda la información en La Mars Reconnaissance Orbiter fotografía a la Phoenix a su llegada a Marte (Microsiervos)

Bueno, a pesar de que tenía en la cabeza un par de artículos diferentes subo un par de viñetas de Luis Dávila, que es un gradísimo humorista, o eso creo..... Conocido por hacer el fotomatón en Faro de Vigo, también colabora en Retranca, y la CIG lo está usando en una campaña de propaganda en referenica a las mutuas.
Este me encantó, toda una filosofía.

Y este es el usado en un cartel de la CIG.
Antes de nada dicirvos, que a viaxe en avión directamente dende o aeroporto de Santiago de Compostela dura algo menos de dúas horas, polo tanto é un traxecto relativamente curto e que pasa nun abrir e pechar de ollos, do que si veño canso é de patear toda a cidade de Dublín, unha cidade cun perímetro abraiante, non pode ser menos nun sitio onde practicamente non hai edificios de máis de catro ou cinco alturas, o punto máis alto debe de se-lo "Spire", un monumento no centro da cidade que mide 150 metros de altura, o segundo punto máis alto coido que será o "Gravity bar" da fábrica de Guinness.

A cidade de "Baile Átha Cliath", -que é o nome que recibe Dublín en língua gaélica-, semella un museo ao aire libre, ten infinidade de cousas que ollar, polo tanto nos tres dias que estivemos alí poidemos contemplar parte delas pero non todas, posto que a excursión que tiñamos pensado facer ás aforas non puido ser por falla de tempo. O que destacaría principalmente da cidade é a amabilidade das súas xentes, en varias ocasións achegáronse canda a nós para ofrecernos a súa axuda na pescuda dalgunha rúa ou lugar que estabamos a localizar no mapa, tamén destacaria o feito de que Dublín ten que aturar un vento forte e persistente ao longo de todo o dia, algo que semella non preocupar moitos aos seus habitantes, posto que a maioria da xente ia en mangas de camisa e as mulleres mesmo en chanclas ou sandalias un sábado de madrugada, algo impensable nestas latitudes a 12 ou 13 graos e con ese vento. Dublin é unha mestura de razas e nacionalidades e iso refléxase por exemplo nos restaurantes que podemos atopar polas rúas, libaneses, nepalíes, indús, iraníes, polacos... polas rúas practicamente so atopabas xente xove, a media de idade é duns 25/30 anos e iso nótase por exemplo nos parques, na grande cantidade de xente que circula en bicicleta ou en calqueira pub, ateigado de xente calqueira dia da semana, e cando falo de calqueira dia refírome a luns e martes, e iso que eles madrugan moito, pero a súa pinta no pub falando cós amigos, ollando un partido de hurling ou as carreiras de cabalos ninguén llo pode quitar.
Polo de agora nada máis, nos vindeiros dias irei poñendo algunha foto e contándovos algo máis da miña experiencia nesta marabillosa cidade de Dublín.
chuzame -
Neste sentido, informou de que “dos 28.806 núcleos de poboación galegos incluídos no Plan PEBA, no 99,8% cumpriuse o obxectivo, achegando a cobertura de internet de banda larga a 313 municipios e a 1,2 millóns de habitantes, o que supón o 99,4 % da poboación” obxectivo.
Engadiu ademais que se abrirá unha nova convocatoria –Fase III do PEBA- para 1.908 núcleos de zonas diseminadas. O ministro concluíu asegurando que “o Estado Español é o país da Unión Europea con máis cobertura de internet no medio rural”.
“Visión triunfalista que non se corresponde coa realidade”
Para o senador do BNG a resposta do Ministro de Industria “ten un ton triunfalista que non se corresponde coa realidade, xa que Telefónica non cumpra ningunha das tres condicións marcadas no Plan PEBA”.
Así, lembroulle que “Telefónica considera que un núcleo de poboación está cuberto cando en realidade trátase dunha cobertura parcial, co que arredor do 20% da poboación destes núcleos segue sen posibilidades de acceder á banda larga”.
Denunciou tamén que “a calidade do servizo que se ofrece é inferior á das áreas urbanas e a custo maior para os usuarios”. Así, os servizos de ADSL rural permiten un ancho de banda de só 512 kb , mentres que o WIMAX e Satélite só de 256 kb.
“O BNG esixe ao Goberno que obrigue a Telefónica a cumprir coas condicións establecidas”
Ademais, lembrou que os clientes do servizo ofertado a través do PEBA non teñen posibilidades, en moitos casos, de contratar outros servizos, como pode ser o DUO, que son en gran medida tractores da extensión do uso da banda longa. “E todo isto -subliñou- por un prezo de 39 € mensuais aos que lle hai que engadir o prezo da liña e o IVE”.
“En Galiza moitos núcleos de poboación do rural seguen sen ter cobertura de internet, e cando a teñen é de calidade inferior e a un prezo inferior á das zonas urbanas. O BNG esixe que o Goberno obrigue a Telefónica a cumprir coas condicións establecidas: acceso á banda larga en todos os núcleos incluídos no Plan PEBA, cun ancho debanda non inferior a 1 Mb, cun prezo non superior a 40€ mensuais e que permita contratar servizos como o DUO”, concluíu o senador do BNG.
Un viaje por los sitios más recónditos del planeta, de la más rabiosa actualidad local a la más global, de la ciencia a la técnica sin olvidar el arte la cultura y el buen vivir!
Este podería ser o titular dun xornal nos anos 80. Pero non é así. É do ano 2007. O coñecido opiáceo superou en mortalidade na capital catalana a outros factores, como os accidentes de tráfico e os suicidios. Foron 90 o total de mortos debido ao consumo do estupefacente, que o coloca coma a primeira causa de morte (non natural, obviamente) en homes entre 15 e 40 anos.
Hoy es el cumpleaños de mi madre (¡felicidades guapísima!) y decidí que una bonita planta sería un regalo adecuado para ella. El problema ha sido cuando me he preguntado dónde había una floristería en Pontevedra para poder comprarla y ¿os podéis creer qué? No podía localizar ninguna, ya que no recordaba la localización de ninguna, por lo que tuve que preguntar a varios amigos dónde había alguna floristería por aquí, y resulta que cerca de mi casa hay como unas tres floristerías, y no precisamente en calles escondidas.
¿Qué me pasó? ¿Es que mi sentido ignora las floristerías? ¿Son invisibles para mí? No lo sé, pero ha sido una cosa realmente curiosa.. si.
Por cierto, a mi madre le gustó la planta (o eso dice), a ver si sobrevive ![]()
Hoy me levanto con esta canción:
I’m lost in a world of lights
Mesmerize my lights
The sky scrapes on building sites
I’m feeling so alive
Whatever’s clever
Whatever’s clever will have to wait
Thinking on the world at large
The city’s got it all
Culture clash and sidewalk trash
Don’t look down you might fall
And now we just feel like energy
New York City will never sleep
And now we just feel like synergy
New York City, it’s the place to be
I’m gonna win
I’m gonna lose
I’m gonna chase it till the end
And if you’re walking in my shoes
You’re gonna make it or pretend
Whatever’s clever
Whatever’s clever will have to wait
And now we just feel like energy
New York City will never sleep
And now we just feel like synergy
New York City, it’s the place to be
Y pido perdón, y doy gracias mientras miro atrás con una sonrisa en la cara mientras me acuerdo de ciertas personas, que "maldita sea" siempre están ahí y no abandonan ;) Hoy recuperé algo que sabía que iba a perder hace dos meses y lo perdí, las ganas de sentir.

A menudo pienso si entre los restos del día hay algo que se pueda sonsacar con cierto interés, con cierta satisfacción, con cierto optimismo. Me cepillo los dientes delante de un gran espejo de baño en donde puedo verme de cuerpo presente con las arrugas entorno a los ojos y las canas ganando terreno. Es ahí en donde repaso el día. Me suelo ver con mucha crítica y cada día me gusto menos. Estoy desnudo y me cuelgan los michelines en estereo. Los días terminan así, con mi imagen metida en el espejo y el cepillo de los dientes en mi boca. En los fondos de los estanques bailan peces en primavera, y yo me quedo tan tranquilo sabiendo que todos los días se mueren esos peces a mi alrededor . Mi abuelo cogía las lombrices para pescar en las orillas del mar y después las guardaba en una cestita con algas para que no se le secaran. Íbamos a pescar los dos, él con las cañas y yo con el bocadillo de mortadela. Me preguntaba poco y yo hablaba mucho. Cada día repaso cosas que no sé porqué se me pegaron en mi memoria. Frases de amigos, de compañeros, de conocidos, recuerdos que no vienen al caso. Suelo leer poco y cada día un poco menos, debe ser por eso por lo que me nutro de lo que me cuentan y da alguna que otra cosa de las que no sé porqué me acuerdo. Me gusta presumir de amigos que saben mucho y que a su vez no presumen de nada. Me salen contextos a borbotones sin entender de donde nacen, frases que aparecen sin permiso y que ocupan mis propias limitaciones sin mayor pretensión que poner parches a mis agujeros. Cada vez que se muere un profesor de los que tuve cuando era un crío, abro una botella de champán y brindo para que se pudra en las miserias de su propia mierda. No les perdono. No soy rencoroso, apenas tengo enemigos aunque yo sí sé que para muchos soy un tipo con poca clase. El domingo pasado me insultaron con fuerza y ganas, me soltaron a la cara muchos exabruptos que ni siquiera soy capaz de escribir. No digo yo que no los mereciera, digo simplemente que me los soltaron sin venir a cuento. Deberían estar escondidos y aprovecharon que se dieron las circunstancias para salir a toda velocidad contra mi careto. Me está bien empleado. Por la tarde mi abuelo me dio 50 euros. Le costó sacarlos de la cartera no por tacañería sino por parkinson. Así acabaremos todos si un accidente de coche o un cáncer terminal no lo impiden. En las manos de mis hijos veo la fuerza que un día tendrán, y en los ojos de mi mujer la preocupación por si algo sale mal. Hay esperanza entorno a un cepillado de dientes, la esperanza se mide en base a las alegrías que despiertas: la única medicina que cura la vida es la risa. Mi abuelo no se quiere morir, está en su derecho. Mi abuela dice que no sabe que pinta en este mundo, que se la lleve dios de una maldita vez, sin dolor y sin ruido. Hace y dice bien, está en su derecho. Mi otra abuela está pero ya no está, y yo le doy besos y ella me confunde con un hijo que le murió con apenas 5 meses. A menudo pienso que hay cosas más bellas de las que somos capaces de ver, me sigo maravillando por la vida que llevan las células, el trabajo de una hormiga, la elaboración de la miel en una colmena, el crecer de los árboles y que de las zarzas salgan moras, y no entiendo como las ortigas se pueden comer. Y después me enjuago la boca y me voy para cama con el propósito de leer y no paso de la segunda página cuando el sueño me vuelve a vencer. A la mañana siguiente las prisas ya no me dejan tiempo para pensar. De mi trabajo no rescato nada, ni siquiera me divierte. Es difícil entender porque cuando me cepillo los dientes delante del espejo del baño me salen estas frases con las que comenzar a escribir. A María la amé antes de que ella supiese que yo existía. Después vienen la realidad y todo acaba antes de empezar. Está claro que mi vida está llena de momentos que no merece la pena rescatar, tiempo para no pensar.
Lamentabelmente, non todos os blogueiros son trigo limpo... Hoxe mesmo escoitei de primeira man unha desas historias que xa teño lido, e ás que me resultaba difícil dar creto; non por desconfianza nas fontes, senon por pudor.
Nun restaurante onde xantamos este mediodía, preguntáronnos polo noso anómalo comportamento ao ver que faciamos fotos dos pratos. Cando lle falamos ao propietario da nosa afección, non nos puxo moi boa cara e seguidamente escoitamos abraiados a súa primeira experiencia cun suposto compañeiro impresentábel.
Seica non hai moito, alguén se presentou nese local, e nada máis entrar se dirixiu ao noso anfitrión cunhas verbas do estilo: A ver como nos trata, que teño un blog algo, e se falo mal do seu restaurante, non vai vir ninguén de Galicia". A resposta do hostaleiro foi aproximadamente: Eu tento tratar ben a todo o mundo que entra por esa porta. As amenazas parece que seguiron ata que se fartou de aturar ao noso misterioso aproveitado cunha frase do estilo ou é que pretende que o invite ao xantar?
Por unha banda, podo asegurar que descubrir que nos falaban dun blogger noi foi algo inmediato. Nós dixemos que tiñamos un blog, e como se falaramos de Alfa Centauri! Tivemos que explicar un pouco de qué ía a cousa, ate que se deu conta de que eramos da mesma especie que aquel individuo, cousa que nun principio non lle agradou moito, aínda que penso que ao final mudou a súa opinión inicial. Sospeitar que podía ser galego, case nos doeu máis.
Fose de onde fose, xente así é a que da mala fama aos blogs gastronómicos, e fai que críticos e cociñeiros sintan animadversión cara a nós.
Nin me dou por aludida cando leo ou escoito segundo que críticas (aínda que recoñezo que doen, polo descoñecemento do que agroman), nin quero que me identifiquen con personaxes deste tipo. É este un dos motivos polo que asinei o código cociña.
chuzame -
