Todo el paripé de la ilegalización de ANV y como se pervierte la Justicia.
Decían los antiguos sabios que el tiempo pone a cada uno en su sitio.

A modo personal, comienzo esta nueva andadura con las pilas mejor puestas y más cargadas y partiendo de que el tiempo pone a cada uno en su sitio porque lo que cada persona siembra en la vida se acaba recogiendo, tanto para bien como para mal.

Una nueva etapa en la que comenzaré segundo curso de Derecho en Santiago con gente que merece la pena conocer y por lo que me siento muy contento. Por lo más orgulloso que estaré siempre es de haber hecho tan buenos amigos en la carrera y haber entrado a formar parte de ese pequeño grupo de Alumnos Independentes de Dereito con los que concurrí a las elecciones a la Junta de Facultad y, además también, al Claustro Universitario, siendo Jorge Cubela (yo), Luis Teira e Iago Seijo los 3 más votados en una facultad en Galicia durante la última cita con las urnas al Claustro, algo conseguido gracias a muchas horas de campaña, trabajo y compromiso y a la confianza conseguida por parte de nuestros compañeros, un hecho tan honroso del que no puede presumir todo el mundo.

Desde el respeto a mis ideas nunca tuve miedo a decir lo que pienso y a ser sincero.
En un mundo en el que la hipocresía y la mezquindad pueden ser más visibles que aquellas ideas que un día supusieron la unidad de unos principios, lo que realmente importa será la lealtad de las personas hasta el final y hasta el día en que haya que medir los tiempos y las decisiones con prudencia y entendimiento, y como tengo en alta consideración intelectual a los lectores del mundo bloguero, a buen entendedor pocas palabras bastan.

Para ser fiel a los demás hay que empezar por ser fiel a uno mismo.

"Ya estoy aquí".

Benidorm - 15 DÍAS - 1,15 ABRIL
35199321, 35220037, 35216060, 35219820, 35130899, 35174412, 35157019, 35150871

Benidorm - 15 DIAS - 18 MARZO, 1-15 ABRIL
36393435, 11217750, 35393644, 35373203, 42672598, 76852854, 41804076, 35125533, 35163106
Mallorca - 15 DÍAS - 21,15,7 Y 1 DE ABRIL
35237839, 35237814, 35206638, 35206637, 44084772, 35252166, 35212110, 34525156, 35982239, 35312646
Torremolinos - 8 DIAS - 3,5,10,12,17,19,24,26 MARZO
Gandía - 8 DIAS - 6,13,20,27 MARZO
76928908, 35204214, 35528235, 9619052, 35204275, 76976058, 01320061, 09628321

Lloret de Mar - 15 DÍAS - 4,11 MARZO
Roquetas - 15 DÍAS - 18 MARZO

35261106, 35167484, 35169190, 76826975, 76826974, 35283025, 35210602

La Manga - 10 DÍAS - 14,23,5 NOVIEMBRE
42624885

Salou - 8 DÍAS - 18 ENERO
Salou - 10 DÍAS - 25 ENERO
Lloret - 8 DÍAS - 13,20,27 ENERO
Lloret - 10 DÍAS - 25 ENERO
35309717, 44084698, 35221452, 35221175

Torremolinos - 8 DIAS - 10,12 FEBRERO
35174164, 35221208
Torremolinos - 15 DIAS - 20,21,28 OCTUBRE
Torremolinos - 10 DIAS - 30 OCTUBRE
Fuengirola - 15 DIAS - 22 OCTUBRE
Gandía - 10 DIAS - 1º ABRIL
Ibiza - 10 DIAS - ABRIL
35125037, 35139952, 35125521, 35186330
Torremolinos - 10 DIAS - 30 OCTUBRE
La Manga - 10 DIAS - 18,27 OCTUBRE
35200814, 35239874, 35246862, 35162716, 35350494
La Manga - 10 DIAS - 18,27 OCTUBRE
Gandia- 8 DIAS - 21,22,27,28 OCTUBRE
Salou - 8 DIAS - 18 ENERO
Salou - 10 DIAS - 25 ENERO, 20,29 ENERO
35303655, 35239951
Vinaroz - 8 DIAS - 13 MARZO
35126989, 35218572
Roquetas - 10 DIAS - 24,15,6 MARZO, 2 ABRIL
35154816, 35405930, 35341747
Peñíscola - 10 DIAS - 29 MARZO,2,11
35162192, 35269281
Peñíscola - 8 DIAS - 7 ABRIL
Roquetas de Mar - 8 DIAS - 11 ABRIL
Vinaroz - 8 DIAS - 3,10,17 ABRIL
15204645, 35343255
Gandía - 10 DIAS - FEBRERO
35126064, 35215809
CANARIAS
Tenerife Norte - 8 DIAS - 19,23 ABRIL O 3,10,17,24 MAYO
35344127, 34494490
Tenerife Norte - 15 DIAS - 4,18 MARZO O 4,18 FEBRERO
76932256
Tenerife Sur - 8 DIAS - ENERO
06903891
CULTURALES
Albolote  - 10 NOVIEMBRE
35369975, 35362388, 35210620, 35214178, 35130596, 45202264, 76446412, 35202979, 35126292
Alberca - 12,19,26 ABRIL
Peñafiel - 12,19,26 ABRIL
31086868, 01258243, 35197718, 35194033, 33088830, 11631138 
Talavera - 1,6 FEBRERO
35174143, 35266983, 35220210, 35218210, 35128460, 35207173
Peñafiel - 12,19,26,3,10 ABRIL
35126307, 35127502, 35199710, 35129479, 35174154, 35214623
Alberca - 3,10,17 MAYO
Santander - 3 ABRIL
35126353, 37101298, 35137392, 35266164


Hoy se han publicado los resultados parciales de los premios Bitacoras.com de los que ya os hablé aquí.

Como ya dije, este blog no iba a participar, pero Andrés y yo decidimos participar con Tortilla de Patata y bueno, he de reconocer que no tenía ninguna expectativa en cuanto a quedar bien en los premios. Cual es mi sorpresa que en esta clasificación parcial estamos segundos detrás de los Kafeloguianos por lo que me ha entrado el egoismo y voy a pedir el voto desde este humilde blog.

Así que apreciado lector, si aún no has votado a mejor podcast, hazlo por Tortilla de Patata. Es tan fácil como apretar el botoncito de la barra lateral. Además ¿no sería divertido vernos a Andrés y a mi pelear por el premio? Prometemos hacer un vídeo de la cruel pelea, sin censuras, con sangre y vísceras por todas partes y con furcias… es más, ¡paso de la pelea! ¡y de la sangre y las vísceras! Oh wait…!

No sólo me da vergüenza decir que escribo, también me da vergüenza decir que le tengo miedo a la muerte. Creo que por años y por lógica, ese dilema debería estar superado, aunque lo cierto es que no logro moverme del mismo sitio del que empecé hace mucho tiempo, y lo que peor es que cada día que pasa me descubro pensando en la puta muerte con inusitada frecuencia, parsimoniosa decadencia y penoso desenlace. La última víctima fue Tonecho, debe ser por eso por lo que ahora me acuerdo de aquellas sus frases de chiquillo resabido, de niño pera. Parece que murió con la misma tranquilidad que siempre utilizó en su vida, eso me lo dijo mi madre que fue al funeral y también me dijo que el cuñado de Tonecho leyó una carta muy emotiva sobre él contando que se había enfrentado a la muerte con la misma tranquilidad y resignación con la que vivió toda su vida, sin molestar ni al aire. Está de moda esto de andar leyendo cartas en los funerales recordando al muerto en cuestión. A todos nos mueve el morbo, la sensiblería barata y el descubrimiento de los sentimientos de alguien que sabemos no se va a sonrojar. Que pasaría si el que leyese la carta se cagara en los muertos del muerto en cuestión, valga la redundancia. Estas cosas son cosas de los curas y esa hipocresía que llevan asociados a las putas sotanas. Tampoco pasaba nada, digo yo, si contáramos cosas bonitas de la gente en vida para que tuviesen algún tiempo parra disfrutarlas. No quiero curas yo en mi entierro, ni iglesias, ni crucifijos en las esquelas, ni cartas de mis amigos, ni mierdas por el estilo, yo quiero música, quiero la batería inexorable de Gene Krupa avanzando por el Sing, sing, sing. A lo mejor Tonecho antes de morir tampoco le dio mucha importancia al hecho en sí de la muerte, a lo mejor pensaba que como no la sentía dejaría de sufrir y así dejó de sentir y como él sólo hacía lo que sentía, no pudo morir en vida porque nunca lo iba a sentir. Creo que me lié. A mí no me preocupa mi propia muerte, ni siquiera el dolor previo al proceso si lo hubiese, a mí lo que más me va a joder va a ser la cantidad de cosas que deje aquí sin cita previa. Somos tan poca cosa que solamente nos da tiempo a intentar entendernos a cada uno de nosotros y sin embargo no vamos más allá que tópicos manidos en un ascensor hasta el quinto piso. Tonecho era mi amigo de barrio. 3 años mayor que yo pero diez centímetros más bajo. A cierta edad nos iguala más la estatura que los años. De pequeño, Tonecho era el niño más guapo del barrio, pero nunca jugaba a fútbol, él se sentaba en el zaguán de su casa y se quedaba mirando para nosotros con una mezcla de solvencia y tristeza. No juego a fútbol porque no lo siento, yo necesito sentir la tierra y vosotros sólo le dais patadas a un balón. Eso me lo dijo a mí con siete años y todavía no entiendo lo que me quiso decir ni de donde sacaba esas frases. Su padre, Antonio, era practicante que en aquellos días era como se llamaba a los enfermeros que después fueron ATS. Él y su mujer, Tere, habían ido a Egipto cuando viajar era un lujo asiático y Egipto existía solamente en las primeras páginas de los libros de historia. De aquellas tierras trajeron dos pequeñas esfinges pisapapeles y una pirámide de hierro que Tonecho siempre llevaba en la mano porque decía que podía oír como le hablaban los dioses egipcios. Fue por esta vía como Egipto entró en mi vida, un destino soñado pero imposible de alcanzar, un paraíso terrenal y prohibido hasta de pensar, Egipto y el Nilo era para mí como Disneylandia y Mickey para la mayoría de los niños de mi generación. Pocas veces me dejó Tonecho la famosa pirámide, pero las pocas veces que lo hizo y por mucho que yo pegaba la oreja al vértice superior de la figurita en cuestión (un día casi rompo el tímpano), nunca pude oír ni dioses egipcios, ni aguas del Nilo, ni rabos de gaita, y el día que le dije que me mentía, que de allí no salía ningún ruido ni ninguna voz, Tonecho me miró a los ojos y muy enojado me dijo: el maestro sólo aparece cuando el alumno está preparado.

Un visitante de OC deixou un comentario coas instruccións para colaborar co noso veciño "Tejero" e como desde este blog vamos apoiar incondicionalmente a Jose Antonio Castro na súa andadura mediatica, queremos que todos os nosos visitantes teñan claro como poden axudar a "Joselito de Oia".

Así que se queredes participar no programa!!!, e axudar o noso veciño Jose Antonio!!!!, podedes facer de tres maneiras distintas:

1ª) Enviar unha carta con voso nome, idade, teléfono, foto, profesion e explicando como eres e por que vos apeteceria participar no programa.O enderezo e: Aptdo de correos 74074 Madrid.

2ª) Chamando a este número de teléfono: 806 517 484

3ª) Enviando un correo electrónico cos mesmos datos expostos no 1º apartado a este dirección: granjero@cuatro.com

Colaborade co noso veciño!!!! ANIMADEVOS!!!!!

A inestabilidade laboral que vive Citroën empezou a aguzar o enxeño da clase traballadora. O camiño foi aberto por José Castro, natural de Oia e residente ocasional en Cartaxena. José Castro xa está concursando na nova aposta televisiva de Cuatro «Granjero busca esposa». O galego traballaba en Citroën ata fai uns meses, pero foi despedido. Foi entón cando se foi a traballar a un leira de Cartaxena, desde onde contactou co novo reality e foi elixido. Con 32 anos e cun aspecto tranquilo e apracible, Joselito (como lle chaman en Cartaxena) foi vítima da conxuntura económica, pero soubo afrontar a situación buscando novas opcións na súa vida. Agora exponse semanalmente ás votacións do público e espera atopar á muller da súa vida neste novo programa para empezar unha nova vida no campo.

«Granxeiro busca esposa» é un formato de gran éxito internacional cuxo propósito é ofrecer a seis granxeiros a oportunidade de pór fin á soidade do seu corazón. Para logralo, os protagonistas do programa buscarán á súa parella ideal entre un grupo de mozas cuxo principal anhelo é cambiar o seu estresante ritmo de vida urbanita por unha vida máis pracenteira. A través de nove capítulos, donos de grandes terras ou empresarios agrícolas lánzanse a atopar á muller dos seus soños nun reality que xa cativou a millóns de espectadores en varios países.


Vía> A Voz

Hoy me dió por pasar por la web de Evento Blog 2008 (cada vez falta menos…) y vi una entrada donde pedían vídeos para amenizar lo que ellos llaman Conexión EBE, que consistirá en estar en la sala donde se realiza el evento hasta las 2 de la mañana haciendo contactos y pasándolo bien.

Yo ni corto ni perezoso pensé en recomendar uno y por alguna razón (quizás por el sueño que tengo hoy, no debería haber salido ayer) se me ocurrió sugerir el genial corto 7:35AM de Nacho Vigalondo que estuvo nominado al Óscar hace unos años.

Disfrutad del corto, y espero que en Noviembre lo disfrutemos unos cuantos en tan buen ambiente como lo hubo el año pasado.

, ,

Quero rediseñar a web da casa dos meus pais. A web que temos ahora, fíxena eu fai algúns anos (daquela que cursabamos unha asignatura de deseño web na facultade e que lle collera o "gustillo" a eso do deseño gráfico, creo que en primeiro ou segundo curso). Por eso esta semana me dirixín a AnorakStudio un "estudio de comunicación visual y desarrollo en Internet que inicia su actividad en 2002 en Londres y en 2005 se constituye en A Coruña" por mail, despois de ver algún dos seus proxectos.

Boas, Estou buscando unha empresa de deseño web para actualizar e redeseñar a páxina do meu hotel rural. Teño o dominio e o aloxamento xa, ainda que non me importaría cambiar de proveedor. Quería saber se me podíades facer un presuposto. Quero unha web de deseño limpo, deseñada para posicionarse nos buscadores. A web que temos agora é www.hotelpontesdegatin.com pero queremos algo totalmente distinto. Como documento adxunto envío unha proba do estilo que estamos a traballar ahora en comunicación. Moitas gracias

Como documento adxunto enviei un tríptico que deseñamos fai uns meses:
Ó día seguinte recibo a sorprendente (por non dicir outra cousa) contestación:

Ola Ana, Gracias por contactar connosco. Polo que nos dis no teu email non somos o tipo de empresa que estás a buscar. En Anorak desenvolvemos proxectos creativos desde o principio ao final, non traballamos sobre estilos nin creatividade que non saian do noso estudo. Espero que atopes o que buscas. Un saúdo e gracias de novo!

Quedeime un pouco sorprendida con esta contestación, tanto pola falta de interese, como pola actitude na resposta. Así que non puiden evitar contestar:

Hola -----, Entendo a vosa forma de traballar e gustáronme os proxectos que xa realizastes. Por ese motivo me puxen en contacto con vos. Non considero que no mail que vos enviei coartara tanto a liberdade de ningun creativo, simplemente me parece que as diferentes accións de comunicación do meu hotel deben ter unha coherencia e unha imaxe común. Se unha axencia de publicidade non é capaz de entendelo, tampouco é a axencia que busco para que me axude a promocionar o meu negocio. Un saúdo,

Esperei antes de colgar o post na comuna por se recibia unha resposta dicindome que houbera algún mal entendido de por medio, pero supoño que non.
Solo necesitaba compartir con alguén a miña indignación. Considero que hai moitas formas de rexeitar un proxecto, como por exemplo dicir que están saturados, que non traballan con clientes tan pequenos, que non lles gusta o proxecto, pero de aí a rexeitalo porque o cliente di que ten que ser acorde coa súa imaxe... Creo que non fun tan impositiva...

nota: se alguen coñece algunha axencia disposta a aceptar o reto de deseñar con estes condicionantes que me pase o contacto


A alerta sanitaria que saltou en China hai cousa dunhas semanas pola contaminación de leite infantil con melanina espallouse ata chegar a EEUU e a UE. Onte a UE prohibía a importación de todos aqueles productos chinos en cuxa composición houbera lácteos, e hoxe detectáronse en Madrid, Sevilla e Murcia doces con alto contido de lácteos, e polo tanto sospeitosos de estaren contaminados coa melanina, que xa probocou a morte de 4 nenos en China.

Os fabricantes chinos adultararon o leite, engadindo melanina, sustancia polimérica que pode acumularse nos riles, dando lugar a cálculos renais, insuficiencia renal e a morte do intoxicado. Foron 4 os nenos que morreron en China debido ao consumo do leite infaltil contaminado, e e centos de miles o intoxicados.

Recoméndase a poboación que non consuman ningún producto chino con alto contido en lácteos, para evitar posibles intoxicacións.

      
Image hosted by servimg.com

Image hosted by servimg.com

Image hosted by servimg.com

Image hosted by servimg.com

En la cara que da a la Plaza de Orense.

A parlamentaria do BNG no Congreso dos Deputados,Olaia Fernández Davila, ven de presentar unha iniciativa naque insta ao Goberno, a través da Confederación Hidrográfica do Norte, a que 'inicie con carácter de urxencia os traballos para retirar os lodos e area' do tramo do río Tamuxe, en Oia, afectado polo verquido de máis de 3.000 toneladas de residuos dende o encoro de Vilachán.

Davila lembra que o verquido, producido no mes de xuño, provocou un importante impacto paisaxístico e medioambiental na zona, cubrindo desedimentos a ducia de pozas naturais situadas río abaixo e arruinando a pesca.

Advirte de que o desastre podería ser maior se o Goberno non actúa para retirar os sedimentos con urxencia xa que, coa chegada das choivas, os sedimentos poderían ser arrastrados até as pozas de Loureza, un dos principais atractivos paisaxísticos da zona.

Neste sentido, a deputada nacionalista demándalle ao Goberno que proceda a restaurar a zona afectada, retirando a lama e a area da zona afectada.

'Transcorreron máis de dous meses e a CHN aínda non interveu'

Davila, lembra que foi a propia CHN, organismo dependente do Goberno Central na que residen as competencias, a que autorizou no pasado mesde maio á empresa Hidrotide, concesionaria da presa de Vilachán, a baleirar os sedimentos do encoro, coa condición de non verquelos ao río ou na beira do mesmo nin atoldar as augas.

'Porén -critica, e a pesar do incumprimento flagrante destas esixencias, transcorridos dous meses dende o verquido a Confederación Hidrográfica do Norte non só non procedeu á retirada dos sedimentos, senón que nin sequera impuxo unha sanción'.

A deputada do BNG considera a situación 'exasperante', xa que un traballo de campo realizado pola Escola Técnica Superior de Minas da Universidade de Vigo 'establece claramente a autoría do verquido e advirte do perigo que supón para as pozas de Loureza se non se acomete unha limpeza urxente do río'.

Coordinación coa Consellaría de Medio Ambiente

Por último, Olaia Fernández Davila pédelle ao Goberno que se coordine coa Consellaría de Medio Ambiente da Xunta de Galiza para avaliar os danos, impoñer as sancións que procedan e recuperar a zona afectada do ríoTamuxe.

Arquivos para descargar

PREGUNTA DAVILA CONTAMINACIÓN RÍO TAMUXE
O Consello da Xunta autorizou onte á Consellería de Política Territorial o gasto de 9,3 millóns de euros na obra de mellora da seguridade viaria da estrada entre Baiona e A Guarda (PO-552).

O goberno galego aprobou igualmente a declaración de utilidade pública do proxecto e dispuxo a ocupación dos terreos necesarios para acometer a obra, o que permite iniciar as expropiacións de 433 leiras nos concellos de Baiona, Oia, O Rosal e A Guarda. Entre a obra, o custo das expropiacións (dous millóns de euros) e a reposición dos servizos afectados, Política Territorial investirá un total de 11,7 millóns de euros neste proxecto.

A reforma da estrada Vigo A Guarda Tui, no seu treito entre Baiona e A Guarda, acometerase ao longo de 27,6 quilómetros entre ambas as vilas e inclúe a realización de 11 cambios de sentido, zonas de descanso en nove deles, unha glorieta na Guarda e unha modificación do trazado da estrada para mellorar unha curva.

A obra inclúe a realización dun paseo litoral para os distintos usuarios, cuxa configuración se divide en dous treitos, en función das características do terreo.

No primeiro treito, ao longo de 2,6 quilómetros desde a saída de Baiona, a configuración da estrada entre o mar e os cantiis condiciona a actuación a unha ampliación das cunetas existentes na realización de gabias hormigonadas de seguridade.

Camiños

Desde este punto, no quilómetro 20, ata A Guarda, construirase un paseo que discorrerá paralelo á estrada polo lado do mar, aproveitando algúns treitos o trazado de camiños existentes.

A obra entre Baiona e A Guarda engádese ao proxecto xa en marcha de integración paisaxística e mellora da seguridade viaria entre Vigo e A Ramallosa (PO-325), que supón un investimento duns 30 millóns de euros en preto de 16 quilómetros de percorrido.

Ambas as actuacións serán complementadas por unha terceira, entre A Ramallosa e Gondomar (PO-340), de 5,7 quilómetros, para o que xa se está redactando o proxecto.
Todas estas actuacións de mellora de seguridade viaria e integración paisaxística impulsadas pola Consellería de Política Territorial e recollidas no Plan Vigo Íntegra suman 52 quilómetros de lonxitude.

Con estas actuacións, ademais de mellorar a seguridade viaria de todos os usuarios das vías, a Consellería ten como obxectivo incorporar espazos para uso público de todos os cidadáns.

O proxecto ten o obxectivo de humanizar o tramo da costa e non só mellorar a calidade de vida dos veciños da zona, senón tamén converter este lugar nun atractivo turístico en si mesmo.

Vía > A Voz

Me da vergüenza decir que escribo. Seguramente está relacionado con mi forma de pensar, creo que la literatura no vale para nada y por lo tanto lo que escribo es una inmundicia extrema. Bueno, estoy pensando que una cosa no tiene nada que ver con la otra, se puede pensar por separado, aquí no hay silogismo posible, pero si pensase que la escritura es buena y yo lo hiciese bien, a lo mejor no me daría tanta vergüenza decir que lo hago, pero como dudo mucho de mí, como dudo de lo que escribo y sobre todo como dudo de que alguno de mis párrafos aguanten un mínimo juicio crítico, me cierro y encierro en la ligereza que cualquier pensamiento abstracto pueda contener. La modestia es un exceso de orgullo dice mi abuelo. Entonces, ¿por qué cojones sigo escribiendo? La escritura no me da el placer que aventuraba Borges aunque me imagino que de vez en cuando me apetece escribir sin más. Borges tiene muchas frases, como Oscar Wilde, aunque yo pienso que se les atribuye a ellos más que a ninguno porque suena muy culto y porque nadie te las pueda negar. También las frases graciosas parecen que son todas de Groucho y las de sexo o de religión de W. Allen. Tonecho una vez me dijo: sólo hago lo que siento. Casi nunca entendía las cosas que me decía. Yo era muy pequeño o esa era la excusa que yo pondía, pero ahora que ya soy mayor tampoco consigo entenderlas. Estoy pensando que en el trance de la escritura podría inventarme un alter ego con nombre y todo, un Henry Chinaski cualquiera, borracho, melancólico, taciturno, gruñón, vago, misántropo y ya que me pongo listo, inteligente, guapo, mujeriego... Cada uno es muy libre de inventarse como quiera. Aún así estoy seguro de que no lograría ningún éxito, nadie en su sano juicio daría importancia a un gallego de medio pelo con ascendencia al vaciado barroco en la escritura y a la vagancia exacerbada en la vida, alguien que no sabe interpretar una frase como “sólo hago lo que siento”. Nadie hablaba así, nadie excepto Tonecho. Este texto que estoy empezando a escribir temo que me va a salir pesado, lo estoy intuyendo, a veces no hace falta ser listo para aventurar el futuro, sigo pensando en el valor de la intuición frente al juicio medido de la lógica, sigo pensando que hay cosas que no controlamos y que nos hacen más humanos, más irracionales, mas normales, pero ese era el momento en que tendría que actuar y ocurre que en vez de actuar se me da por pensar y entonces la cago. Tengo yo una historia a medio escribir. Se trata de un tipo al que se le olvidaban las cosas que le habían supuesto dolor en su vida, sobre todo las historias de amor, sin embargo recordaba lo vivido y o lo que en algún momento le había provocado placer. Lo tenía yo encerrado en un piso, porque él mismo estaba aturdido y preocupado por todo lo que estaba viviendo. Empezó olvidándose una mañana del nombre de su novia, una mujer que lo traía por la calle de la amargura y que seguía con ella porque le daba cansancio imaginar que tenía que enfrentarse a ella. Otros a eso le llaman miedo. Un día, de repente, no pudo acordarse como se llamaba la mujer que tenía delante de él. No le dio excesiva importancia, un lapsus mental, cosas de la edad, tonterías pasajeras. Al cabo de dos horas ya no sabía ni donde vivía. Decidió ir al médico por urgencias, se veía con un Alzeheimer o algo peor, pero los médicos le diagnosticaron una salud de hierro y en los test de inteligencia y concentración quedaron abrumados por el nivel que dio. Stress. Eso fue lo que le dijeron que tenía, pero al salir de la consulta él se encontraba muy tranquilo pero ya no era capaz de imaginar la cara de su novia (a estas alturas antigua novia), y sin saber porqué le vino a la memoria un número de teléfono con la cara de su primer amor adulto, Sonia, primero de la facultad, morena, bajita y grandes pechos. En aquella época no había móviles, y el número que él asociaba a la cara de Sonia empezaba por un 616, así que era imposible que se pudiese acordar de algo que nunca había sabido. Llamó por curiosidad y se encontró con la voz suave y aterciopelada de aquella su amor, Sonia, primero de la facultad, morena, bajita y grandes pechos …

La gala de este año de los Emmy (los premios más importantes televisivamente hablando) fue de lo más aburrida. En parte por sus presentadores que venían de programas reality y que no tenían ninguna absoluta soltura, y en parte porque los premiados fueron los de casi siempre y no hubo demasiada sorpresas.

Pero hubo un hombre que se lo debió pasar teta, como bien se dice, en la gala ¿quién? Guillermo del programa Jimmy Kimmel Live ¿Por qué? Pues porque se dedicó a beber chupitos de tequila, por aquello que él es mexicano, con muchos famosos de series en la famosa alfombra roja. Aquí tenéis el vídeo

Para los que no lo sepáis, Guillermo es un colaborador habitual del programa de Jimmy Kimmel que ha hecho multitud de cosas, pero se hizo famoso más allá de las fronteras estadounidenses por hacer una parodia de El Ultimatum de Bourne con Matt Damon, del cual ya hablamos de su relación con el programa de Jimmy hace tiempo.

¿Qué pasaría si esto se hiciera en España? Vale que aquí se han hecho más burradas (como el follonero con Hugo Chávez), pero tal y como es alguna gene de retraída con el alcohol y esas cosas… a lo mejor se montaba un debate nacional y todo.


Os inhaladores máis prescritos para as enfermidades pulmonares obstructivas crónicas (EPOC), poden aumentar en case un 60% o risco de morte por ataque cardíaco ou cerebral cando se empregan durante máis dun mes, según o estudo publicado polo Journal American Medical Association (JAMA).

Trala análise de 17 ensaios clínicos, nos que participaron 14.783 pacientes con EPOC, concluíuse que aqueles que inhalaron anticolinérxicos durante máis dun mes, incrementaron o seu risco de morte por enfermidades cardiovascules, ataques cardíacos e cerebrais nun 58%, fronte aqueles tratados con placebo, ou outra terapia.

Os dous inhaladores máis dispensados que conteñen anticolinérxicos na súa composición, son o Atrovent (cuxo principio activo é o bromuro de itratropio), da alemana Boehringer Ingelheim, e o Spiriva (p.a. é bromuro de tiotropium), da estudounidense Pfizer.

Segundo palabras do doutor Sonal Singh, da Universidad de Wake Forest (Carolina do Norte), un dos autores do traballo, “imponse de xeito urxente unha reavaliación por parte das autoridades de reglamentación do risco que supoñen estes medicamentos“. Ademais, engade “os pacientes con EPOC que empregan estes inhaladores corren un risco excesivo de accidentes cardiovasculares graves“.

      

Mentres Gwyneth Paltrow andaba a presentar a súa aventura gastronómica en New York, fomos a Praha a ver ao seu home e os colegas (Coldplay), con tan boa sorte que cadrou co casamento de Óscar e Saša en Neznasovy. Mais esta historia que deberá ir noutra entrada (ou iso espero).



O O2 Arena, antigo Sazka Arena, é, aínda que na imaxe non se aprecie ben, un multiusos espectacular onde habitualmente xoga o HC Slavia ao Hoquei sobre xeo, e que pendurou o sold out, para a primeira visita desta banda á República Checa. Un gran escenario con dúas pasarelas nos extremos, unha descomunal pantalla na que se proxectaron distintas imaxes, xunto con 5 bolas que amosaban imaxes e video coma se dun cine esférico se tratase, uns canons laser, e distintos tramos con luces que penduradas da cúpula subían e baixaban completaron a posta en escea.

Tras Albert Hammond Jr. (guitarrista de The Strokes) e unha interminable espera na que o público se entretivo ca ola, apareceron no escenario e Chris Martin, abriu o espectáculo cunhas verbas en checo que por suposto non entendín, e continuaron co seguinte setlist extraido de mycoldplay.com:

Life In Technicolor
Violet Hill
Clocks
In My Place
Speed Of Sound
Cemeteries Of London
Chinese Sleep Chant
42
Fix You
Strawberry Swing
God Put A Smile Upon Your Face (techno version)
Talk (partial - techno version)
The Hardest Part (piano - Chris)
Postcards From Far Away (piano instrumental)
Viva La Vida
Lost!
The Scientist (acoustic)
Death Will Never Conquer (acoustic - Will singing)
Viva La Vida (remix interlude)
——
Politik
Lovers In Japan

(Por aquí tocaron Fix you de novo)
Death And All His Friends
——-
Yellow
The Escapist

Un dous meus temas preferidos (God Put A Smile Upon Your Face) foi literalmente destrozada nunha versión supostamente techno, cos 4 compoñentes nun escenario rodeado de xente ao estilo U2, e tirando de batería programada pero moi cativa e un, cando menos desafortunado, efecto na guitarra elexido por Jonny Buckland.

Despois de Lost!, os catros compoñentes da banda comezaron a correr por un carreiro entre a pista e as gradas (lémbrade os campos de hoquei das películas). Precedidos dun enorme individuo, pensei que ían dar unha volta a toda a pista, para aumentar a excitación do público, a nosa sorpresa veu cando suben pola noite escaleira e xusto á nosa altura se meten no espazo reservado aos minusválidos, onde nun pequeno escenario portátil sucedeu isto.

Vese que hai a quen lle tocou máis perto deles, mais afortunadamente non fomos nos, porque xa estaría divorciado ;-).

A continuación tocaron Death Will Never Conquer e fuxiron pasando novamente a poucos metros, rodeados dunha escolta de gardas de seguridade, que non os abandoaron en ningún momento.

Non foi esta a única curiosidade da noite. Cando tocaron Fix you, na primeira parte do concerto, seica non quedaron moi contentos con ela, e Chris pediu perdón pola interpretación en canto remataron. A sorpresa veu cando soou novamente no primeiro bis, incluindo algunhas modificacións coma:

It’s our first time in Prague

and we fucked up the song

e algo máis que non puiden entender, pero que fora destas modificacións, resultou nunha impecable reproducción da peza orixinal.

O comezo do segundo bis con Yellow, saltando a introducción acústica, todos xuntos, centrados na batería, cun só impacto sonoro, foi o comezo do fin dunha actuación na que esperaba ver a unhas estrelas do pop e non esperaba moito é que me transmitiu emocións inesperadas, e que formará, inevitablemente, parte das miña selección particular.

Chuzame! chúzame -
Gracias a Xesús López por hacerme llegar esta foto del espacio que ahora mismo ocupa la ya conocida como Villa-Psoe. He coloreado en rojo la situación de la urbanización en la que Pepiño Blanco posee el mejor ático de todos.

Yo desconozco si es legal o no, no soy quien para juzgarlo. Lo que sí sé es que durante años el Psoe ha llenado páginas y más páginas con el lema de que el Pp destruye la costa gallega con un urbanismo desaforado. Con esas premisas permitieron que la mayor planta de rodaballo del mundo se marchase de nuestras tierras y se instalase en Portugal que la recibió con las brazos abiertos, subvencionando la mitad de los 140 millones de euros de inversión. Con esa misma premisa se lanzó la famosa ley de 500 metros que ahoga económicamente a pequeños municipios costeros.

Pero mientras todos esto sucedía, en la Illa de Arosa se permitía construir en la zona marcada en rojo. La misma en la que el secretario del Ayuntamiento socialista afirmó que antes de 1988 había pavimentación, alumbrado público, alcantarillado y agua corriente, lo que permitió que la Audiencia Nacional diese el visto bueno a la operación.

Antonio Ligero, delegado sindical en Ence, me ha hecho llegar este artículo que aparecerá entre hoy y mañana y diferentes medios.

Después de tres generaciones de lucha por el mantenimiento de la actividad industrial en Lourizán, siendo la mayor empresa en cuanto a creación de riqueza y empleo para todo el entorno pontevedrés, defendiendo nuestros honrados puestos de trabajo contra tirios y troyanos, apoyando económicamente a toda clase de entidades culturales y deportivas, blanqueando la celulosa con la tecnología más limpia de la tierra hasta ahora conocida, eliminando la carga contaminante de nuestros efluentes, por debajo de lo exigido por las leyes más restrictivas, siendo en el momento actual de las mejores en depuración de aguas del mundo, a pesar de todo, nos quieren cerrar.

Se intentó traer millonarias inversiones como la de la papelera Georgia Pacific, frenadas por recursos inconsistentes de la APDR y del propio Ayuntamiento, que por culpa de la lentitud de la Justicia en resolver el decreto de la supramunicipalidad no llegaron a ver la luz, desviando así hacia los navarros que la acogieron con los brazos abiertos esa fuente de ingresos tan necesaria en los tiempos que corren.

Y sin embargo nadie culpa, ni se exigen responsabilidades a esos hechiceros impíos, que fueron capaces de sacrificar a miles de inocentes, en una ciudad de oídos de piedra construida a base de mentiras.

Esos mismos hechiceros ya instalados en el poder, viendo que sus falacias no sirvieron a lo largo de años, contra el trabajo, la imaginación y el saber hacer de un colectivo, firmaron el pacto de gobierno más vergonzoso que imaginarse uno pueda, como es el acabar con esa empresa sin importarles las razones, ya que no lo han podido hacer legalmente, han argüido la fórmula más sibilina para cumplir su capricho, inundando con dinero de todos al empresario para provocar ese cierre, sin importarles la devastación que pueda quedar atrás. Ese dinero ordeñado en forma de megavatios de las concesiones eólicas, manejado maquiavélicamente, servirá para que Pontevedra se quede sin recursos a lo largo de años en beneficio de otros lugares más próximos a los mandatarios. Y no es cierto que sea el empresario el que en última instancia decide donde va a poner la nueva ENCE, sino los políticos que autorizan donde. "Que fácil es vivir con los ojos cerrados interpretando mal todo lo que se ve" decía John Lenon.

Por eso hago un llamamiento en primer lugar a los obreros, seguidos de sus comités respectivos y respaldados por todos los sindicatos. Es la hora de levantarse y movilizarse, contra esos políticos miopes, lanza en ristre, arremetiendo como antaño lo hiciera D. Quijote contra los molinos de viento, nosotros tendremos que seguir su ejemplo sin importarnos dar con los huesos en tierra, para defender nuestro puesto de trabajo en Pontevedra, nuestra calidad de vida y convertir esta ciudad en la capital forestal y papelera de Europa.

Se hai poucas semanas Sanidade retirara do mercado algúns lotes de leite infantil Sanutri do mercado, por suposta contaminación coa bacteria Salmonella (houbo un total de 59 casos de gastrointerite), agora volve a saltar a alarma sanitaria cun novo producto infantil, neste caso tres biberóns das marcas Philips Avent, o modelo Tommee Tipee, e o terceiro da marca Baby Marmax.

O caso foi denunciado pola Federación de Consumidores en Acción (Facua), e a Junta de Andalucía ordeou inmediatamente a súa retirada das farmacias. Os biberóns supoñen un risco de asfixia para os bebés, por mor de que as mamadeiras se poden rachar e desprender con facilidade.

Facua tamén advertiu sobre outros tres biberóns cun alto contido de ftalatos (sustancia química perxidicial para a saúde a partir de certos niveis). Estes biberóns, de Momlove, Xj (I) Er Kang, atópanse nas feiras e bazares, ademais doutro biberón que carece de marca etiquetado coma Interchangeable Training Cup.

Os consumidores poden sustituir os biberóns nos seus puntos de venta, e de non poder facelo, remitilo ao fabricante. Ante calquera dúbica poden achergarse ata os seus puntos de venta.