Có gallo da conmemoración o vindeiro 25 de novembro do dia internacional para a eliminación da violencia de xénero, terán lugar diversos actos no noso concello, de entre eles destaco unha exposición que terá lugar no Casal de Ferreirós.

Casal de Ferreirós en Poio

Baixo o nome de No solo duelen los golpes, este venres dia 21 poderemos ollar esta mostra que foi cedida pola plataforma contra os malos tratos á muller de Málaga (Violencia Cero), tamén o dia 25 terá lugar unha concentración ás portas da casa do concello a partires das 12 do mediodía, na cal posteriormente leerase un manifesto en contra do maltrato ás mulleres.


Carlos, algunos no te olvidamos.

Supoño que non seremo-los únicos en todo o concello aos que lles acontece isto, tamén os nosos veciños de Pontevedra teñen aturado colectores de cartón cheos ata os topes ao longo de dias, incluso de semanas, ao final todo remata ciscado polo chan senón queimado como ten ocorrido en máis dunha ocasión. É precisamente diso do que vos queria falar, de que un dos dous únicos colectores de cartón e papel que temos para toda a nosa urbanización leva cheo xa uns cantos dias, e de que as bolsas con caixas de pizzas, packs de cervexas e demais comezan a agromar polo chan ao seu redor, có conseguinte perigo para a circulación e tamén para o noso orgullo coma veciños, porque ollar todo iso amoreado no chan non deixa de ser un espectáculo triste e lamentable, senón ollade a foto que saquei no dia de onte.

Supoño que o tema da recollida selectiva será cousa da xente de Cespa, os cales dependen coma non do concello de Poio, pois unha vez máis dámoslle un toque de atención ao señor Agís para que preste atención a estes “pequenos detalles”, a limpeza do noso entorno é algo máis que importante, diria que básico, alomenos para nós os veciños e veciñas desta zona, que coma todo o mundo abonamos relixiosamente o recibo trimestral e temos dereito a queixarnos senón obtemos un servizo acorde có prezo que pagamos.

Dende aqui tamén aproveito para comentarlle a tódolos meus veciños que, os brick’s de leite non van no colector do cartón e papel, senón no amarelo, para envases de metal, plástico e tipo brick (que conteñen aluminio) e que por favor non sexan tan cómodos e baixen o lixo os domingos pola mañá ou mesmo no coche, baixando por dirección prohibida ata chegar aos colectores de lixo, que ten tela o asunto.


Hoy asistiré en el Hotel Araguaney de Santiago a las 8 de la tarde a la Conferencia impartida por Jordi Pujol, líder del centro-derecha nacionalista catalán y ex-presidente de la Generalitat durante más de 20 años.

Uno de los personajes que algún día engrosarán la historia más interesante de la España contemporánea como lo es para mí la Transición, junto con personas de la talla de Manuel Fraga, Adolfo Suárez, Felipe González, etc.

Aunque discrepo con él en muchas cosas, sobre todo en el modelo de Estado, para mí es un hombre que demostró ser un buen político, con capacidad elocuente para convocar a la Cataluña democrática del siglo XX, con un nacionalismo más o menos moderado.

Allí estaré tocayo.

Hai que sinalar a enorme porcentaxe de participación e a intensidade da cita electoral americana, na que o demócrata Barack Obama saíu proclamado presidente dos Estados Unidos.

O resultado electoral pon de manifesto que o pobo americano quixo un cambio e que os responsables da crise e da desfeita en Irak non sigan a gobernar o país.

Para a maioría dos estadounidenses o cambio e o futuro empeza cun novo presidente e unha nova administración, de aí o récord histórico de participación que se rexistrou nestes comicios.
O pobo americano así o advertiu e o ratificou acudindo a votar masivamente para deixar claro que os gobernos responsables da crise económica e financeira non poden seguir xestionando os países.

Pola contra, apostouse por un líder forte, con carisma, que aporta seguridade e que sabe perfectamente por onde quere levar ao seu país, pola reforma social e por un proxecto económico que beneficiará máis ás familias que o anterior.

É un feito histórico que unha persoa afroamericana chegue á Presidencia da primeira potencia política e económica do mundo, despois de non ser detentadores de dereitos políticos ata apenas 50 anos.

Finalmente destacou a fortaleza democrática dos EEUU e lembrar que, “ao igual que en todas as democracias do mundo”, nos Estados Unidos “o que gaña goberna e o que perde está na oposición”.

Quén sabe, cecais o feito de dispor dun blogue no que denunciar e demandar melloras para a zona de Ferreirós e arredores poida servir para algo, tamén pode ser que estas denuncias cheguen a oidos/ollos do noso concello e por ahí poidamos acadar unha pronta resolución dos nosos problemas, de ser asi entón o noso traballo pagaría a pena certamente.

O feito é que, a finais do pasado mes de novembro, publicaba este artigo no que denunciaba entre outras cousas, o problema que tiñamos os peatóns cun seto propiedade de Urbis, o seto en cuestión invadia a beirarrúa e dificultaba o paso dende hai perto dun ano, a foto fora proporcionada por Luis Hermelo, un veciño da zona que tamén lle notificara isto mesmo ao concello sen resposta nin pola súa parte nin pola da inmobiliaria. Pois ben, hai cousa duns dias que este problema foi por fin resolto, non sei se foi o Concello de Poio ou Urbis os recortaron o susodicho seto (tampouco era unha obra de enxeñeria o que habia que facer) pero si que agora podemos circular con total liberdade por ese treito da beirarrúa, e senón comparade as fotos de hoxe e de hai un ano.

Asi que sexa quén fora o que por fin resolveu este problema, moitas gracias.


      

Nunca había sentido tanta emoción por unas elecciones americanas como en esta ocasión. Jamás tanta espectación. Ni tanta esperanza.

Mañana puede que se marque un hito en la historia de los EEUU. Por un lado, se finaliza uno de los peores gobiernos de todos los tiempos, según historiadores americanos. Dos guerras en dos años, nula capacidad diplomática (recrudecimiento de la relaciones con Irán, Venzuela, Rusia y aumento de la tensión entre Israel y Palestina), y una crisis económica acompañada de la tan temida recesión, desdibujan toda la labor llevada a cabo por George Bush en ocho años. Su popularidad ha caído en picado, rechazado por el 70% de los americanos, abriendo las puertas de la victoria a los demócratas, y de la Casa Blanca.

Barack Hussein Obama se perfila como el próximo presidente de los Estados Unidos de América, según todos los sondeos americanos. No puedo negar que la obamamanía me ha arrastrado irremediablemente. Cuando estaba en Inglaterra, Obama empezó a perfilarse como candidato demócrata a la lucha por la Casa Blanca. Una emocionante carrera en la que sorteó brillantemente a Hillary Clinton, y se convirtió muy pronto en la llave del cambio tan deseado en América.

No voy a negar que siento ya admiración por Obama. Nacido en Honolulu (Hawai, 1961), estudió Ciencia Políticas en la Universidad de Columbia y Derecho en Harvard, siendo un alumno brillante. Abogado y antiguo profesor de Derecho Constitucional, empezó su carrera política como organizador comunitario en áreas empobrecidas de Chicago destacando en el proyecto VOTE que facilitó la inscripción en el censo electoral a miles de personas. En enero de 2003 presentó su candidatura a la Cámara de Representantes de los Estados Unidos, y fue elegido como miembro del Senado en 2004.

Ahora Obama se enfreta al mayor reto, convertirse en presidente de los EEUU. Su estratosférica carrera, sin embargo, no estuvo exenta de problemas y dificultades. Fue relacionado con terroristas, acusado de islamista (cuando él se ha confesado múltiples veces cristiano) y poco más que de comunista.

A pesar de toda la publicidad negativa llevada a cabo por el partido republicano, Barack Obama ha salido reforzado gracias a su ecuanimidad, aplome y serenidad, resistió las envestidas y respondió con prosa y lirismo, a través de una retórica impecable.

No sé si habéis leído su libro, “La Audacia de la Esperanza”, una oda a su país, a la democracia y a los derechos de sus ciudadanos. Con bella y ligera prosa, es capaz de hilar su biografía con la su país, desgranar con sutileza la Constitución, ahondar en los valores y la fe de los ciudadanos, o abordar el tema racial sin levantar ampollas. Me encanta sumergirme en cada capítulo y descubrir la grandeza del sistema político americano, sin descuidar sus grandes retos y defectos. Sin duda realiza una perfecta disección del Estado americano y de su sociedad.

En su libro, su posicionamiento es demócrata, pero tiende su mano a los republicanos. Harto de la polarización no sólo de la política, sino también de la sociedad, argumenta que el único modo de alcanzar acuerdos es mediante la empatía, el preguntarse “¿cómo te sentirías si tú fueras el otro?”. Evalúa sus racionamientos, y el de sus contrincantes. No emite juicios, plantea ideas y debate opiniones. Impresiona leer sus reflexiones, porque sería difícil imaginar que proceden de un político. Critica al partido conservador, del mismo modo que a los demócratas. Habla de unir a los americanos bajo un mismo ideal: mejorar su país.

Estoy fascinado. Lo sé. Y no lo puedo evitar. Tal vez tenga depositada demasiada esperanza, demasiada obamamania en mi alma, que me empuja a pensar que sí, que quizás esta vez, los americanos opten por el cambio, un cambio real y deseado. Para mejorar EEUU. Para mejorar el mundo. Tenemos fe. No perdamos la esperanza.

¡Viva Obama!

ACTUALIZACION: Morreu a avóa materna de Obama, enferma de cancro, xusto un día antes das eleccións americanas. Descanse en paz.

      

Un exemplo moral.
O señor Valentín Pazos
, o home das castañas, iniciou a temporada "castiñeira" deste outono o pasado martes. Este home representa a toda unha institución para os galegos como o é "a castaña", froito que quitou moita fame aos nosos avós e devanceiros.

Non vou dicir que son amigo, pero os meus amigos máis eu somos moi coñecidos "do fillo de Valentín, Valentín fillo", un "vacilón" no bo sentido da palabra. Tódolos pontevedreses témoslles moito cariño.

É un orgullo que unha persoa teña a vontade con 71 anos de seguir saíndo á rúa durante moitas horas diarias para, o que para min significa, realizar "un magosto diario", que é a homenaxe que cada outono os galegos brindámoslle á castaña.

Segundo puiden ollar nesta nova que atopei hai un par de dias pero que foi publicada hai máis dun mes, a empresa HTC, a cal semella non existir, posto que foi imposible atopar nada en internet sobre ela, será a encargada da ampliación do parque infantil da nosa urbanización do Pazo de Ferreirós.

Segundo un acordo polo cal o Concello de Poio achegará perto de oito millóns das antigas pesetas, a tenente de alcalde Chelo Besada anunciou que o parque será ampliado en breve, para que asi os cativos da nosa urbanización poidan desfrutar dun espazo de xogo e desfrute do doble de extensión que o actual. Se vos fixades na data de publicación, hai un mes que foi decidido e inda non ollei nada de movemento por alí, agardemos pois que comecen canto antes para que asi os rapaces poidan desfrutar do parque ampliado e mellorado nas vindeiras vacacións de nadal. Polo que a min respecta, so me resta darlle-los parabéns ao concello, a povoación da urbanización medra dia a dia e cada vez son máis rapaces os que xogan naquel parque que xa estaba a ficar pequeno de máis.

Agora agardemos que tamén teñan conta do resto do entorno, bombillas fundidas, bancos sen atornillar ao chán, papeleiras insuficientes…

Bibiano Fernández Osorio y Tafall es uno de los alcaldes de Pontevedra más conocidos.
Fue elegido para tan alto honor con tan sólo 28 años, para posteriormente ser Presidente de la Diputación y por dos veces Diputado Nacional en las Cortes de la II República
.

Galleguista perenne, contribuyó decididamente a la redacción y apoyo del Estatuto de Autonomía del 36, malogrado por el fatírico estallido de la Guerra Civil.

Llegó a ser subsecretario de la ONU; como muchos otros gallegos e intelectuales dirigió su exilio hacia México.
A día de hoy sigue siendo más conocido y venerado por la cultura e intelectualidad mexicana que española.

Os dejo el artículo del buen bloguero pontevedrés y columnista del Diario de Pontevedra Manuel Jabois sobre la huella perenne de Osorio-Tafall en México:



Pocos pontevedreses han dejado huella más poderosa en el siglo XX que Bibiano Fermández Osorio-Tafall (Pontevedra, 1902- Ciudad de México, 1990). Político precoz, alcalde de la ciudad a los 28 años (primer regidor de la II República en la ciudad), comisario general de los Ejércitos de la República, susbsecretario de la ONU y doctor en Ciencias Naturales y catedrático de esta materia, la alargada sombra de Osorio-Tafall se despliega ahora en México, país que le acogió en su exilio tras triunfar el golpe de Estado en España. La Universidad Nacional Autónoma, la principal Universidad del país y la más importante de Latinoamérica, comenzará a impartir una cátedra de lengua, literatura y cultura gallega con el nombre del intelectual pontevedrés.
El pasado martes día 21 abrió sus actividades la secretaria de política Lingüística de la Xunta, Marisol López, que recordó la historia reciente de la lengua gallega y su evolución desde la marginación que vivía durante la dictadura de Francisco Franco hasta la situación de oficialidad actual. Las conferencias fueron dictadas en los siguientes días por destacados representantes de la cultura gallega, como el historiador Eliseo Villaverde, que habló del exilio, la académica Elvira Fidalgo, que recordó el esplendor de la lírica medieval gallego-portuguesa, y el director de la editorial Xerais, Manuel Bragado.
La cátedra está adscrita al Instituto de Investigaciones Filológicas de la Universidad Autónoma, y la portavoz de la secretaría explicó que lo más probable es que se centre en actividades de investigación e intercambio académico, más que en la docencia, aunque por el momento está abierta a todas las posibilidades. Con ella estaba el pontevedrés José Ángel Fernández Arruty, catedrático de la Universidad de Santiago de Compostela e hijo de Osorio-Tafall. ‘Bibiano Fernández Osorio-Tafall en el viejo y en el nuevo mundo’ fue el titulo de su conferencia, en la que repasó la vida rica en experiencias de Bibiano Fernández, como era conocido en los años 30.

Como alcalde, Osorio-Tafall es recordado por proyectar mejores instalaciones en los Mercados, mejorar las comunicaciones, asistir a los desprotegidos o llevar a cabo un control estricto de los alimentos. Lo relata en un extenso trabajo Isabel Herreros, en una semblanza escrita en Izquierda Republicana. “En abril de 1938, tras la crisis de gobierno, sería nombrado comisario general del Ejército de Tierra, convirtiendose muy pronto, por su trabajo y presencia constante en los frentes de combate, en una personalidad muy conocida y en uno de los más firmes colaboradores del doctor Negrín. Este cargo ocupaba al finalizar la guerra y con los últimos batallones cruzó la frontera, si bien no dejó ni un solo día para el descanso, ocupandose, también con gran eficacia, de la ayuda a los mas desprotegidos en aquella Francia hostil para los republicanos vencidos. (...) Sería necesaria una tesis doctoral o una buena biografía para rescatar del olvido a uno de los republicanos mas relevantes del siglo XX español y que, solamente en el ámbito científico, en el campo de la Hidrobiología y Recursos Naturales, publicó mas de 200 trabajos, mientras desempeñaba la docencia en el exilio mexicano. Desde comienzos de los años cincuenta realizó una brillante carrera en la ONU, organismo en el que alcanzó el rango de subsecretario general”.
Hace cinco años, con motivo del centenario de su nacimiento, el historiador José Antonio Durán estrenó un documental sobre Bibiano Fernández Osorio-Tafall titulado ‘Una vida de cine’. Aquí, en el Café Moderno de Pontevedra, dijo Durán que el intelectual galleguista (fue uno de los padres del Estatuto de Autonomía de 1931) protagonizó historias que tendrían feliz acogida en buena parte del gran cine europeo y norteamericano. Contó que tenía que apartar de él a Joan Crawford (“estaba fascinada porque Tafall era como a última credibilidade que lle quedaba á guerra de España e ao antifascismo internacional”) y dejó dicho algo de una importancia suprema: “Tafall foi ademáis o símbolo da tradición de esquerdas que tiña Pontevedra desde o século XIX, unha esquerda popular, excepcional e con sensibilidade galeguista. Porque non hai que explicar as cosas só por Castelao e Bóveda parece que só hai unha historia galeguista e non é así. A de Pontevedra é riquísima, nace da tradición dos galicianos, e culmina nun auténtico frente popular de agrarios, republicanos e socialistas desde a Primeira Guerra Mundial”.

"Bibiano Fernández”, relata en su trabajo Isabel Herreros, “participó de forma destacada en las comisiones parlamentarias de Reforma Agraria y de Trabajo y Previsión Social. Mas de cuarenta intervenciones del joven diputado registran los diarios de sesiones del Congreso de los Diputados. Sus estancias en Madrid las aprovechaba para realizar acopio de publicaciones científicas y para visitar los laboratorios de la Residencia de Estudiantes, en la que había estado alojado años atrás, cuando cursaba los estudios de Ciencias en la Universidad madrileña, en la misma época que Federico García Lorca. Aunque era partidario de la república federal muy pronto se sintió atraído por la personalidad política de Manuel Azaña y, junto con la agrupación pontevedresa, se integró en Acción Republicana en 1932. Además de sumar al azañismo un partido de ámbito provincial en el que militaban relevantes personalidades, como el también diputado Joaquín Poza Juncal, contaba el republicanismo pontevedrés con un diario, El País”.
“Esta cátedra”, dijo Marisol López, que mostró en México su seguridad en que los traballos de la cátedra serán muy fructíferos, “pretende ser un lugar de encontro e de intercambio entre investigadores e estudosos galegos e mexicanos, pretende ser tamén un recoñecemento, na figura de Osorio-Tafall, a todos aqueles que un día tiveron que saír do seu país, nunhas circunstancias moi difíciles, pero tamén quere ser unha mostra de gratitude a un país que os acolleu cos brazos abertos”. Bibiano Fernández Osorio-Tafall fue invitado por Adolfo Suárez a participar en el primer período de la autonomía gallega tras el fin del régimen franquista, si bien rechazó el ofrecimiento. “Cuando empecé en política era demasiado joven: ahora tengo experiencia pero me falta legitimidad”, dijo.


(Fuente: La Voz de Galicia)

El jefe de la oposición en el Ayuntamiento, Telmo Martín, trata de afianzar una imagen de liderazgo a nivel local en respuestas ante la crisis.

Primero ofreció un pacto a BNG y PSOE para realizar un plan local conjunto anticrisis y se brindó a elaborar de forma conjunta entre oposición y gobierno los presupuestos del 2009. Ayer volvió a dar un golpe de efecto al citar a todos los agentes económicos locales. Convocó en una reunión a mediodía de ayer a la Cámara de Comercio, el Centro Comercial Urbano, la Asociación de Jóvenes Empresarios, la Asociación de la Pequeña y Mediana Empresa, la Asociación de Comerciantes, a autónomos, consumidores y al Seminario de Estudios Socioeconómicos Carlos Velasco.

Después, Telmo Martín dio una vuelta más de tuerca a la tensión entre gobierno y oposición y pidió por carta al alcalde, Miguel Anxo Fernández Lores, una reunión para pactar las medidas anticrisis. La propuesta de un encuentro se ha realizado ya por múltiples vías, pero ahora, Telmo Martín parece haber desistido y ha comenzado a convocar una serie de reuniones por su cuenta. «Eu penso que o ideal sería que traballaramos todos xuntos, pero se o alcalde non quere, pois nós seguiremos levando as nosas propostas á cidadanía».

El PP propone, entre otras cosas incentivar la creación de empleo y rebajar los impuestos para paliar los efectos de la crisis económica en los hogares del ayuntamiento.

El Ayuntamiento debe ser, según el PP, el principal promotor de las infraestructuras: El trabajo se haría, de acuerdo con la propuesta popular, a través de empresas municipales, con la creación además de las nuevas infraestructuras por concesión y la firma de nuevos convenios con entidades públicas y privadas.


Vídeo de un joven usuario de youtube dando las gracias al bipartito por nada.
Valorad vosotros mismos lo que os ha parecido mejor y peor en estos últimos 3 años.

Hasta luego!

Si un día me preguntaran: “¿Se considera usted monárquico o republicano?”. Muy probablemente respondería lo segundo. Y no porque tenga nada en contra de la actual monarquía española, en absoluto. Sencillamente porque desde mis profundas convicciones democráticas, me parece rematadamente retrógrado pensar que un hombre tiene derecho a ser Jefe de Estado por poseer la consaguinidad con el antecesor. Nadie puede rebatirme el hecho objetivo que implanta la lógica, que para optar a este importante derecho, deben cumplirse importantes deberes.

Perdonen mi atrevimiento cuando dudo de las imperiosas e ineludibles cualidades de los Reyes de España para cumplir con los citados anteriormente deberes. Después del bochornoso “¿Por qué no te callas?” del Rey Juan Carlos, ahora se abre otro avergonzante capítulo con el libro que publica estos días la Reina Sofía.

Increible los fragmentos que pude leer en los periódicos. La Reina habla sin tapujos de casi todo, opinando de temas ciertamente espinosos, convencida de que se trata de una ciudadana más, reunida en tertulia con sus amigas, tomando el té y diciendo a viva voz lo que opina.

Los dos temas más graves son sus opiniones sobre los homosexuales y la religión. Recojo ambos fragmentos del periódico El País:

RELIGIÓN “Se ha de enseñar el origen de la vida”

“Se ha de enseñar religión en los colegios, al menos hasta cierta edad: los niños necesitan una explicación del origen del mundo y de la vida“.

HOMOSEXUALIDAD “Hay muchos nombres, pero no matrimonio”

“Puedo comprender, aceptar y respetar que haya personas con otra tendencia sexual, pero ¿que se sientan orgullosos por ser gays? ¿Qué se suban a una carroza y salgan en manifestaciones? Si todos los que no somos gays saliéramos en manifestación… colapsaríamos el tráfico. Si esas personas quieren vivir juntas, vestirse de novios y casarse, pueden estar en su derecho, o no, según las leyes de su país: pero que a eso no lo llamen matrimonio, porque no lo es. Hay muchos nombres posibles: contrato social, contrato de unión”.

En primer lugar, decir que la Religión es necesaria en la educación de los niños porque de ese modo obtendrán una explicación del origen del mundo y de la vida, es una completa farsa. Llama poderosamente la atención que pueda salir de su boca semejante comentario, cuando en plena era tecnológica y científica, ella todavía se plantea el origen del hombre por vía divina, y no natural.

Lo segundo también se puede tilda de absolutamente bochornoso. Y no lo digo por su opinión acerca de cómo deberían de llamarse las parejas homosexuales que deciden casarse. En aún más grave el desdén con que pronuncia la pregunta: ¿que se sientan orgullosos de ser gays? Eso demuestra que ignora por completo el origen de la Fiesta del Orgullo Gay, que conmemora la lucha de la comunidad gay de New York por sus derechos civiles. No se trata simplemente de una fiesta, aunque en los últimos tiempos haya sido vanilizada, sino de la reinvindicación de derechos, igualdad social y normalización de la homosexualidad en la sociedad.

Resulta llamativo que una persona que presuma tanto de católica, defendiendo la religión, que se muestra en contra de los matrimonios homosexuales, del aborto y de la autonasia, pase por alto que su hijo se casara con una divorciada, que según la Santa Iglesia (Santa Hipócrita diría yo), considera pecado.

Tal vez la Reina, debería de hablar primero de su familia, del casi asegurado divorcio de su hija Elena, y no hablar tanto de los demás.

Seguramente algunos dirán que la Reina tiene libertad de expresión para hablar de lo que quiera, y dar su opinión. Pero hay que recordar que los Reyes de España deben guardar el “principio de neutralidad” de la Monarquía, y guardar silencio en muchos temas, aunque discrepen totalmente. Es vergonzoso que españoles como yo, que discrepamos punto por punto en todo lo que ha dicho la Reina, sigamos pagando con nuestros impuestos a una persona que no ha sido elegida democráticamente, y que es impuesta, generación tras generación por sangre y no por méritos. Por tanto, ¡viva la República!

      
A maioría dos concellos galegos teñen un presuposto inferior a un millón de euros, a metade do que a Xunta se gastou en dependencias de Touriño.

Os galegos teñen dereito a saber se máis de dous millóns de euros que se empregan en dependencias da presidencia da Xunta é un gasto razoable ou non e se medio millón de euros nun coche fantástico para o presidente é algo razoable ou non.

Para min, as políticas de austeridade e as políticas de despilfarro son incompatibles.

Hai que lembrar que a maioría dos concellos galegos teñen un presuposto inferior a un millón de euros, ‘e se nos gastamos nunha das dependencias do presidente o que se gastan dous concellos ao ano... sobra calquera tipo de comentario e aclaración’.

Os comportamentos escuros e as explicacións escuras non din nada, nin do presidente nin da democracia.

A Xunta ensina planos e non facturas para tratar de ocultar que gastou 2 MILLÓNS DE EUROS en remodelar o despacho de Touriño.

A Xunta ofreceu aos xornalistas entrar ao despacho do presidente galego para que puidesen ver que non está rodeado de luxos e cando estes mostraron o seu interese por acceder á sala, rectificaron e ofrecéronse a ensinar só o despacho dun dos colaboradores do presidente da Xunta, non o de Touriño.

Recordar que a Xunta xustifica a obra dicindo que as instalacións estaban moi deterioradas, polo que urxía reformalas, aínda que parece que para eles a única parte do edificio que necesitaba ser actualizada é aquela que ía ocupar o presidente e o seu séquito de asesores.

Só a área de Presidencia foi reformada, e unicamente a planta primeira, á que se quixo trasladar Touriño se ampliou.

As reformas se fixeron nas tres plantas que ocupan as dependencias do presidente galego, pero só a planta primeira do edificio, na que está o despacho do titular da Xunta, se ampliou e en nada menos que en 120metros cadrados.

O importante é detallar en que gastaron eses dous millóns de euros e que se deixen de mentiras.

Lembrar que xa mentiron cando quixeron xustificar a compra dun coche de 480.000 para o presidente da Xunta.

Touriño goza de luxos pagados cos impostos que pagan con moito esforzo os galegos; é máis, é eticamente reprobable que o presidente da Xunta dilapide grandes cantidades de diñeiro en cuestións superfluas cando moitos dos cidadáns que goberna non chegan a fin de mes.

E algún de vós preguntarédesvos o porqué deste troco de alcume, nick para os máis puristas nisto da internet. Pois ben, nos poucos máis de catro meses de vida deste blogue, xa tiven a oportunidade de comprobar a mala fe e o pouco sentido común dalgunhas persoas, que semellan desfrutar có feito de difamar e proferir ameazas contra un servidor cando algo non lles gusta ou sinxelamente están orfos doutro tipo de argumentos, explícome;

Xa non é a primeira vez que nos comentarios dalgúns artigos da edición dixital do Diario de Pontevedra, algúns dos que alí participan insinuaron que o meu nick correspondia a unha rapaza de Poio (primeiro erro, son un  home) que tiña implicacións na política municipal do concello, para máis inri na dirección de Galiza Nova de Poio, dicindo unha e outra vez que os meus comentarios non tiñan valor ningún e chegando a proferir ameazas do tipo de [..ten cuidado tonucha, no vaya a publicar tu nombre y apellidos para que todos sepan quién eres..] o que persoalmente pareceume algo fora de lugar e que colmou a miña paciencia, polo tanto, despois de cavilalo ben, decidín non perxudicar máis a esta persoa, que ademais é coñecida e amiga do que vos escribe, e troca-lo alcume polo de O ferreiro -en clara alusión ao nome deste blogue- para asi tentar esquece-lo asunto e comezar de novo.

Agardo te-la comprensión de todos e todas vós, repito unha vez máis como xa expliquei no seu dia nesta presentación, que non son político nin estou metido en política, somentes son un veciño da urbanización do Pazo de Ferreirós e có meu compromiso fago unha laboura social ao denuncia-las deficiencias, problemas e tamén virtudes do lugar onde vivo.

O presidente da Xunta gastou máis de dous millóns de euros en cambiar a distribución e o mobiliario do seu despacho de San Caetano nada máis acceder á Presidencia da Xunta.

Emilio Pérez Touriño considerou que as instalacións que serviron a Manuel Fraga para gobernar Galicia durante 16 anos non estaban á súa altura e decidiu amplialas e redecoralas cun custo para as arcas públicas galegas de máis de 320 millóns das antigas pesetas.

A Xunta quixo ocultar o prezo da reforma convalidando a factura da mesma no Consello da Xunta, ben porque excede a propia cantidade inicialmente prevista -polo que o importe da obra podería superar con fartura eses dous millóns de euros-, ben porque os gastos non foron fiscalizados polos interventores.

Os cidadáns non queremos os planos do despacho; queremos saber canto se gastaron en reformalo, en alfombras, en cadros, en sillóns… queremos saber ata onde chegou o dispendio por parte do presidente galego.

En todo caso, a sociedade galega ten dereito a saber canto gastou o presidente en regalarse un novo despacho, ou non é?

Luis Hermelo, un dos asiduos visitantes deste blogue, achegoume estas dúas fotos hai uns dias, nelas podedes olla-lo incivismo que se estila pola nosa zona, o mobiliario urbán semella molestarlle a algunha xente. As dúas fotografias foron tiradas nun dos laterais dos xardins da nosa urbanización de O pazo de Ferreirós, concretamente nas escaleiras que se atopan detrás da fonte que hai no mesmo centro da praza, baixando estas escalerias hai outra zona da praza que linda có chalet que se atopa perto da rotonda da Avenida Antelo e Mariño, pois nese mesmo sitio tivo lugar o que vos estou a relatar e do que aqui tedes dúas fotografias.

Como podedes ollar na instantánea cedida por este veciño, algún/s bárbaros guindaron o banco a un oco existente naquel sitio, ademais e por se fora pouco, tamén se encargaron de desface-lo valado metálico ao longo de varios metros, dano éste de importantes proporcións e que dende aquela segue tal cual, as fotos non sei exactamente cando foron tiradas, pero supoño que non seria hai moito e que inda continuará sen estar amañado. Dende aqui pouco podemos facer, somentes denunciar este feito e reclamar (unha vez máis) das autoridades competentes en parques e xardins que se pasen por alí e arranxen ese desaguisado, tamén conviria algo máis de vixilancia policial nesta zona, non sei, unha patrulla que se pase de cando en vez e lle bote unha ollada ás pandillas que alí se xuntan, cecais teñan algo que ver có tema.